Het bankje van Mies en Leen

Londen – In het parkje voor de St. Paul’s Church bij Covent Garden staat een zogenaamde commemorative bench met twee Nederlandse namen: Mies en Leen. Corien & ik ontdekten de namen op het bankje in april 2005 op een van onze zwerftochten door de Britse hoofdstad. We aten er een sandwich en genoten van de rozen en de zon. Ik vond de twee Nederlandse namen heel integrerend en schreef er op deze plaats een stukje over. Ik wist natuurlijk niet wie Mies en Leen waren, maar het feit dat ze op 22 september 2005 nog steeds gelukkig en bij elkaar waren, was kennelijk reden om hier dit bankje te plaatsen. Ik bedacht er een verhaal bij dat je hier kunt nalezen. Ik zat er helemaal naast weet ik nu. Mies en Leen hebben geen bestaan opgebouwd in Londen, maar in het Nederland. Het zijn geen twee naar Engeland gevluchte mensen. Het zijn Mies Bouwman en Leen Timp. Mies onthult het geheim zelf in de laatste ANWB Kampioen. Het bankje hebben ze gekregen van hun kinderen omdat ze vijftig jaar daarvoor in Londen waren gehuwd. De ouders van Mies gaven indertijd geen toestemming voor het huwelijk in Nederland. Dat kwam omdat Leen katholiek was. Wel stelde haar vader voor om dan maar in Londen te trouwen. Het werd volgens Mies Bouwman een heel avontuur omdat je in Engeland pas mag trouwen als je daar ten minste drie weken bent. Helemaal ernaast zat ik toch niet toen ik schreef: “Het gaat nog steeds goed tussen die twee want er staat bij “In everlasting Love”. Dat is een mooie spreuk om even bij stil te staan in een parkje bij een kerk in hartje Londen. Mies en Leen het ga jullie goed.”

Begin de dag als keizer

Limpley Stoke – Mijn ontbijt in Delft bestaat uit een geroosterde boterham met marmite. Daarbij drink ik een kop Earl Grey. Het is een eenvoudig doch uiterst smaakvol begin van de dag. Het is bovendien een maaltijd die in elk dieet past. Ik zou ditzelfde ontbijt ook in Engeland kunnen gebruiken. Er is een overvloed aan toast en marmite in ons hotel op het ontbijtbuffet. Toch doe ik het niet. Er is namelijk nog iets in overvloed aanwezig aan de ontbijttafel van het hotel: verleiding. En als ik ergens niet tegen kan aan het ontbijt dan is het verleiding. Corien houdt zich immer netjes bij haar muesliontbijt zoals ze dat ook in Delft doet. Ik bewonder die standvastigheid, maar ga zelf natuurlijk voor het ‘full English breakfast’. Heerlijk knapperig gebakken spek met roerei, baked beans (witte bonen in tomatensaus), gebakken champignons en gebakken tomaten, bangers (worstjes) en een flinke schijf black pudding (bloedworst). De Britten eten het zelf zelden, want het kost te veel tijd om ’s morgens klaar te maken. Maar in de horeca is het traditionele gerecht nog steeds erg populair. Vroeger handhaafden de Engelsen het principe 'Ontbijten als een keizer, lunchen als een koning en dineren als een bedelaar'. Ze begonnen de dag met de fry-up en gebruikten vervolgens als lunch een warme maaltijd. Met het diner was men dan meestal wat soberder. Als ik het gevoel heb dat ik wat soberder moet zijn met de inname van calorieën, kies ik voor een andere variant van het Engelse ontbijt. Ik bestel dat een kipper met een gepocheerd ei. Een kipper is een gerookte zoute haring. In ons land heet dat een bokking. Het verschil is dat een bokking koud wordt gerookt. De kipper wordt warm gerookt. Straks in Delft eet ik ’s morgens weer braaf een geroosterd boterhammetje met marmite. Nu begin ik de dag nog als een keizer.

It giet oan

Delft – Op de twee jaar geleden verschenen cd van de Delftse zydeco-groep Les Chat Cadiens staat het lied 'La Valse du Patinage'. Frontman Henk de Kat bezingt in het Frans het genot van het zwervend schaatsen door de Hollandse polders. De plaat werd populair in Canada en het schaatslied werd al snel opgepikt door radiostations daar. De Kat is niet alleen een groot liefhebber van zydeco en cajunstijl-muziek. Zodra het vriesweer dat toestaat, is hij op het ijs te vinden. De strenge Nederlandse winter inspireerde band-accordeonist De Kat om een Nederlandse versie te maken van het lied. Hij noemt het soloproject: ”Eigenlijk een aardigheidje”. Het is zeker heel aardig en verdient eigenlijk meer dan alleen maar een leven op YouTube. Net als in Canada gebeurde met de Franstalige versie wordt het nu in ons land opgepikt door radiostations, waaronder Stadsradio Delft.

De vorige eeuw

Bath – In de binnenstad van willekeurig welke stad, niet alleen in Groot-Brittannië, maar ook elders in de wereld vind je een keur aan modezaken. Jonge vrouwen en meisjes, maar zeker ook jongens en mannen, willen zich onderscheiden met hun kleding en accessoires. Ondanks deze aandrang gaan ze wel allemaal naar dezelfde modezaken en zien ze er daarom ook bijna hetzelfde uit. Misschien daarom zijn webshops als Asos, Topshop en All Saints wel zo populair. Ik babbel natuurlijk maar wat want ik weet niets van mode. Ik bezoek de websites van de modewinkels niet en in de winkels staat de muziek zo hard dat elke aandrang om naar binnen te gaan onmiddellijk wordt weggeblazen. Toch liepen we deze week in het nieuwe winkelcentrum van Bath de nieuwe zaak van All Saints binnen. Niet om de kleding in de rekken te bekijken, maar om even een praatje te maken met Kevin, de jonge manager van de nieuwe zaak. We wilden hem vragen naar de naaimachines die de etalages van de winkel van All Saints decoreren. Allemaal van het merk Singer. En hoewel de winkel nagelnieuw is, ziet de pui er al versleten uit. Allemaal design. In de winkel krijg je de indruk in de werkplaats van een naaimachinefabriek te lopen. “In Londen hebben we nog zo’n zaak”, vertelde Kevin aan Corien. “We kopen elke naaimachine van Singer op. Zodra we een advertentie in een krant zien of wanneer er op internet eentje wordt aangeboden, reageren we”, gaat hij, terwijl hij jurkjes recht hangt in het rek, verder. “We willen ons onderscheiden”, legt hij uit. “We hebben een uitgebreid assortiment aan kleding voor mannen en vrouwen, maar we moeten de klanten eerst de zaak in krijgen”, gaat hij verder. Corien knikt en vraagt: “Werkt dat?” “Jullie zijn toch ook naar binnen gekomen”, geeft hij glimlachend terug. “Ik wist niet eens dat All Saints een modezaak was. Ik dacht dat het meidengroep was uit de vorige eeuw”, doe ik nu een duit in het zakje. Een milde glimlach verraad dat Kevin medelijden met me heeft. “Ach, de vorige eeuw”, zegt hij, “daar weten jullie weer meer van.”

