Le Grand Depart in Londen Londen – Groot-Brittannië is niet bepaald een fietsland. Er zijn wel mensen die op de tweewieler door het land trekken, maar dat zijn voornamelijk buitenlandse vakantiegangers. Het land is te heuvelachtig en er ontbreken fietspaden, waardoor je soms over de autoweg verder moet. Dat klinkt niet veilig en dat is het ook niet. Toch wil men het fietsen in dit land promoten. Daarom begint de Tour de France vandaag in Londen. Het is niet de eerste keer dat de beroemd wielerronde begint in Engeland. In 1974 en 1994 was dat ook het geval. Maar de start was nooit eerder in Londen. Tijdens ‘Le Grand Depart’ zullen de renners diverse bij toeristen heel bekende plekjes passeren, ook al zullen zij er geen tijd voor hebben om die goed te bekijken. Heel bijzonder vind ik zelf de passage door de Wellington Arch. De Britten hebben maar liefst 6,8 miljoen pond geïnvesteerd in het evenement dat een opmaat moet zijn voor de Olympische spelen van 2012. Het gemeentebestuur van de Britse hoofdstad heeft rond de start van de Tour een bikeweek georganiseerd met talrijke evenementen. Ze willen de Londenaren graag aan het fietsen krijgen. Men verwacht vandaag 150.000 toeschouwers langs de route van de proloog. Dat werd deze week op een persconferentie in de Cabinet War Rooms medegedeeld. Op zondag rijdt de wielercaravan de eerste complete etappe door het landschap van Kent in de richting van Canterbury. Dan verwachtten de organisatoren 1,5 miljoen mensen langs de kant van de weg. Overigens verschijnt er dit jaar geen renner aan de startlijn met het nummer 1. Het laagste startnummer is dit jaar elf. Dat komt omdat de Amerikaan Floyd Landis geen deel meer uitmaakt van het wielerpeloton. Hij werd betrapt op doping en is momenteel verwikkeld in een juridische strijd om zijn eindzege te behouden. Phonak, zijn toenmalige ploeg, ontbreekt helemaal. Vandaar dat de eerste tien nummers niet zijn uitgegeven.

Too odd Delft – De vakantie is begonnen. We zijn weer op reis naar verre oorden. We kijken er naar uit. Even een onderbreking van de dagelijkse sleur. Reizen betekent voor de één het weerzien van de vertrouwde vakantiestek. Voor een ander betekent het juist een zoektocht naar nieuwe horizonten. Het is ontspannend en tegelijk ook een beetje spannend. Drie weken samen in de auto of in een hotelkamer. Dat is heel anders dan thuis. Er is geen ontkomen aan. Dat wist de bekende Amsterdamse journalist en stukjesschrijver Simon Carmiggelt ook: ”Wie samen kan reizen, kan ook samen leven”. Dus als je dit jaar voor het eerst samen met je geliefde op reis gaat, kom je veel te weten. Niet alleen over je partner, maar ook over jezelf. Dat hoorde ik de Belgische dichter Herman de Coninck eens heel mooi zeggen: ”Reizen is een manier om vragen te stellen die je thuis niet stelt. Niet persé over het land in kwestie, maar over jezelf”. Wij wensen jullie veel plezier. Denk ook eens aan de thuisblijvers. Saskia was de stad nog niet uit of ze dacht al ons. Op het NS-station van haar woonplaats zag ze een reclamebord dat haar deed denken aan ODD. Want daar gaat reizen ook een beetje over. De schrijver Godfried Bomans ging veel op reis. Hij woonde een tijdje in Rome en maakte tv-programma’s en boeken over verre landen. Hij wist waarom we het allemaal doen: ”Men gaat op reis om thuis te komen” Of is dat ‘too odd’.

