Noord-Amerikaanse lastpost

Delft – Mezen zijn dol op mezenbolletjes. Trouwens niet alleen mezen. Allerlei andere vogels blijken met evenveel enthousiasme te eten van deze met zaden gevulde bolletjes die ik ’s winters in de tuin hang. Afgelopen zondag tijdens onze ochtendwandeling kwam ons gesprek op deze vogellekkernij. Dat kwam omdat mijn echtgenote mij in de berm van de weg wees op een aantal grote planten: de ambrosia. Deze eenjarige plant uit Noord-Amerika rukt op in ons land. In Nederland is de plant nog niet zo veelvuldig te zien als in warmere streken van Europa, maar ook hier neemt het aantal toe. De verspreiding heeft alles te maken met de mezenbolletjes die wij vogelliefhebbers ’s winters in de tuin hangen. In de bolletjes zitten de piepkleine zaadjes van de ambrosia. Via de vogeltjes komen de zaadjes in de tuinen en bermen terecht. De klimaatverandering zorgt ervoor dat veel zaadjes ontkiemen en grote planten worden. Nu is het vervelende dat de pollen van de bloeiende plant veel overlast verzorgen voor hooikoortspatiënten. De plant verlengt omdat hij in augustus bloeit het hooikoortsseizoen met twee maanden. Tuinbezitters worden dus opgeroepen om hun tuin te inspecteren en de plant, herkenbaar aan het fijne blad, te verwijderen. Uit onderzoek van het Leids Universitair Medisch Centrum, dat het dagelijkse hooikoortsbericht opstelt, blijkt dat 7 tot 20 procent van de mensen bij een bloedtest een positieve score heeft voor een ambrosia-allergie. Er komt waarschijnlijk een EU-richtlijn dat vanaf volgend jaar de vetbolletjes vrij moeten zijn van zaden van de schadelijke Noord-Amerikaanse lastpost. Tot die tijd moeten we ze zelf maar met wortel en tak uitroeien.


Tweet

Wateroverlast na zwaar weer

Helmond – Via Social Media zoals Facebook, YouTube en Twitter werd het mij in de loop van de middag duidelijk dat veel lezers van ODD in Brabant overlast hebben ondervonden van zware regenval en onweersbuien. Het zorgde in Brabant voor veel wateroverlast. Weerinstituut KNMI gaf voor de provincies Zeeland, Noord-Brabant en Gelderland de waarschuwing 'code oranje' af, voor de rest van Nederland was de lagere ‘code geel’ van toepassing. De waarschuwing duurde tot aan het eind van de middag. Voor vanavond heeft het KNMI voor Brabant de ‘code geel' aangekondigd. De zwaarste regenval heeft Brabant inmiddels achter de rug, maar nog steeds kunnen onweersbuien over deze provincie trekken. Het zou in het begin van de avond mogelijk nog hard gaan waaien met windvlagen tot 100 kilometer per uur. Meteo Consult verwacht dat het onweer vanavond zelfs extremer zal worden dan het noodweer van vanmiddag. Lokaal viel langs de denkbeeldige lijn Eindhoven-Nijmegen in een halfuur tijd 30 tot 35 millimeter regen. In twee uur tijd waren er ongeveer 5000 bliksemflitsen. De meeste neerslag – 43 millimeter – viel in Hapert. Echte zware windstoten deden zich gelukkig niet voor. Zowel Els, Maartje, Saskia en Will zorgden voor de foto’s bij deze tekst.

Maartje zag dat het water ook in de Helmondse Heistraat niet meer weg kon.

Ook bij Will & Jan steeg het water in de tuin. De door Jan onlangs gemaakte tuintafel kwam met de poten in het stijgende water te staan.

Ook de tuin van Saskia & Bob kon al het water dat in korte tijd naar beneden kwam niet verwerken. Ook het filmpje hieronder is van Saskia.


Tweet

Zo doen we dat in Delft

Delft – Toeristen vergeten hun bezoek aan Delft niet gauw. Er is zo veel te zien en te beleven in deze historische stad. Daar kunnen ze thuis nog heel lang en enthousiast over vertellen. Misschien vertellen ze ook wel over onze prachtige autoluwe binnenstad waar voetgangers het straatbeeld bepalen. Het enige waar de buitenlander met zijn fototoestel voor moet opletten zijn de fietsers. Delft is namelijk geen openlucht museum, maar een echte stad waar mensen werken en wonen. Voor auto’s behoeven de toeristen overigens niet bang te zijn. Die mogen slechts in uitzonderingsgevallen het gebied van de binnenstad in. Beweegbare palen in het wegdek zorgen ervoor dat alleen de uitzonderingsgevallen door kunnen rijden. Pollers heten die palen. Bezoekers van Delft moeten hun auto achterlaten in een parkeergarage en wandelend van de stad genieten.