De tijd nemen voor koffie

Limpley Stoke – Thee is de nationale drank van Engeland en thee drinken de nationale bezigheid van het koninkrijk aan de zee. Toch telt het land al erg veel coffee bars en het aantal groeit elk jaar. Corien & ik verwelkomden deze ontwikkeling met plezier. In de jaren en zeventig en tachtig kreeg je ook in een restaurant een kopje oploskoffie. Geen van onze Engelse vrienden en kennissen bezat in die jaren een koffiezetapparaat. Nu groeit het aantal koffiedrinkers gestadig en zitten er meerdere coffee bars in de ‘highstreet’ van elke stad of dorpje. De grootste zijn Costa Coffee, Starbucks, Coffee Republic en Caffè Nero. Vooral in Londen zijn ze op bijna iedere hoek van de straat te vinden. Er ontstaat zelf zoiets als een ‘Coffee Culture’. Coffee Bars zijn nu de plekken voor jongeren. Ze nemen veel gevallen de plaats van de traditionele pub over. De pub wordt steeds meer het trefpunt van de oudere Brit. Het is overigens niet de eerste keer dat de koffiehuizen zo populair zijn in Groot-Brittannië. In de zeventiende eeuw was het koffiehuis ook een populair trefpunt. Het eerste koffiehuis werd in 1652 in Londen geopend door een medewerker van de Levant Company. Dat was een handelshuis dat vooral zaken deed met het Ottomaanse rijk (nu Turkije). De werknemers van de Levant Company maakten kennis met de koffie en de koffieboon – die noemden ze toen overigens the 'Mahometan berry' – tijdens hun reizen naar het Ottomaanse rijk. De smaak en het idee sloegen aan en spoedig waren er alleen in Londen meer dan 2000 koffiehuizen. Dat is één voor elke 300 inwoners. Die verhouding gaat nu (nog) niet op. Wij dronken gistermiddag ons kopje koffie in een coffee bar van Costa in het centrum van Trowbridge. We zaten gezellig voor het raam. Het hout in de open haard knetterde en verspreidde een gezellige warmte in de zaak. Voor koffie moet je de tijd nemen. En dat deden wij terwijl we keken naar de mensen die met volle boodschappentassen op weg waren naar huis.

Historisch plekje

Bristol – Het uitzicht vanaf onze hotelkamer zag er gistermorgen onveranderd uit. Dat betekende dat er die nacht geen sneeuw was gevallen en de wegen dus prachtig schoon waren. Limley Stoke - het dorpje waar wij logeren – ligt net als Bath aan de rivier de Avon. Iets verder ligt aan de monding van deze rivier de havenstad Bristol. Dat was gisteren ons reisdoel. De stad heeft een oud centrum, maar heeft in de Tweede Wereldoorlog ook veel schade opgelopen. Het resultaat daarvan is een modern winkelcentrum in het hart van de nieuwe stad. Maar in het oude centrum is toch nog wel het een en ander van historische waarde te zien. Toch viel juist in het na de oorlog gebouwde nieuwe gedeelte van de stad mij een oud geveltje op. In de gevel zat een poortje dat leidde naar een kleine binnenplaats. Midden op dit plaatsje stond een standbeeld van John Wesley te paard. Hij staat voor zijn New Room. Wij stonden plotseling op een historisch plekje in Bristol. Maar wie is nu John Westley? Dat werd ons snel duidelijk toen we naar binnen gingen. John Westley is de grondlegger van het methodisme en de New Room is de oudste methodisten kerk ter wereld. Westley was oorspronkelijk een gewone Britse theoloog en predikant. Toen hij na een bezoek aan het Evangelisch Broederschap in Duitsland in Engeland terugkeerde, mocht hij niet meer preken in de Engelse kerk. Hij kreeg een uitnodiging van een andere predikant om te spreken op een openluchtsamenkomst bij Bristol. Hij zag dat vooral mensen die anders niet snel de kerk bezochten tot geloof in Christus kwamen. Later dat jaar brak hij met het Evangelisch Broederschap vanwege een theologisch meningverschil. Samen met zijn volgelingen startte hij een kerkgenootschap dat bekend zou worden als de Methodisten. Het kerkje – midden in het moderne nieuwe hart van Bristol - dat we nu binnengingen is in 1739 door hem opgericht.

Over scharrelvarkens en sneeuwballen

Limpley Stoke – De wereld zag er vanmorgen nog iets witter uit dan toen we de avond er voor gingen slapen. De hotelgasten die per se met de auto op pad moesten, hadden er een klusje bij. De auto moest eerst worden uitgegraven. Ik was van plan om met de auto weg te gaan, maar stelde die plannen bij. Ook de bussen reden aanvankelijk niet. Wij besloten daarom een gezonde wandeling te maken. We gingen naar de boerderij ongeveer anderhalve kilometer verder op. Daar is een farm shop & café bij. Het was er heel gezellig. Alles op de boerderij gebeurt op natuurlijke manier. De kippen en de varkens lopen gewoon buiten. Ook in de sneeuw. De dieren hadden er in het geheel geen last van. Klik hier maar eens en zie hoe de dieren gezellig in de sneeuw graven met hun snuit. Corien & ik kennen het Britse landschap als de zon schijnt en er bladeren aan de bomen zitten. Het is dus fantastisch om het nu allemaal eens te zien onder een maagdelijk wit dek. Je kunt hier wel aan het fotograferen blijven. Ik wilde ook een klein filmpje maken van een wandelende Corien. Dat moest ik echter voortijdig afbreken omdat er een sneeuwbal langs mijn rug naar beneden gleed. “Ik kan helemaal niet mikken”, zei Corien later. Dat blijkt ook helemaal niet nodig. Ze gooit toch wel raak. Rond een uur of elf reden de bussen weer. Wij bereikten dus nog vrij gemakkelijk Bradford on Avon en Bath. De foto’s daarvan zie je op onze Flickr!-sites hier en hier.

Wandeling door Bath Bath – Samen met onze gids Martin en een groepje meisjes uit Korea maakten Corien & ik gisteren een wandeling door Bath. Het is het seizoen voor de wandelaar. De dubbeldekkers van de citytour overwinteren in de garage, de stad is voor de voetgangers. Zowel het winterweer als de Koreaanse meisjes vormden een extra attractie. Het winterweer omdat het Bath in een sprookjesachtig wit decor liet zien en de meisjes vanwege hun enthousiasme. Iedere keer als Martin iets vertelden, riepen de meisjes in koor: “Aaahhh, aaahhh”. Het klonk net als of ze een prachtige vuurpijl hoog boven de horizon kleurrijk zagen ontploffen: “Aaaaahhhhh”. De geschiedenis van Bath bestaat volgens Martin uit heel wat laagjes. Hij vertelt van Kelten, Romeinen, boeren die rondscharrelden in haveloze tempelgebouwen, jacobijnen, de eerste kuurgasten, flierefluiters tot en met de Victorianen die het Romeinse verleden weer naar boven haalden. Hij doet zijn verhaal met verve en de Koreaantjes roepen steeds opnieuw hun verwondering uit. Wat mij na een dagje bijblijft, is de kunstmatigheid van Bath. Alles – nou ja veel - in de stad aan de Avon is bedacht. De architecten vader en zoon Wood bepaalden het gezicht van Bath. De stad is dan ook geen doolhof van middeleeuwse sluip-door-kruip-door straatjes. Het is de stad waarin de vermogende bourgeoisie zich in de achttiende eeuw vestigde met stadspaleizen en herenhuizen. Bath straalt de emancipatie uit van de nieuwe klasse, die niets met adel en kerk te maken had. Handelaars uit Londen en havenbaronnen uit Bristol. We bezoeken natuurlijk de bronnen. Als je afdaalt in het Romeinse bad, voel je de klamme behaaglijke vochtigheid die je kent van de sauna. We staren naar een rechthoekig bassin met een onwaarschijnlijk groene kleur water waar de stoom vanaf slaat. Martin beweert met stelligheid dat het de enige heetwaterbron op de Britse eilanden is. Op mijn vraag wanneer het water voor het laatst gebruikt is om in de baden, vertelt Martin over dat die eer te beurt valt aan herstellende soldaten uit de Tweede Wereldoorlog. Op de gevel van de Bath Abbey ontdek ik de “handtekening” van de stichter van deze Anglicaanse parochiekerk en voormalige benedictijner kloosterkerk: Bishop Oliver King. Aan beide zijde is naast de deur een bisschopsmijter aangebracht. Daaronder een olijfboom met een kroon. Het staat voor Bishop Oliver King. Martin bevestigt het vermoeden.