Logeren bij oma & opa Delft – Daar staan ze dan. Karsten (in zijn buggy), Sietske en Benthe. Klaar om op reis te gaan. Ze gaan logeren bij oma & opa in Delft. De tas met kleding staat achter hen ook te verwachten op vervoer. Ze hebben al veel vaker in Delft gelogeerd bij opa & oma. Meestal samen met mama & papa. Deze keer is anders. Deze keer gaan ze met z’n drieën. Zonder mama & papa want die gaan ergens anders logeren. Maar er is nog iets dat verschilt met de andere logeerpartijtjes. Ze gaan met de trein. Ze reizen met een dubbeldekkertrein van Helmond naar Delft. Dat is heel spannend. Sietske vindt het allemaal heel opwindend en is blij dat haar popje Tut ook mee mag de trein in. Meestal reist Tut in de tas en komt pas tevoorschijn als ze naar bed gaat. Nu mag Tut tot geruststelling van Sietske mee de coupe in. De grote mensen in de trein lezen allemaal in een krant of een boek. Karsten die breeduit naast zijn zus zit, vindt dat een goed idee. Hij doet met de grote mensen mee en bladert heel geconcentreerd door de meegebrachte boekjes. Hij kan nog niet lezen, maar boekjes vindt hij wel heel fascinerend. Grote zus Benthe zit bij het raam. Zij leest ook in een boekje. Zij kan al een beetje lezen en doet dat terwijl ze van een appeltje geniet dan ook. De tijd vliegt om en voor ze het weten komt de trein al piepend tot stilstand langs het perron in Delft. Daar wacht opa en gaat de reis verder met de auto naar oma.

Alleen maar kijken Brussel – De Beenhouwersstraat, ofwel de Rue des Bouchers, is een prachtig straatje op een steenworp afstand van de Grote Markt in Brussel. Corien & ik wandelen er langs aaneengesloten verwarmde terrassen met feestelijk gedekte tafels. We bewonderen de bakken met oesters en andere zeevruchten, soms kunstig opgetast in grote mozaïeken. Op grote menuborden prijzen de restauranthouders hun maaltijden aan in alle talen. Folkloristischer en fotogenieker kun je het in Brussel niet vinden. We zien dan ook hele busladingen met toeristen door dit en de aangrenzende straatjes in het hart van de Belgische hoofdstad trekken. Als je in Brussel bent, ga er dan vooral kijken, maar ga er zeker niet eten. De klanten worden door de obers aangeklampt. Het zijn echte ronselaars voor hun restaurant. Ze prijzen een heerlijk menu aan voor pakweg 20 euro. Dat klinkt redelijk en dus neem je al gauw plaats aan een van de tientallen terrassen. Eten moeten we toch, dus waarom niet hier. Wanneer je echter aan tafel zit, blijkt dat alleen de duurdere gerechten nog voorradig zijn. De huiswijn blijkt bij het afrekenen de duurste wijn te zijn. Nog duurder dan de kwaliteitswijnen van de kaart. Het fotogenieke straatje blijkt niets anders dan een toeristenfuik. Corien & ik zijn er dan ook niet ingestapt. Wij zijn echte Hollanders: kijken, kijken, niet kopen. We waren van tevoren gewaarschuwd voor de praktijken van de restauranthouders in de Rue des Bouchers. Je kunt in Brussel heerlijk eten. Dat weten we uit ervaring. Dat hebben we dan ook ruimschoots gedaan, maar niet in deze toeristenfuik.

Onbespied Riccione – Er bestaan over Italiaanse mannen nogal wat vooroordelen. Ze fluiten de vrouwen na. Ze maken steeds maar avances en ze staren naar de dames. Op een Italiaans strand is het allemaal nog erger. We weten dat vooroordelen verkeerd zijn. We mogen niemand van tevoren al veroordelen. Iedereen moet een kans krijgen. Toch zal er wel iets inzitten, want in het plaatsje Riccione aan de Adriatische zee is er nu een ‘stabilimento’ (huurstrand) dat uitsluitend toegankelijk is voor vrouwen. Dit bordje met een doorgestreepte afbeelding van een man en de tekst 'Verboden voor mannen' maakt duidelijk dat het zwakke geslacht het voor het zeggen heeft op stabilimento 134. Er zijn op dit stukje strand vijftig zachtroze gekleurde ligstoelen en vijftien kleedcabines uitsluitend ter beschikking van dames. Op dit door badmeesteressen bewaakte stukje strand kunnen de vrouwen ongestoord en onbespied zonnen, praten en aan hun uiterlijk werken. Of is dat ook een vooroordeel? Ik denk het niet. Het strand is namelijk voorzien van kapsters en schoonheidsspecialistes. Er zijn ook fitnessprogramma’s voor de zonnebaadsters en een diëtiste stelde voor de gasten afslankmenu’s samen.