Doen ze dat niet en probeert een argeloze buitenlandse bezoeker onze binnenstad toch met zijn auto te bezoeken dan wordt zijn auto vernield. Zo simpel is dat. Geen bekeuring, geen proces-verbaal, maar in plaats daarvan vernielt de omhoog komende poller de onderkant van de auto. Zonder enige vorm van proces wordt iemand die in overtreding is definitief beroofd van zijn of haar auto. Het is dus niet zo gek dat de pollers niet onomstreden zijn. Met enige regelmaat zien Delftenaren een beetje meewarig toe hoe een toerist weer eens op deze buitenproportionele wijze wordt gestraft voor zijn fout. Zo doen we dat in Delft. Ik zei het al in het begin: Toeristen vergeten hun bezoek aan Delft niet gauw.

Tweet

Barbecueseizoen

Delft – Barbecueën kun je tegenwoordig in elk jaargetijde. De tijd dat er houtkool en aanmaakblokjes aan te pas kwamen, ligt alweer een tijdje achter ons. Ik kan me herinneren uit de jaren zeventig toen wij barbecueden met de kinderen dat de barbecue wel na een half uurtje klaar was voorgebruik, maar dat het toch wel een uurtje of twee duurde voordat de ideale temperatuur was bereikt om langzaam te kunnen grillen. In die wachttijd werd de honger gestild met stokbrood, salade e.d. zodat we niet veel honger meer hadden als het echte grillen begon.

Nu zijn er elektrische barbecues en gasbarbecues en kun je binnen een kwartiertje beginnen. Bovendien kunnen die laatste ook binnen worden gebruikt. Daarmee kwam ook een einde aan het barbecueseizoen. Toch doen we het nog het liefste in de zomer, want barbecueën is een sociaal gebeuren. De zomer blijft het seizoen voor roosteren en grillen in de open lucht. Het afgelopen weekeinde werd door menig ODD-lezer weer op die manier gesmuld in de tuin. Als bewijs daarvan kreeg ik uit Stiphout de foto’s bij dit stukje.

Bij Saskia & Bob waren de drie nichtjes en een neefje uit Veldhoven op bezoek. Bob & Saskia besloten geïnspireerd door het fabuleuze zomerweer om deze unieke kans om met zeven kinderen aan tafel te zitten niet voorbij te laten gaan. Nienke, Benthe, Dieuwertje, Sietske, Emma, Karsten en Abel vonden het geweldig en genoten van de feestelijke barbecuemaaltijd.

Ook bij Nellie & Pieter Jan werd er weer volop vlees en vis geroosterd en gegrild. Samen met Els & Ad en dochters Marlotte en Anne-Sofie werd het ook daar in de tuin heel gezellig. Na de maaltijd was er natuurlijk ook een dessert. Over het toetje bij Nellie heb ik geen informatie, maar in de tuin van Saskia & Bob genoten onze zeven kleinkinderen in een kring van een heerlijk ijsje.


Tweet

Kennisstad

Delft – “Wat betekent OWee?” wilde Marlotte weten toen we afgelopen donderdag door de binnenstad van Delft liepen en overal groepjes studenten tegenkwamen. De OWee is de algemene introductieperiode voor alle aankomende studenten die in de Prinsenstad gaan studeren, is het antwoord. Het woord is afgeleid van OntvangstWeek. De OWee duurt ondanks die naam overigens helemaal geen week. Het weekje begon op maandag en eindigde op donderdag. Dat maakt meteen al duidelijk wat studenten met een weekje studeren bedoelen, want hun weekend bestaat uit drie dagen.

De jongens en meisjes die hoopvol naar Delft komen om hier aan universiteit of hogeschool te beginnen aan een succesvolle studententijd zorgen in de eerste week al meteen voor een hoop drukte en gezelligheid in de stad. Ze leren in die week wat nodig is voor een succesvolle studententijd. Natuurlijk is het belangrijk dat je een plein kunt oversteken waarbij je uitsluitend gebruik maakt van lege bierkratjes. Het is daarbij ook waardevol dat je weet waarvoor een winkelwagentje in de studieperiode allemaal kan worden gebruikt. Om de multifunctionaliteit van de winkelkar te illustreren, was er een wedstrijdje voor dit ‘voertuig’ georganiseerd op de Markt.