Op reis door wit Engeland

Bath – Sinds de winter van 1981 zijn er nog nooit zoveel sneeuwpoppen gemaakt in Engeland als nu. Dat beweren mensen in de Britse kranten. In de Engelse kranten wordt deze winter omschreven als de strengste in dertig jaar tijd. Ik denk niet dat er iemand is die de sneeuwpoppen heeft geteld. Niet in 1981 en ook niet in de winter van 2009/2010. Je moet ook niet alles geloven wat je in de krant leest. Je kunt er alleen over oordelen als je er geweest bent. Het is nu dus het perfecte moment om zelf even een kijkje te gaan nemen in het winterse perfide Albion. Gisteren zijn Corien & ik vertrokken naar het zuiden van Engeland om van dichtbij te zien hoe de Engelse sneeuwpoppen erbij staan. Want nadat eerder het noorden van Engeland al was getroffen door zware sneeuwval is nu ook het zuiden van Engeland ten prooi gevallen aan de sneeuw. We reizen door het graafschap Surrey waar plaatselijk veertig centimeter sneeuw is gevallen via het graafschap Hampshire naar onze bestemming. In het laatste graafschap moest eind vorige week het leger nog worden ingezet om ruim duizend auto’s, die door de sneeuw vast kwamen te zitten op de snelweg, uit te graven. Dat zal inmiddels wel zijn opgelost, vertrouwen Corien & ik. Ervaring leert dat de verwachtingen van meteorologen nogal eens afwijken van de werkelijkheid. Wij verwachten mooie winterplaatjes, gezellige pubs en wat leuke mensen te ontmoeten. Ik houd jullie via ODD op de hoogte. En als het op ODD stil blijft, zijn we misschien toch ingesneeuwd.

Dagje Delft Delft – Gisteren hadden Nellie & Pieter Jan zin in een Dagje Delft. Het is een gevoeld dat meer Nederlanders kennen. Het kan je zomaar overvallen. Je leest de krant, je kijkt naar het journaal of je geeft de poes eten. Plotseling is het daar: Het gevoel een bezoekje te willen brengen aan de Koninklijke Porceleyne Fles, even binnen te willen lopen bij het Prinsenhof of het Vermeercentrum of een dagje zomaar wat te babbelen met Corien & Frans. Het kan je soms plotseling bekruipen. De babbelmogelijkheid is overigens niet in de kleurenfolder van de gemeente te vinden tussen Delfts blauw, Oranje en Vermeer. Daar is het te exclusief voor. Een Dagje Delft begint met een treinbon van de NS. Nellie & Pieter Jan lieten zich door het winterweer niet uit het witte veld slaan. In een comfortabele treincoupe reisden ze naar de Prinsenstad. Het werd een heerlijk relaxed dagje. Een kopje koffie, een kopje thee, een glaasje wijn, een broodje en wat pasta. Meer heb je op een dergelijk Dagje Delft niet nodig. Nou ja, babbelen dan, veel babbelen. En dat deden we.

Het meisje met de parel

Delft – Een van de beroemdste Nederlandse kunstschilders uit de Gouden Eeuw is Johannes Vermeer. Hij is in Delft geboren (31 oktober 1632) en hij is in de Prinsenstad overleden (15 december 1975). Zijn graf is het enige dat nog van hem is terug te vinden in Delft. Hij maakte vermoedelijk vijfenveertig schilderijen, waarvan er vierendertig bewaard zijn gebleven. In Delft is er geen te vinden. Wel zijn sinds 2008 in het Vermeer Centrum aan de Voldersgracht op ware grote replica’s te zien van allen schilderijen. Ook in de stad zijn op significante plaatsen replica’s van Vermeer te vinden. Daar is er nu eentje bijgekomen. Op het laatste blauw geverfde gebouw in de Spoorzone zag ik onlangs een grote kopie van het meisje met de parel. Het origineel, dat te bewonderen is in het Mauritshuis in Den Haag is veel kleiner dan deze kopie. Het olieverf op doek meet 44,5 x 39 cm. In mei 2006 werd het schilderij in een door het dagblad Trouw georganiseerde verkiezing met 26 procent van de stemmen verkozen tot mooiste schilderij van Nederland. Ik weet niet hoe lang het duurt voordat deze kopie moet sneuvelen tijdens de werkzaamheden aan de spoortunnel. Voorlopig kijkt het meisje met de parel naar de voorbij razende treinen en peddelende fietsers.

Kijken met je vingers

Delft – Kijken doe je met je ogen en niet met je handen. Dat leerde ik van mijn moeder en mijn kinderen weer van hun moeder en ook mijn kleinkinderen kennen de uitdrukking inmiddels. Het is dus niet zo vreemd dat de meeste mensen die in DOK, de bibliotheek van Delft, oog in oog komen te staan met de Microsoft Surface een lichte aarzeling ondervinden. De computer ziet er uit als een tafel met een glazen blad. Je gaat er mee om zoals je ook met de iPhone werkt. Er is geen toets- of muisbediening. Alles gebeurt door aanraking. Toch is het geen touch-screen. Het is een vision-systeem. Onderliggende camera’s registreren wat er op het tafelblad gebeurt. Daarom herkent de Surface meerdere contactpunten tegelijk en niet slechts van één vinger. Je kunt dus zelfs met meerdere gebruikers verschillende items tegelijk aanraken. Je kunt digitale objecten ‘fysiek’ draaien, vergroten, verkleinen en over de tafel schuiven. In de bibliotheek gaat het om entertainment. Het apparaat herkent jouw bibliotheekpas en haalt zo de informatie van de eigenaar op. Zo kun je foto’s van je straat rechtstreeks uit het archief ophalen en bekijken. Maar er kan natuurlijk veel meer mee. Als de boeken worden voorzien van een chip, stel ik me zo voor dat de Surface wanneer je boek daarop legt, informatie verstrekt over de auteur, diens biografie en een recensie van het boek. Ik zie ook commerciële mogelijkheden. Zet zo’n tafel in de supermarkt. De klant legt een artikel er op en de tafel geeft informatie over land van herkomst en allerlei andere informatie die niet meer op de verpakking past. Je kunt ook winnende codes en andere prijsvragen aan de verpakking toevoegen.