Vergeten beschaving HELMOND – “Één voor allen, allen voor één”. Dit adagium uit de tijd van de musketiers schiet onmiddellijk in je gedachten als je hoort dat de titel van de beeldengroep van de Belgische kunstenares Bea van Dorp in het hart van Helmond de titel draagt ’Allen voor één’. Ruim een week geleden stond deze foto van de beeldgroep, kort na de officiële onthulling, op ODD. Het kunstwerk is ongeveer een week na de onthulling al het slachtoffer geworden van vandalisme. In de nacht van zaterdag op zondag is een van de zes beelden waaruit het kunstwerk bestaat helemaal aan gruzelementen geslagen. Van dit deel van het beeld is nog slechts een voet over. ”Het gebeurt niet erg vaak moet ik toegeven, dat ik de krant open en dat er direct ‘nee toch zeker’ uitfloept… Nu overkwam mij dat wel…”, vertelt Saskia. Zij stond eerder samen op de foto met het toen nog ongeschonden beeld. Het kunstwerk van de Belgische kunstenares Bea van Dorp stelt vijf mannen en een vrouw voor. Het is helemaal uitgevoerd in staal en keramiek. Het nieuwe kunstwerk vormde het startpunt van de nieuwe beeldenroute langs zeventig bezienswaardige objecten in het Helmondse centrum. Van Dorp zegt dat het bij haar kunstwerk gaat om ‘zielsverwanten die herinneren aan een vergeten beschaving’. Het feit dat de beschaving is vergeten, wordt door de vandalen op een heel pijnlijke manier in beeld gebracht. Het is gebrek aan beschaving wat dit beeld de kop kostte. Er wordt volgens de krant nu druk overlegd gepleegd over wat er nu moet gebeuren met het beeld. “Het vorige beeld dat op deze plek stond, was van brons. Dat was veel vandalismebestendiger”, aldus een woordvoerder van het Helmondse gemeentebestuur. “Deze beeldengroep is van keramiek en daarom niet echt hufterproof”, voegt hij daaraan toe. En het zijn nu juist de hufters waartegen het moet worden beschermd. Ik zou het daarom gewoon weer terugzetten. Je laat je toch niet de wet voorschrijven door een stelletje hufters. Wel even een camera er bijplaatsen natuurlijk.

Jaarlang gratis lol in Delft Delft – Het Delftse theater De Veste wil graag meer bezoekers. Ze hebben daarom een marketing campagne bedacht om meer mensen naar het theater te lokken: ze besmetten de mensen met het VesteVirus. Het lijkt een onschuldig virus, maar ben je er eenmaal mee besmet dan krijg je een onbedwingbare zin in theaterbezoek in Delft. Wanneer de theaterliefhebber tenminste twee verschillende voorstellingen reserveert uit het nieuw seizoensaanbod, krijgen zij een VesteVirus T-shirt cadeau. Met dat gratis verworven T-shirt kunnen ze dan vervolgens meedoen aan een fotowedstrijd. Degene die op de ludiekste manier op de foto gaat in zijn of haar VesteVirus T-shirt wint een seizoen lang gratis cabaretvoorstellingen in het Delftse theater. “Hoe gekker, hoe beter”, moedigen ze mensen op hun site aan. Op de speciale wedstrijdsite van het theater staan de inzendingen zoals ze tot nu toe zijn binnen gekomen. Tot mijn verbazing (en lichte schrik) ontdek ik daar tussen een afbeelding van onze vorstin in het bewuste T-shirt. Kennelijk heeft ons staatshoofd er ook wel zin in om een jaar lang gratis cabaretvoorstellingen bij te wonen. Helaas voor de koningin heeft ze nog niet veel stemmen. Maar daar kunnen jullie iets aan doen. Stem vorstelijk en help de koningin aan kaartjes voor jaarlang gratis lol in Delft.