Veel plezier

Veldhoven – De grasveldjes in Veldhoven zijn door een laag sneeuw en ijs onttrokken aan het zicht. Samen spraken Dieuwertje en ik daarom over Sneeuwhoven i.p.v. Veldhoven. Terwijl ons land zich voorbereid op een extreem koud weekeinde wandelden wij vandaag met de kleinkinderen en hun vriendjes en vriendinnetjes van school naar huis. Voor de kinderen kan er niet genoeg sneeuw liggen. Ze zullen vannacht op hun wenken bediend worden. Het KNMI belooft sneeuw, veel sneeuw. Eerst in Limburg, maar in de loop van zaterdag zal een groot deel van ons land onder een verse laag van het koude witte goedje verdwijnen. Iedereen is gealarmeerd. Rijkswaterstaat werkt samen met andere wegbeheerders aan een plan om de wegen begaanbaar te houden. Bij de Nederlandse Spoorwegen maken ze ook noodplannen en de scheepvaart moet iets gaan doen aan de ijsvorming. Thuis kunnen we ook niet stilzitten. Minister-president Jan Peter Balkenende roept jullie op om de stoep voor je huis sneeuwvrij te houden. En ook met de winterpret is het nog oppassen. De Koninklijke Nederlandse Schaatsbond waarschuwt voor onbetrouwbaar natuurijs. Volgens de KNSB moet je open water mijden en alleen schaatsen op goedgekeurde ijsbanen. Laat ik dan bij al die officiële waarschuwingen er nog eentje van mij voegen. Neem een dikke muts en warme wanten mee als je gaat schaatsen. De gevoelstemperatuur wordt -10 tot -15. Veel plezier.

De boekkeus van Corien

Delft – Het boek van 2009 voor mij is De terugkeer van de dansleraar. Het boek is in het Nederlands verschenen in 2005, maar ik ontdekte het – en daarmee ook de Zweedse schrijver Henning Mankell - vorig jaar pas. Mankell is een maand ouder dan ik en schrijver van literaire romans, misdaadromans, jeugdliteratuur en toneelstukken. Tot vorig jaar had ik nog niet van hem gehoord. Toch worden zijn boeken in meer dan dertig landen uitgegeven. In ons land is hij vooral bekend door de Wallander-serie: een reeks over de eigenwijze inspecteur Kurt Wallander uit Ystad. Met De terugkeer van de dansleraar introduceert Mankell een nieuwe hoofdpersoon: de 37-jarige inspecteur Stefan Lindman. Kort nadat die te horen kreeg dat hij geopereerd moest worden aan een kankergezwel in zijn tong, bereikt hem het bericht dat zijn oud-collega Herbert Molin is vermoord. De moord vond plaats op diens afgelegen boerderij in het Noord-Zweedse Härjedalen. In de boerderij vindt de politie bloederige sporen op de vloer. Het zijn de basispassen van de tango. Het boekt telt 500 pagina’s en heeft me van pagina 1 tot 500 geboeid. Het verveelt geen enkel moment. Nooit verslapt het verhaal. Elk element doet ertoe en voegt iets toe aan het verhaal. Ik vind het meer dan een goed geconstrueerde detective met een onderhoudend en geloofwaardig plot. Het boek nam me ook nog eens mee in de angsten van een man bij wie kanker is geconstateerd. Een man die zich geconfronteerd ziet met zijn eigen sterfelijkheid en de onzekerheid die dat met zich meebrengt. Het is een boek om heimwee naar te krijgen als je het uit hebt. Gelukkig heb ik door dit boek de schrijver Mankell ontdekt en ben aan zijn overig oeuvre begonnen. Een bijdrage van Corien

De boekkeus van Marjan

Helmond – Mijn boek van het jaar 2009 is Hoe een klein rotgodje God vermoordde. Hoewel het boek al in 2006 is uitgegeven, is het toch het boek van 2009 geworden voor mij. Ik heb het in een paar dagen verslonden. Guus Kuijer is vooral bekend als kinderboekenschrijver, maar dit is zeker geen kinderboek. De kracht van schrijver Guus Kuijer is dat hij op een manier die geheel niet kwetsend is de vinger op de zere plek legt. Het was een openbaring voor mij. Ik heb het boek zelfs uitgeleend aan mijn moeder. Zij is een zeer gelovige vrouw, maar wel iemand die openstaat voor andersdenkenden. Het boek is in een weergaloze stijl geschreven, vol vlijmscherpe observaties en met onmiskenbare humor. Kuijer gelooft niet in God, maar schrijft toch met veel vuur over hem. Het is opmerkelijk dat een ongelovige de God uit het oude testament onder de loep neemt en met een veel positiever godsbeeld komt dan veel christenen. Hij laat zien hoe het beeld van God in de loop van de tijd is veranderd. De God van Abraham was niet de God van Jezus of van Mohammed. Voor de eerste heeft hij meer sympathie. Kuijer liet me zien hoe ingenieus het scheppingsverhaal is. Hij interpreteert het verhaal van Abraham op een manier waaruit veel meer wijsheid spreekt dan op het eerste gezicht in het verhaal lijkt te zitten. Wat Kuijer eigenlijk zegt, is dat ons beeld van God een keuze is en dat mensen door de eeuwen heen verschillende keuzes hebben gemaakt. Ik vind het boek een overdenking voor gelovigen en ongelovigen en kan het iedereen aanraden om het te lezen. Een bijdrage van Marjan

Het einde nadert

Delft – Het einde komt in zicht. Niet van de sneeuw en het ijs, maar wel van het strooizout. Er is de laatste dagen zo veel strooizout gebruikt, dat sommige gemeenten bijna op de bodem van de lokale zoutput zijn aanbeland. In Delft schijnt het nog mee te vallen, maar in andere gemeenten rijden de strooiwagens niet meer door de wijken. Daar worden alleen nog de doorgaande wegen begaanbaar gemaakt met behulp van strooizout. De kranten melden dat er schepen met zout onderweg zijn vanuit Duitsland. Dat is echter niet voldoende. Daarmee redden we het maar net tot het eind van deze maand. Een Flickr-foto van Will Nog 25 dagen en dan kan niemand meer zijn woning verlaten. De spekgladde wegen maken het dan onmogelijk om nog naar school en werk te gaan. De winkels kunnen niet meer worden bevoorraad. Maak van de komende drie weken gebruik om veel te hamsteren. Je moet een grote hoeveelheid blikken met soep en bonen in voorraad nemen. Neem ook een flinke doos kaarsen en fakkels mee uit de winkel nu het nog kan. En natuurlijk flessen water, want alles gaat bevriezen. Iedereen is bevreesd voor de opwarming van de aarde, maar waar blijft die opwarming als je hem hard nodig hebt. Is er reden voor paniek? Ik denk het wel. Niet alleen aan het strooizout komt een einde. Het gaat helemaal mis. Zet de lokale rampenzender aan en volg het nieuws. Het einde nadert.