Kunst van de overkant Den Haag – Den Haag Sculptuur viert haar tiende verjaardag met een tentoonstelling over hedendaagse Australische en Nederlandse beeldhouwkunst. Een wellicht voor de hand liggende keus om dat dit jaar geheel in het teken staat van 400 jaar vriendschappelijke betrekkingen tussen Nederland en Australië. Koningin Beatrix opende de tentoonstelling begin juni onder grote belangstelling van vooral toevallige passanten. De populaire manifestatie, die nog tot 9 september is te bezichtigen, wordt, denk ik vooral bekeken door toevallige passanten. Binnen- en buitenlandse toeristen die een dagje Den Haag doen, stuiten op het Lange Voorhout en omgeving op de bijeengebrachte hedendaagse Australische en Nederlandse kunst. Corien & ik waren gistermiddag niet toevallig op het Lange Voorhout. Wij wilden de openluchttentoonstelling die als thema heeft 'De Overkant/Down Under' graag zien. Wij liepen als museumbezoekers in een heerlijk zonnetje inspecterend, keurend, en vooral genietend langs de collectie kunstvoorwerpen. In de afgelopen tien jaar zijn al heel wat – 317 zegt de organiserende stichting – beelden naar Den Haag gehaald en gratis onder de blote hemel aan iedereen getoond. Aanvankelijk werden kant-en-klare exposities uit het buitenland gehaald, maar sinds een jaar of vijf stelt men de tentoonstellingen zelf samen. Het meest in het oog springende kunstwerk is de grote fiberglas ‘White Ape’ van de Australische kunstenaresse Lisa Roet. Ze won er elders in de wereld al prijzen mee. Het past naar onze smaak prima bij het uitgangspunt van de jubileumtentoonstelling: avontuur en het verlangen naar het onbekende. We zien dat de keuze van de beelden heel eigentijds is. In hun drang om toevallige voorbijgangers met eigentijdse kunst te confronteren waar ze anders niet zo snel naar zouden gaan kijken, is de samensteller hier en daar een beetje doorgeschoten. Ik krijg altijd een beetje jeuk op mijn rug als een kunstenaar zijn werk ‘Untitled’ noemt. Als je het zelf al niet weet, hoe moeten wij dan weten waar we naar kijken. Het billboard van de in Australië wonende Canadees Callum Morton dat aan de rand van de rijbaan van het Lange Voorhout is geplaatst, zal heel wat mensen niet eens opvallen als kunstwerk. Dat hangt er een beetje vanaf op welke manier je er langst loopt. Aan de ene kant zijn de vrolijk geverfde planken nog wel als kunst te herkennen. Aan kant van de tentoonstelling, de kant waar de bezoekers lopen, ziet het er uit als een vernield hek langs een bouwput. Maar het is een uitschieter. Er werken 37 kunstenaars aan de tentoonstelling mee. Er is dus voor elk wat wils. Bovendien zijn van veel van de deelnemende kunstenaars ook werken te zien in Haagse musea en het Atrium van het stadhuis.

Delft Duckstad Delft – Gisteren veranderde Delft weer even in Duckstad. Voor het derde achtereenvolgende jaar zwommen 3000 eendjes in het water van de Molslaan naar de finish. Ook dit jaar organiseerde de lokale Lionsclub het evenement t.b.v. een lokaal goed doel: sport en spel voor gehandicapte Delftse kinderen. Lionclubs door het hele land organiseren jaarlijks een eendjesrace t.b.v. een goed doel. Corien & ik waren ook dit jaar weer bij de finish te vinden. De Delftse brandweer deed ook weer mee en zorgde ook dit jaar weer voor de nodige stroming in het water. Aan de finish maakte een notaris in een bootje de gelukkige winnaar bekend. De eerste prijs was net als in voorgaande jaren een weekend Euro Disney Parijs. Ook de twaalf eendjes die na de eerste binnenkwamen bezorgden de eigenaar een prijs. De race is een leuk evenement om naar de kijken. Ook leuk om te zien zijn de zeeverkenners die na afloop de eendjes weer verzamelen. Eindelijk eens een evenement waar niemand over kan klagen. Mis! Ook nu zijn er mensen die bezwaar maken. Dit leuke initiatief brengt volgens deze milieuvrienden schade toe aan het kroos. Gelukkig heeft het gezond verstand gezegevierd en kan er met het opgehaalde geld iets worden gedaan voor de sport- en spelmogelijkheden van gehandicapte kinderen.

Afscheid in stijl Londen – Minister Ab Klink wil op 1 juli 2008 een algemeen rookverbod voor de horeca instellen. Daar is in de horecawereld veel verzet tegen gerezen. Men is erg teleurgesteld in de minister en noemt zijn maatregelen betuttelend. Ik ben wel blij met de aangekondigde maatregel en vind het jammer dat we er nog even op moeten wachten. Ik ben ook niet zo pessimistisch over het effect voor de horeca. Er zijn veel positieve kanten en uit een onderzoek dat het Economisch Bureau van de ING bank hield onder ruim 13.000 mensen blijkt zelfs dat de bestedingen in cafés zullen stijgen bij een rookverbod. Bij de ING Bank meent men zelfs dat een rookverbod een positief effect zal hebben op het arbeidstekort. Het tekort van ongeveer 50.000 mensen in de bediening zal aanzienlijk teruglopen bij een rookverbod in de horeca omdat de werkplek dan aantrekkelijker wordt. We kunnen het volgen want op 1 juli 2008 heeft men in Groot-Brittannië dan inmiddels een jaar ervaring met het rookverbod. Vanaf morgen, zondag 1 juli, mag in Engeland niet meer worden gerookt in clubs, pubs, café’s, kantoren, taxi’s, werkplaatsen en bedrijfswagens. Je kunt er op z’n Hollands over klagen, maar je kunt ook in stijl afscheid nemen. Dat laatste doen ze op de Londense Naval & Military Club die 144 jaar geleden werd opgericht door officieren van het leger en de marine. Op zaterdag 30 juni zal vanaf 19.30 uur the Last Cigar Dinner worden geserveerd. Het laatste nostalgische sigaartje wordt gerookt in smoking. Tijdens het drie gangen-diner worden heerlijke wijnenn en drie Havana-bolknakken geserveerd. De laatste sigaar wordt even voor middernacht opgestoken. Om precies 24.00 uur zal een hoornblazer het signaal geven dat er niet langer binnen mag worden gerookt. Het is de bedoeling dat iedereen dan buiten naar de courtyard gaat en daar zijn sigaar verder oprookt. De kosten van het driegangen diner met wijn en exclusieve sigaren is 75 pond. Je kunt nog boeken voor het three-course black-tie dinner with three Havanan cigars.

Hier en daar een buitje Londen – Het belangrijkste tennistoernooi ter wereld wordt sinds 1877 gespeeld op het 'heilige gras' van het Wimbledonpark in Zuid-Londen. Het start traditioneel zes weken voor de eerste zondag in augustus. Dat betekent dat het meestal eind juni begint. Er komen ongeveer een half miljoen bezoekers in de twee weken dat het toernooi duurt. Hoewel daar wel buitenlandse toeristen bij zijn, zijn het merendeel van de bezoekers toch steeds de beschaafd applaudisserende Britten zelf. Jammer voor hen dat gisteren de laatste Britse vrouw (Katie O’Brien) en de laatste Britse man (Tim Henman) werden uitgeschakeld. De laatste doet al veertien jaar mee aan het toernooi, maar bereikte nog nooit de finale. De 32-jarige Brit zei na afloop dat hij het volgend jaar opnieuw gaat proberen. Ik kijk lang niet naar alle wedstrijden, maar genoot toch wel van het feit dat Michaëlla Krajicek nu ook de derde ronde heeft bereikt. Het is voor het eerst in vijf jaar dat er weer een Nederlandse in de derde ronde van Wimbledon staat. Het was overigens onze Michaëlla die de Britse Katie naar huis stuurde. Tussen de bedrijven door pik ik hier en daar wat wedstrijdmomenten mee, maar mijn tennisdag begint steeds met Carol Kirkwood. Zij is dagelijks in het Zuid-Londense tennispark te vinden. Niet om te spelen, maar om het weer te voorspellen. Carol is de BBC weather forecaster van het Breakfast nieuwsprogramma. Zoals ik jullie al eerder liet zien, doet zij haar voorspellingen altijd vanaf locatie. Dus is zij natuurlijk nu te vinden in de buurt van het ‘heilige gras’. Ook vandaag voorspelde ze overigens weer regen. Dat hoort ook een beetje bij de traditie van het toernooi.