Het is gelukt

Helmond – Ons popkoor Kolok is ‘Helmonder van het jaar 2009’ geworden. De jury met daarin onder meer de Helmondse burgemeester Fons Jacobs en Rabobank-directeur Antoine Driessen maakte een keus uit de door de Helmonders zelf voorgedragen kandidaten. We hebben er gisteravond – tijdens de nieuwjaarsreceptie van de gemeente Helmond – een heerlijk feestje van gemaakt in de ‘oude raadszaal’ in het kasteel. De zaal was boordevol met belangstellende en betrokkenen. Er was ook veel pers aanwezig. Onze voorzitter Toon Christiaans was net als de leden van het koor erg blij. Christiaans vond de toekenning een blijk van waardering. “Dat is toch iets waar je als vereniging naar op zoek bent”, zei hij na de uitreiking. Naast de eer die deze prijs met zich meebrengt, is er ook een cheque van 4000 euro. Een bijdrage van Ad

“En we gaan nog niet naar huis”

Yorkshire – Het was ongetwijfeld erg gezellig in de Tan Hill Inn, een Engelse pub in de Yorkshire Dales, op oudejaarsavond. Misschien hebben de gasten wel het Britse equivalent van het Hollandse kinderliedje “En we gaan nog niet naar huis, Nog lange niet, nog lange niet” gezongen. Je doet immers dwaze dingen als de stemming er goed inzit. Ondanks de stemming liep het feest dat was georganiseerd door de Cross Country Club van de universiteit van Leeds anders af dan iedereen gedacht had. Het duurde namelijk drie dagen langer dan gepland. De nieuwjaarsvierders zijn door de hevige sneeuwval drie dagen van de buitenwereld afgesneden. Door de onverwachte sneeuwval was het onmogelijk geworden om de Tan Hill Inn nog te verlaten. Er zaten toen ongeveer zestig mensen in de pub om het nieuwe jaar feestelijk in te luiden. Omdat het al flink sneeuwde voor het feest begon, waren er al veel te voet gekomen. Ze hadden hun auto vastgereden in de sneeuw. De sneeuwbuien bleven maar doorgaan en de feestvierders in de pub raakten door het gure weer uiteindelijk van de buitenwereld afgesneden. Er lag ongeveer 60 centimeter sneeuw op de wegen en op sommige plaatsen zorgde de wind voor ophopingen tot twee meter. De gasten van de pub beslisten dat hen slechts één ding te doen stond: blijven feesten tot sneeuwruimers de weg vrij konden maken. Dat gebeurde uiteindelijk pas gistermorgen. Dat klinkt aardig, maar dat was het vast niet.. Ik las in de Daily Mail dat er gelukkig wel genoeg eten en drinken was voor de gestrande feestneuzen.

De kleine keizer Delft – Een blog zoals ODD moet interactief zijn. Het is geen kunst om dagelijks een leuk of interessant stukje te plaatsen. De lezers van ODD willen vooral horen wat jou bezig houdt. Ik wil jullie daarom weer eens uitdagen met de vraag: Wat vond jij het beste, leukste, ontroerendste, spannendste, domste of juist slimste boek van 2009. Stuur een mailtje met de titel en jouw motivatie voor de keus naar ODD. Ik ben reuze benieuwd naar jouw keus. Ik geef zelf de aftrap. Ik heb het afgelopen jaar een aantal boeken gelezen van de in april 2009 overleden columnist, schrijver en dichter Martin Bril. Hij publiceerde tijdens zijn leven zeker vierenveertig boeken, merendeels gebundelde columns, maar ook verhalenbundels en gedichten. Het beste boek van 2009 was volgens mij zijn boek ‘De kleine keizer’. Ik sta daarin niet alleen, want Bril kreeg voor het boek de VPRO Bob den Uyl prijs voor het beste literaire reisboek. Waarom vind ik dit nu zo’n mooi boekje? Zelf ben ik helemaal niet in de ban van de kleine Corsicaan, maar ik ben wel dol op reisboekjes en dit is een hele goede. Je reist met Bril van de geboorte op Corsica tot aan de dood op Sint Helena met de Franse veroveraar Napoleon. Dat is op zich niet bijzonders. Ik denk dat er honderden geschiedenisboeken over Napoleon zijn geschreven. Ik vind dit boek op zijn best als Bril zichzelf onderbreekt voor allerlei gedachtenspinsels en -associaties. De smakelijke anekdotes buitelen over elkaar heen. Marie-Louise, de tweede vrouw van de kleine keizer, beschrijft hij zo: “Marie-Louise lustte er wel pap van; zij was onverzadigbaar, een altijd hitsige, romige vleespot. Ja, de keizer bofte maar.” Ik denk dat zij nog nooit zo in een reis- of geschiedenisboek is beschreven. Als je in dit boekje begint, moet je oppassen dat je het - net als de andere Brilboeken - niet in één keer uitleest. Tot zover mijn keus. Nu ben jij aan de beurt. Wat is jouw beste boek van 2009?

Dominee roept op tot stelen

York – Christenen worden verondersteld om arme en behoeftige mensen in hun omgeving te helpen. Niet met loze woorden of makkelijke adviezen, maar met daadwerkelijke hulp. De voedselbanken zijn daarvan een voorbeeld. De Britse dominee Tim Jones wil ook helpen. Hij geeft de armen in zijn parochie het advies om crimineel te worden. In zijn kerstpreek riep hij de armen op om te stelen om hun gezinnen te voeden. “Gods liefde voor de armen en verschoppelingen weegt zwaarder dan de eigendomsrechten van de rijken”, zei dominee Tim Jones uit York in zijn kerstpreek. Hij nuanceert het wel enigszins door op te roepen niet te stelen uit kleine familiebedrijfjes, maar uit stelen te gaan in filialen van grote landelijke winkelketens. “Die kosten worden uiteindelijk aan ons allemaal doorberekend met prijsverhogingen”, weet hij kennelijk. Het is niet alleen onzin wat de man zegt, maar het is ook beledigend en denigrerend. Het schoot dan ook nogal wat mensen in het verkeerde keelgat. Martin Stot, een 48-jarige parochiaan, kocht 30 blikjes spaghetti en ravioli en goot die leeg in een emmer. Vervolgende stortte hij emmer leeg over het hoofd van father Jones toen die de kerk verliet. Terwijl de kledderige rode pastaslierten nog langs zijn habijt dropen, zei de priester na de spaghetti-aanval: “Het was een angstig moment, dat me ook wel weer nederig maakte.” De 42-jarige priester deed geen aangifte bij de politie. Hij vergaf zijn aanvaller. Dat dan weer wel.

Een jaar gaat snel

Veldhoven – Heel veel mensen beginnen een nieuw jaar met een goed voornemen. Ik behoor niet tot die groep mensen. Ik ben het nieuwe jaar begonnen met het maken van een groepsfoto. Wanneer ik mijn nageslacht bij elkaar heb, haal ik hen als ik de kans krijg over om even als groep voor mijn camera te poseren. Dergelijke foto’s vind ik leuk, maar zijn na het verstrijken van enige tijd nog leuker. Op nieuwjaarsdag groepten Nienke, Benthe, Dieuwertje, Sietske, Emma, Karsten en Abel op mijn verzoek naast de kerstboom bij elkaar. Geheel spontaan gingen de beide moeders er even bij staan. Als je dit hebt, dan heb je toch geen goede voornemens of wensen meer nodig. Een goed begin is immers het halve werk. Ik ben dus al half op weg. Een jaar gaat snel.

Knallend het oudejaar uit

Veldhoven – De jaarwisseling beleefden Corien & ik samen met onze kinderen en kleinkinderen. Het werd een reuze gezellige avond met heerlijke hapjes en verrukkelijke oliebollen en appelflappen. Ook de allerkleinsten vonden het leuk om op de grens van oud & nieuw even naar buiten te gaan. We hadden geen vuurwerk aangeschaft, maar genoten van vuurwerk dat de buurtgenoten van Saskia & Sander de lucht in schoten. De kleinkinderen kregen sterretjes. Zo deden ze toch mee met het vuurwerkspektakel. Ze bleven uit de buurt van de grote knallen. Dat bleek heel verstandig, want sommige waren wel erg hard. Klik maar eens hier en hier.

Once in a blue moon

Veldhoven – Als je tijdens de jaarwisseling behalve naar het vuurwerk ook naar het firmament hebt gekeken, zag je een blauwe maan. De volgende keer dat er tijdens de jaarwisseling sprake zal zijn van een blauwe maan is in 2028. Daarom wil ik je deze foto niet onthouden. Het komt immers niet zo vaak voor. De laatste keer dat we een blauwe maan zagen tijdens de jaarwisseling was in 1990. Dit bijzondere natuurverschijnsel dankt zijn naam waarschijnlijk aan het Engelse begrip ‘blue moon’. In het Engels bestaat ook de uitdrukking ‘once in a blue moon’, ofwel iets wat maar zelden gebeurt. In het Nederlands kennen we de uitdrukking 'een blauwe maandag' en ook dat gaat om iets dat maar heel af en toe gebeurd. Een blauwe maan is de tweede volle maan in een maand tijd. Dat gebeurt al niet veel, maar in de nacht van oud op nieuw is het dus nog zeldzamer. Maar waar komt die blauwe kleur vandaan? Om dit antwoord te vinden, ben ik maar weer eens aan het googlen geslagen. In de jaren vijftig van de vorige eeuw zagen Schotse sterrenkundigen voor het eerst een tweede volle maan. Die maan was blauw. Dat was echter geen natuurverschijnsel. Het had te maken met vervuiling van de atmosfeer door een bosbrand in Noord-Amerika. Kennelijk is men daarna de tweede volle maan in een maand tijd toch ‘blue moon’ blijven noemen. Mocht je het gemist hebben de volgende maand die een dubbele volle maan heeft, is augustus 2012 en daarna juli 2015.

Dol op lijstjes

Delft – Iedereen is dol op lijstjes. Dat wordt aan het eind van het jaar duidelijk. De kranten publiceren lijstjes over van alles en nog wat. De beste, de hoogste, de langste, de dikste, de duurste, de goedkoopste. De bekendste lijst is natuurlijk de jaarlijkse top 2000. In Sportweek vond ik ook een opmerkelijk lijstje. Het is de lijst van ‘De beste Europese koploper’. Wij noemen onze nationale voetbalcompetitie – in vergelijking met die in Engeland, Spanje of Italië – soms de Mickey Mouse-competitie. Onze topclubs winnen misschien daarom in eigen land veel wedstrijden. Mogelijk is de kracht van onze competitie daarom van invloed op de nieuwe titel van FC Twente. De ploeg uit Enschede staat bovenaan in de Eredivisie en heeft 47 punten uit zeventien competitiewedstrijden. Dat is een hoog gemiddelde van 2,76 punten per gespeeld duel. Tweede werd Dinamo Kiev met 2,63 punten en Barcelona werd met 2,60 punten derde. Sportweek keek naar zestien Europese landen. Ze vormen de UEFA-coëfficiëntenranglijst. PSV is geen koploper, maar scoort ook een opvallend hoog gemiddelde van 2,65 punten. De slechtste koploper is Cluj uit Roemenië met een gemiddelde van slechts 2,00 punten. De nummer vier van Nederland, Feyenoord, scoort zelfs nog beter met een gemiddelde van 2,06 punten. UEFA-coëfficiëntenranglijst: FC Twente (Nederland), 17-47, 2,76 punten gemiddeld (0 nederlagen) Dinamo Kiev (Oekraïne), 16-42, 2,63 punten gemiddeld (0 nederlagen) FC Barcelona (Spanje), 15-39, 2,60 punten gemiddeld (0 nederlagen) Panathinaikos (Griekenland), 15-38, 2,53 punten gemiddeld (1 nederlaag) Anderlecht (België), 18-44, 2,44 punten gemiddeld (2 nederlagen) Sporting Braga (Portugal), 14-33, 2,36 punten gemiddeld (1 nederlaag) Glasgow Rangers (Schotland), 16-37, 2,31 punten gemiddeld (1 nederlaag) Internazionale (Italië), 17-39, 2,29 punten gemiddeld (2 nederlagen) Chelsea (Engeland), 18-41, 2,28 punten gemiddeld (3 nederlagen) Young Boys (Zwitserland), 18-41, 2,28 punten gemiddeld (3 nederlagen) Bordeaux (Frankrijk), 19-43, 2,26 punten gemiddeld (4 nederlagen) Fenerbahçe (Turkije), 17-37, 2,18 punten gemiddeld (4 nederlagen) Odense (Denemarken), 18-38, 2,11 punten gemiddeld (2 nederlagen) Rubin Kazan (Rusland), 30-63, 2,10 punten gemiddeld (5 nederlagen) Bayer Leverkusen (Duitsland), 17-35, 2,06 punten gemiddeld (0 nederlagen) Cluj 17-34 (Roemenië), 2,00 punten gemiddeld (3 nederlagen)

Godfried Bomans krijgt planetoïde Delft – In 1971 overleed drie dagen voor kerstmis de schrijver Godfried Bomans. Hij schreef meer dan zestig boeken. Heel bekend zijn nu nog steeds ‘Erik of het Klein Insektenboek’ en ‘De avonturen van Pa Pinkelman’. Hij werd een nationale bekendheid door zijn optredens op televisie. Het begrip BN’er was toen nog een onbekend fenomeen. Toch kreeg Bomans nooit een literaire prijs. Nu vele jaren na zijn dood krijgt de schrijver uit Haarlem een eigen planetoïde. De ‘23404 Bomans’ is ontdekt door de Amerikaanse astronoom Tom Gehrels en bevindt zich op 257 tot 426 kilometer van de zon. Schrijvers naar wie al eerder een planetoïde is vernoemd zijn: Charlotte Mutsaers, Cissy van Marxveldt, Hella Haase, Boudewijn Büch en Harry Mulisch. De ‘23404 Bomans’ bevindt zich tussen Mars en Jupiter en heeft een diameter van 7 kilometer. De planetoïde draait in 2,45 jaar om de zon. Ter ere van de benoeming houdt het Godfried Bomans Genootschap volgend jaar in juni een tentoonstelling in De Hallen in Haarlem.

Try-Out Huppelmariekes

Stiphout – Voordat er sprake is van een première moet er eerst veel, erg veel worden geoefend. Er is geen artiest, of hij nu een beroeps of een amateur is, die daaraan ontkomt. Maar ook na lang oefenen is het nog lang niet tijd voor een première. Eerst komen er nog een aantal try-outs. Voor een echt publiek gaat de artiest met zijn nieuwe materiaal de planken op en test de reacties in de zaal. Dat gebeurt ook als je danst bij de Huppelmariekes van carnavalsvereniging de Spurreizeiers. Benthe en Sietske dansen allebei bij deze groep en afgelopen maandag traden ze voor het eerst op voor een echt publiek. Een zaaltje van het Aanbeeld zat vol met nieuwsgierige papa’s, mama’s, opa’s en oma’s. “Het was best leuk”, vertelde Sietske me. “Het was helemaal niet moeilijk, want we hadden heel veel geoefend“, verklapte ze. Haar zus Benthe is het met haar eens. “Ik vond het wel vervelend dat we het drie keer opnieuw moesten doen”, gaf ze toe. Maar ja, dat hoort nu eenmaal bij een try-out.