Diploma en medaille Veldhoven – Afgelopen dinsdag belde Nienke met haar oma in Delft. Corien's kleindochter meldde vol trots dat ze zojuist het zwemdiploma A had behaald. Ze deed via de telefoon een uitvoerig verslag van haar verrichtingen in het water. Daarna kreeg ze ook haar opa nog even aan de lijn. Ook aan hem vertelde ze nog maar eens wat er was gebeurd die middag in het zwembad. Opa wilde weten of het moeilijk was geweest. Dat viel volgens Nienke wel mee. Ze plaatste nog wel een kantekening bij het watertrappen. Dat duurde wel erg lang vond ze. Behalve een diploma had ze ook nog een medaille gekregen. Vooral die onderscheiding was erg in de smaak gevallen.

De fotograaf gefotografeerd Eindhoven – Zoals jullie in het stukje hieronder zien, maakte Nienke een keurig kiekje van haar oom Michiel die juist een foto maakte. Michiel stuurde ons het kiekje van de jeugdige fotograaf. Nienke gefotografeerd op het moment dat ze fotografeert.

Fotograaf Nienke Veldhoven – Van haar vader verneem ik dat onze zevenjarige kleindochter Nienke graag foto’s neemt. Sinds haar ouders een nieuw toestel hebben, gebruikt Nienke het ‘oude’ toestel. Dat het haar aardig lukt om leuke plaatjes te maken, kunnen jullie allemaal zien op haar eigen fotosite op internet. Daar kunnen jullie de foto’s van Nienke bewonderen en eventueel van commentaar voorzien. Het is niet zo ongehoord, want haar pappa en opa hebben ook een dergelijke site. Het zit dus wel een beetje in de familie.

Nostalgisch bouwen in Helmond Helmond – Het vierde NS-station van Helmond is verrezen in de door stedenbouwkundigen veelgeprezen wijk Brandevoort. Helemaal klaar is het nog niet, bleek afgelopen weekend, maar het is al wel in gebruik. De liften doen het nog niet en de bestrating moet nog worden afgemaakt. De noodtrap is er nog steeds en dat geeft het station nog het aanzien van een bouwproject. Ik zag dat de NS al wel heel voortvarend bordjes had aangebracht die verwijzen naar de bussen en taxi's. Maar dat is nog even toekomstmuziek. Toch stopt hier sinds begin december vier keer per uur een trein. Ik neem op advies van Saskia & Bob een kijkje bij dit nieuwe station. Ik tref daar een bewoner van de wijk die zijn hondje uitlaat. Terwijl zijn kleine vaalgele viervoeter wat rondscharrelt, kijkt het baasje toe als ik foto’s neem. Ik hoor van hem dat de gemeente Helmond drie miljoen euro heeft bijgedragen aan de bouw van het NS-station om te zorgen dat het in de alom geprezen Brandevoortstijl kon worden gebouwd. “Dat stond tenminste in de krant”, verklaart hij hoe hij aan de informatie komt. Hij weet verder te vertellen dat de gemeente bovendien jaarlijks 90.000 euro uittrekt voor het onderhoud van dit station. Terwijl we spreken, stopt er een trein en stappen twee reizigers uit. Dat zullen er in de toekomst veel meer worden, denkt de NS. Men verwacht in 2015 dagelijks 2500 mensen op deze treinhalte. Ik houd wel van de drang naar nostalgie die het bouwen in Helmond beheerst. In het verleden sneuvelden door de snelle groei van deze industriestad te vaak traditionele gebouwen. Dat maakt de stad nu goed door de keus voor een traditionele bouwstijl bij de nieuwbouwwijken Brandevoort en Dierdonk. Het zijn inmiddels nationaal aansprekende voorbeeldwijken