Blik op de weg

Delft – De bijzonder hobby van Sandy begon eigenlijk toen hij met wat colablikjes op weg was naar de recycle-bak voor blikjes. Het viel hem op dat de onderkant van een blikje er eigenlijk net zo uitzag als een autoband. Dat bracht hem op het idee om daar iets mee te gaan doen. Hij had er ook juist de tijd voor, want hij zat thuis om te herstellen van een ongeval met zijn motorfiets. In zijn geboorteland Engeland was hij ooit opgeleid als technisch tekenaar. Na zijn emigratie naar Nieuw Zeeland werd hij leraar techniek. In zijn jeugd had Sandy veel belangstelling voor modelbouw. Niet alleen van auto´s maar ook van vliegtuigen en motorfietsen. Die interesse ging in Nieuw Zeeland verloren. Hij werd een enthousiast basspeler in een band. Geen tijd meer voor modelbouw. Zijn verkeersongeval met de motorfiets bracht hem uiteindelijk weer terug bij de modelbouw. Hij heeft een eigen website, waar je de uit bier- en limonadeblikjes gemaakte ‘cancars’ ook kunt kopen. Ik kwam met zijn werk in aanraking tijdens mijn reis in Duitsland. Daar zag ik een van zijn blikken modelauto’s. Ik vond het heel knap. Sandy gebruikt ook Heineken blikjes om zijn auto´s te maken. Een Bavaria blikje gebruikte hij nog niet. Dat komt omdat in Nieuw Zeeland, waar hij tegenwoordig woont, dit bier niet wordt verkocht. Neem maar eens een kijkje op zijn site. Ik vind zijn Guinness-auto erg fraai.

Robbo strikes back Londen – De meest besproken graffitiartiest van Londen is zonder twijfel de Britse kunstenaar Banksy. Niemand weet zeker wat de ware identiteit van Banksy is. Na enige googlen, kom ik tot de voorzichtige conclusie dat het Robert of Robin Banks zou kunnen zijn, maar andere beweren dat hij Robin Gunningham heet. Hij maakt meestal humoristisch en politiek getinte kunstwerken. Zijn straatwerk is niet alleen in Londen te vinden, maar in veel Europese steden. Hij maakt – om sneller te kunnen werken – tegenwoordig veel gebruik van sjablonen. Banksy past vaak bestaande kunst aan zodat er een geheel nieuwe betekenis aan moet worden gegeven. Tijdens de kerstdagen maakte hij langs het Regents Canal in Camden onderstaande mural. Hij gebruikte voor dit stuk graffiti een bestaand 25 jaar oud graffitiwerk van Robbo, een andere graffitiartiest. Hieronder zie je hoe het origineel 25 jaar lang op de muur prijkte. King Robbo liet het er niet bij zitten. Ook hij keerde met zijn spuitbussen terug naar dit plekje langs het Regent Canal. Hij ‘reclaimde’ het kunstwerk van Banksy door er zijn eigen tag weer aan toe te voegen. Banksy kreeg een fraai koekje van eigen deeg. Ik ben benieuwd of het hier bij blijft.

Uitzicht met sneeuw

Vught – Sneeuw zorgt overal voor een mooi sprookjesachtig uitzicht. Annefien stuurde deze foto van het uitzicht van haar balkon. De sneeuw is nu zo goed als verdwenen, maar voor de kerst zag het er zo uit in Vught.

WE is in de bonen Delft – Het modemagazijn WE in Delft legt op de ramen van de etalage uit hoe de namen van de kledingstukken die ze verkopen zijn ontstaan. Dat is heel leerzaam. Wat is nu een cardigan en hoe komt een trench coat aan zijn naam? Je kunt natuurlijk gewoon in het Nederlands met je klanten communiceren, maar in het Engels staat een stuk chiquer. Een jas en een vestje zijn waarschijnlijk goedkoper dan dezelfde artikelen met buitenlandse namen. Gelukkig leggen ze de Engelse benaming voor de ‘gewone mensen’ even uit. Wat een service. Ze vertellen ons dat de naam van een cardigan is terug te voeren op een militaire jas uit het begin van de negentiende eeuw. Dat is nu jammer. Een cardigan is een gebreid vestje met knopen aan de voorkant. Vooruit, ik wil niet flauw doen, een rits aan de voorkant mag ook. Maar meer is het toch echt niet. Misschien is het toch wat veiliger om een vestje gewoon maar een vestje te noemen. De jongens en meisjes van de modezaak zijn in de war met de trench coat. Dat was een jas die in de Eerste Wereldoorlog werd gedragen door Britse officieren en onderofficieren. De mensen van de reclameafdeling moet voortaan eerst even de moeilijke woorden googlen.

Engel sneuvelt met kerst Stiphout – Nooit meer zal de knikengel in de kerststal van de St. Trudokerk in Stiphout de gever vriendelijk toeknikken nadat deze een muntje in het offerblok heeft geworpen. Tijdens de mis op kerstavond is de knikengel gesneuveld. Het was erg druk in de Trudokerk op deze avond. Al snel waren alle bankjes in de kerk gevuld. Toch bleven de mensen op deze koude witte en ook wel wat gladde avond de kerk binnen komen. Om ruimte te maken voor de volwassenen kregen de kinderen een plaatsje voor in de kerk. In de ruimte voor de prachtige kerststal van deze kerk is immers plaats zat. De kinderen hebben daar bovendien een prachtig zicht op het kerstspel dat die avond werd opgevoerd. Het was tijdens dit spel dat zich het noodlottig ongeval met de kerstengel voltrok. Plotseling klonk er een kille klap door de kerk. De mensen voor in de kerk sloegen de handen voor de mond. Er ging een zucht van huiver door de eerste rijen. De mensen zagen de knikengel vallen en in stukken uiteen spatten. De grote en kleine acteurs van het kerstspel reageerden heel professioneel. Ze gingen gewoon door met het verhaal van jozef, Marie en het kindje. Na de dienst groepten de mensen om de stal. Bijna sprakeloos staarden ze naar de brokstukken. Ook een lammetje bleek door de val van de engel te zijn beschadigd. Een geschokte kerkganger vertelde: “Deze knikengel is meer dan honderd jaar oud. Hele generaties hebben hier een muntje in het offerblok gegooid en zijn daarna vriendelijk toegeknikt door de engel.” Ik knikte hem bemoedigend toe, maar hij ging verder met: “Ik kan u niet uitleggen hoe erg ik dit vind. De kerststal van de Trudo zal nooit meer hetzelfde zijn.” Ik bespeurde zelfs een kleine snik in zijn stem. Even later kwam de heer F. Rijkers naar de stal. Hij verzamelde de brokstukken van de engel en droeg die de kerk uit. Een medewerkster van een museum in Delft die toevallig in de kerk was en ook getuige was geweest van de val van de engel snelde hem achterna. Zij sprak hem bemoedigend toe en legde uit dat een restaurateur de engel nog kon redden. Dan moesten natuurlijk wel alle grote en kleine brokstukken worden verzameld. Rijkers zei dat hij deze mogelijkheid zeker met de parochieraad zou bespreken. Daarna droeg hij de gevallen engel weg. De parochianen die achter bleven bij de stal staarden naar de lege plek.