Broodje smalec Delft – Een naar Canada of Australië geëmigreerde Nederlander mist zo nu en dan zijn ouderwetse boterham met pindakaas of hagelslag en zijn zakje drop. Geen nood in de Nederlandse winkel kan hij het vast wel krijgen. Dat zelfde geldt nu ook voor de in ons land wonende Polen. Ook zij missen de van thuis vertrouwde producten. Er zijn inmiddels zo veel Poolse werkers in Nederland dat het loont om een Poolse supermarkt te beginnen. Er is inmiddels een Polski Sklep (Poolse winkel) in vier steden in ons land: Den Haag, Eindhoven, Haarlem en Wilnis. Daar hebben ze een groot assortiment aan Poolse producten. Maar ook in de gewone supermarkt kom je steeds meer Poolse producten tegen. Ik was onlangs in een supermarkt in het Helmondse stadsdeel Mierlo-Hout en zag daar dat er een compleet schap vol stond met Poolse producten. Ik vond het aanbod nog niet erg gevarieerd. Er stonden veel blikken met soep, zuurkool en rode kool. Er stond ook een typische Poolse lekkernij op de schappen: smalec. Het zijn glazen potten gevuld met een witte massa. Een traktatie in Polen. Daar vinden ze smalec erg lekker op een dikke donkerbruine volkoren boterham. Toch heb ik de pot maar in de winkel achtergelaten. Zo’n broodje smalec is niet bepaald een broodje gezond. Het is niet anders dan een boterham met reuzel (varkensvet) met stukjes gebakken spek en gebakken ui. Één zo’n boterham ongezonde vetten is volgens mij al voldoende om je cholesterolgehalte meteen in de rode cijfers te jagen. Maar voor de Polen hier vind ik het leuk dat ze zich er ook hier nu te goed aan kunnen doen. Een boterham met pindakaas is wellicht in hun ogen weer erg vet.

Kunst zwerft in Helmond Helmond – Wanneer je in Helmond even wilt uitrusten, behoef niet lang te zoeken. Als je geen bankje kunt vinden, is er altijd wel een sokkel waarop je even de benen kunt strekken. Wandelen in de binnenstad van Helmond kun je het beste doen langs de kunstroute. Het loodst je langs zo’n zeventig kunstobjecten in het centrum van de zuidoost-brabantse stad. Ik ken weinig steden waar je in een betrekkelijk klein gebied zoveel kunst op straat aantreft. Om de twintig à dertig meter is er wel een kunstobject te bewonderen. In het VVV-kantoor aan de Markt kun je een gratis boekje ophalen waarin de kunstroute staat. Kunst vind je in Helmond niet in vitrines. Je kunt het op straat bewonderen en aanraken. De voorwerpen staan op ruime sokkels zodat het winkelend publiek het ook nog als rustbank kan gebruiken. De toerist kan er zijn broodje oppeuzelen. Sommige kunstwerken zijn inmiddels dan ook heuse pleisterplaatsen geworden. Wat ik bijzonder leuk vind, is dat collectie steeds wisselt. De beelden wisselen van plaats. De kunst zwerft door de stad. Zo lijkt de openluchttentoonstelling steeds weer nieuw en bekijk je Helmond steeds weer met andere ogen.

Abel gedoopt Veldhoven – In de goed gevulde Immanuelkerk in Veldhoven is Abel gisteren gedoopt door dominee Jaap Splinter. Onder de mensen in de kerk telde Corien 35 familieleden, vrienden en bekenden die speciaal voor deze dienst naar de kleine protestantse kerk in Veldhoven waren gekomen. In het intieme Brabantse kerkje viel de delegatie goed op. Na afloop van de dienst ontstond er in de hal van de kerk bij het gelukwensen van de doopouders onder het genot van een kopje koffie dan ook een heel leuke gezellige sfeer. Ook in de dienst was die ongedwongen sfeer goed merkbaar. Dominee Splinter besteedde veel aandacht aan de kinderen in de kerk. Speciaal voor hen las hij een toepasselijk gedichtje van Anneke van Wijngaarden voor. Hij vertelde dat het plaatje op de voorkant van de liturgie door hem was ‘gepikt’ van het geboortekaartje van Abel. Wij hadden het door Marieke ontworpen plaatje natuurlijk al herkend. Splinter zag er meer in dan Marieke er waarschijnlijk mee bedoeld had. Maar het verhaal van de vier kopjes en de theepot ging er bij de kinderen goed in. “Ik miste nog wel een opmerking over de warmte van de theemuts”, lachte oma Marjan later onder de koffie. Na het gesprek met de kinderen vond na een lied de eigenlijke doopplechtigheid plaats. Omringt door man en kinderen vertelde Saskia de mensen in de kerk wat hun motivatie was om Abel te laten dopen. Ook Peter en Meter Henk en Renate stonden bij het doopvont. Meter Renate droeg Abel op het moment dat hij werd gedoopt. Na de doop werden de doopkaarsen aangestoken. Niet alleen de splinternieuwe kaars van Abel werd ontstoken. Nienke, Dieuwertje en Emma hadden hun doopkaars ook meegebracht naar de Immanuelkerk. Die ontstaken ze, als herinnering aan hun eigen doop, zelf aan de Paaskaars. Na de gezellige bijeenkomst na afloop in de kerk togen we met zijn allen naar het huis van Abel. Daar kreeg onze kleinzoon van de gasten cadeaus en zorgden zijn ouders voor een heerlijke maaltijd. Het was een mooie zondag. Als je gedoopt bent in een kerk die Immanuel (God met ons) heet, dan kan dat niet anders dan een belofte inhouden voor Abel.

Nieuwe mijlpaal voor Delft Delft – Het Reinier de Graaf gasthuis in Delft is het oudste ziekenhuis van ons land. Het bestaat reeds 755 jaar. In die lange geschiedenis van het ziekenhuis komt nu een nieuwe mijlpaal in zicht. Aan de Reinier de Graafweg zijn de voorbereidingen voor de bouw van een nieuw ziekenhuis in volle gang. Het nieuwe ziekenhuis komt in een modern gebouw dat optimaal is ingericht en erg patiëntvriendelijk is, belooft de huidige directie van het ziekenhuis. Het aanzien van de Reinier de Graafweg zal door de nieuwbouw drastisch veranderen. Het nieuwe complex verrijst op het parkeerterrein tussen de reeds bestaande Bethel- en H-gebouwen. Alle afdelingen en poliklinieken die bij elkaar horen, komen in één gebouw. Het totale complex bestaat uit negen kleine gebouwen die met elkaar verbonden zijn door een overdekte straat. Het is de bedoeling dat het ziekenhuis hierdoor toch een kleinschalige en aangename sfeer behoudt. Nog dit jaar zal de eerste paal worden geslagen. Het nieuwe ziekenhuis moet in 2010 helemaal klaar zijn. De zorg in ziekenhuizen is de laatste decennia sterk veranderd. Dat vindt zijn weerslag in het nieuwe gebouw. Er komen dan ook minder bedden, maar meer ruimtes voor kortdurende behandelingen. Er komt ook een aparte vleugel voor vrouw en kind. Omdat alles op steenworp afstand van onze woning gebeurt, volgen wij het totale proces van dichtbij.

Jazzmix ook via internet Delft – Sinds 6 oktober 2002 presenteer ik het radioprogramma ‘De Jazzmix’ op StadsRadio Delft. Het eerste nummer van dat eerste programma herinner ik me nog goed. Het was ‘You Look Good To Me’ van het Oscar Peterson trio. Sindsdien is mijn programma – met tussenpozen – elke zondagavond vanaf negen uur te beluisteren geweest op StadsRadio Delft. Iedere zondagavond gaat steeds weer het beste op het gebied van Jazz, blues en wereldmuziek in de mix. Er wordt natuurlijk ook aandacht besteed aan de jazzfestivals in Delft e.o. Familie, vrienden, kennissen, collega’s en niet te vergeten jazzliefhebbers vroegen mij veelvuldig waar ze op af moesten stemmen om het programma te kunnen beluisteren. Daar moest je tot voor kort voor in Delft wonen. Nu is daar verandering in gekomen. De lokale omroep is nu ook via internet te beluisteren. Dat kan via de site van de omroep of via de site van ‘De Jazzmix’. Zoals je aan de speellijsten kunt zien, is het aanbod steeds heel gevarieerd. Het is een echte mix. Het kan variëren van de Japanse jazz fusionband Casiopea met ‘Black Joke’ tot de in Engeland geboren Nederlandse zangeres van wereldmuziek Wende Snijders met haar versie van ‘La Vie En Rose’. De volgende stap is een podcast van het programma. Daar wordt aan gewerkt.