Bobby geniet van de sneeuw Helmond – Een aantal lezers van ODD hebben gehoord gegeven aan de oproep en hun sneeuwfoto’s opgestuurd. De sneeuw zorgde voor leuke en romantische plaatjes. Toch heeft niet iedereen even veel plezier van de sneeuw. Bobby, het paard van Saskia, is er wellicht niet zo dol op. Hij mist het groene gras onder zijn voeten. Saskia laat haar paard elke dag even draven en galopperen. Ook als er sneeuw ligt. Ik was er onlangs getuige van. Ook al is er dan geen groen gras, Bobby rent net zo lekker rond alsof het zomer is. Eigenlijk geniet hij wel van de sneeuw. Behalve deze foto maakte ik ook dit filmpje van Saskia en haar paard.

Muzikale kersttraditie

Helmond – Gisteren op Eerste Kerstdag hebben onze drie dochters Maartje, Jolijn en Marlotte hun traditionele muzikale ronde door het Elckerliek ziekenhuis gemaakt. Wie weet zetten ze de traditie volgend jaar met zijn vieren voort, want Janneke is al een heel eind op weg op de saxofoon. Het is elk jaar weer een heel feestelijk evenement waar niet alleen Els en onze dochters met plezier naar uitkijken, maar ook de patiënten en het personeel van het ziekenhuis zijn heel erg blij met de kerstbijdrage. Ik hoorde van medewerkers dat ze er zelfs meerwaarde aan toekennen voor het verlenen van zorg. Het is dan ook niet voor niets dat dit mooie Helmondse ziekenhuis elk jaar hoog tot zeer hoog in de landelijke waarderingslijsten terechtkomt! Al weken voor de kerst horen we al: "Ze komen toch wel?” Op verschillende afdelingen houden ze in hun voorbereidingen volledig rekening met het feit dat onze dochters komen optreden. De medewerkers van het ziekenhuis zorgen er voor dat de muzikale dames op mooie plaatsen, goed zichtbaar en hoorbaar voor de bedlegerige patiënten hun kerstliedjes en eventuele verzoeknummers kunnen spelen. De patiënten waren ook dit jaar weer zeer dankbaar zo merkten Maartje en Marlotte (bugel) en Jolijn (hoorn). Op naar het volgend jaar. Een bijdrage van Ad

Kerstmis in deTrudo Stiphout – Kerstmis begint met de kerstnachtdienst. Zo zijn we dat van oudsher gewend. Corien, Bob, Saskia, Sietske, Karsten en ik zaten op kerstavond dan ook vooraan in de Trudokerk. Benthe was wel in de kerk, maar zat niet bij ons. Zij speelde een rol in het kerstspel dat deze avond werd opgevoerd. Zij behoorde bij het koor van engelen dat de herders de blijde boodschap kwam brengen. Een uur voor aanvang van de dienst stonden er al mensen voor de nog gesloten deuren van de kerk te wachten. Toen de deuren eenmaal opengingen, zat de kerk in een mum van tijd tjokvol. Het was de eerst mis van de nieuwe pastor. Els & Ad en hun kleinkinderen zaten ook in de kerk. Hun dochters Maartje en Janneke zaten in het fanfareorkest dat de hele dienst begeleidde. Er was ook een kinderkoor. Muzikaal gezien had men alles uit de kast gehaald. Na het welkomstwoord van de pastoor begon het verhaal dat zich lang geleden afspeelde in een land hier ver vandaan. Nadat Jozef en Maria zich met hun oudste zoon Jezus had geïnstalleerd in de stal voorin de kerk, kwam er een engelenkoor aan herders vertellen van de geboorte. Tussen de engelen ontwaarde ik kleindochter Benthe. Onder het zingen van ‘Gloria in excelsis Deo’ zochten de engelen ook een plekje in het tafereel van het kerststuk. Op Eerste Kerstdag hebben we het kerstspel tijdens het ‘Kindje wiegen’ nog een keer meegemaakt.

Hazerswoude in de sneeuw

Hazerswoude-Rd – Het is genieten buiten. Wij hebben geen hond(en), maar ik laat mezelf elke dag uit. Het is nu heerlijk om te wandelen. Onderweg maakte ik was foto’s. Het is een winterse impressie van Hazerswoude. Het is net of je door een decor van Anton Pieck loopt. Een bijdrage van Nella Ook jij kan nog steeds je sneeuwfoto opsturen naar ODD.

Weesleiding Delfts woord 2009

Delft – Het woord van 2009 is ‘ontvrienden’. Het woord werd door 18,5 procent van de stemmers gekozen. Het bleek voldoende. In 2007 was het favoriete woord ‘bokitoproof’ en vorige jaar won – dankzij een lobby van GeenStijl – het werkwoord ‘swaffelen’. De verkiezing was ook dit jaar weer georganiseerd door Van Dale en de gratis krant De Pers. Het leuke van het woord is dat ik er elk jaar pas van hoor nadat het is gekozen. Daarvoor kende ik het woord niet. Ik leer er dus elk jaar tenminste één woord bij. Nu weet ik dat ‘het dumpen van virtuele vrienden door deze te schrappen uit vriendenlijstjes op vriendensites’ ontvrienden heet. Weer wat geleerd. Ik hoef gelukkig niemand te ontvrienden omdat ik hun getwitter of gehyve (ook nieuwe woorden) zat ben. Ik heb alleen contact met echte vrienden. De Delftenaren leerden dit jaar ook een nieuw woord. Het is ‘weesleiding’. Het mooie van dit woord is dat het puur Nederlands is. Niet een afgeleide Engelse term, maar puur Nederlands. Wat zijn weesleidingen? Bij de werkzaamheden in de Spoorzone komt men nogal wat ondergrondse kabels tegen. Al die leidingen moeten worden verlegd ten behoeve van de spoortunnel. Weesleidingen zijn leidingen of kabels waarvan na onderzoek door het kadaster niet duidelijk is wie de beheerder is. Het is namelijk de beheerder die voor de verplaatsing moet zorgen. Je begrijpt dus dat weesleidingen voor vertraging zorgen bij de werkzaamheden in de Spoorzone.

Efteling bij Coppelmans

Helmond – De tuincentra van Coppelmans hebben in Oost-Brabant een reputatie opgebouwd als het gaat om kerstsfeer. Er zijn in de omgeving van Helmond en Veldhoven zo’n tien vestigingen. In de kersttijd gaan mensen er niet alleen naar toe om een kerstboom of planten te kopen. Ze gaan er heen om ideeën op te doen. Wij maakten ons kerstfoto van 2006 ook in een decor van Coppelmans. Ook dit jaar heeft Coppelmans met de jaarlijkse sfeer- en kerstshow die in alle vestigingen is te bezichtigen weer alle registers opengetrokken. Saskia en Henny bezochten vorige week een vestiging van Coppelmans. Karsten had het er nog dagen over. “Alsof hij naar de Efteling was geweest”, zei Saskia.