De bewoners van Delft die dit alles gadeslaan, begrijpen daarna ook meteen dat het belangrijk en nuttig is dat de nieuwe studenten onze historische stad, de universiteit en de medestudenten goed leren kennen. En wij, burgers van de stad, weten weer waarom wij ons zo graag Kennisstad noemen, want wij maken elk jaar weer op een andere manier kennis met de nieuwe generatie bollebozen.


Tweet

Kunst & cultuur

Delft – De redactie van het wekelijkse kunst- en cultuurprogramma ‘In gesprek met…..’ zorgt elke week voor nieuwe interessante gasten in de studio van de omroep. Het is voor de redactie niet altijd even makkelijke om boeiende studiogasten te vinden. Ze moeten namelijk niet alleen veel weten over kunst en cultuur, ze moeten er ook onderhoudend over kunnen vertellen. En dat laatste is vaak het struikelblok. Er wordt van afgezwetst over dit onderwerp. Maar deze week was het de redactie weer gelukt om interessante en vlotte sprekers te vinden.

Deze deskundigen, Corien, Anne-Sofie en Marlotte, bespreken niet alleen de laatste boeken van onze nationale schrijvers, maar onderkennen ook de waarde van internationale schrijvers. Ze hebben bovendien verstand van fotografie en zangkunst, kunnen heel mooi declameren en weten daarnaast alles over vernieuwing en ondernemerschap in de cultuursector. Er is geen onderwerp uit de wereld van “Kunst & Cultuur” waarover deze drie dames niet boeiend kunnen vertellen. Wat moet het toch fijn zijn als je overal verstand van hebt. En je raad het al, ze zijn ook heel bescheiden gebleven.

Tweet

Uit frustratie

Delft – Mijn echtgenote & ik zijn de enige eerlijke mensen in de Prinsenstad. Dat zegt tenminste een man die bij een buurtsuper bezig is winkelwagentjes te voorzien van een beveiligingswieltje. Het wiel geeft een radiosignaal af dat er voor zorgt dat het blokkeert als je buiten een bepaalde ring komt.

“Er ligt rond de supermarkt een ring”, legt hij uit. “Je herkent het aan de metalen doppen in de grond”, gaat hij verder. Wij knikken begrijpend want de doppen met de afbeelding van een winkelwagentje zijn ons al eerder opgevallen.
“Het is in Delft heel erg. Er verdwijnen hier heel wat wagentjes. Hoe de mensen het hier doen weet ik niet, maar ondanks deze beveiliging verdwijnen er nog steeds wagentjes. Ik ben gewoon verbaasd als ik mensen zie die het wagentje niet meenemen. Daarom denk ik dat jullie de enige eerlijke mensen zijn in Delft. Tenminste als jullie hier wonen, want het zou veel verklaren als dat niet zo zou zijn”, vertelt hij verder terwijl hij de winkelwagentjes bij elkaar drijft. Hij lijdt er gelukkig niet onder, want hij lacht er wel bij.

Hij laat ons teruggevonden winkelwagentjes zien die een ander leven hebben gehad. Uit een van de wagentjes is een stuk van de zijwand geknipt. Het heeft, vertelt hij dienst gedaan als konijnenhok op een balkon. In een studentenstad is het misbruik van winkelwagentjes het hoogst. Ze worden door de studerende meisjes en jongens bijvoorbeeld gebruikt om te verhuizen. Hij kent zelfs een verhaal van een student die de winkelkar als vaatwasser gebruikte. Hij reed hem gevuld met vaatwerk simpelweg onder de douche.

De wieltjesmonteur komt met zijn service op veel plekken in het land. Supermarkten raken volgens hem gemiddeld één op de vier winkelkarren à 350 euro per stuk kwijt per jaar. Het loont dus om ze te voorzien van een wielklem. Als Corien & ik naar huis wandelen, zien we onderweg toch een winkelwagentje dat uit de ring is ontsnapt. Misschien is hij wel uit frustratie weggegooid omdat het wiel blokkeerde.


Tweet

Woorden te kort

Truro – Als het gezegde “een foto zegt meer dan duizend woorden” waar is, moeten je bij het zien van deze foto vast wel heel veel woorden te binnen schieten. Ik zag de foto in Truro in het Royal Cornwall Museum aldaar. Het is museum zoals je ze ook in ons land wel ziet. Ze hebben er alles over de lokale geschiedenis. Van de eerste opgegraven stenen bijl tot de laatste onverkoopbare schilderijen van de lokale kunstenaars. En alles wat daar tussen zit. Alles wat in de loop van de eeuwen heeft bijgedragen aan het belang van de stad ligt hier tentoongesteld. Er zijn zalen waar je snel doorheen loopt, maar ook enkele waar je de pas inhoudt omdat er iets is dat de aandacht trekt. Deze foto is genomen aan het begin van de twintigste eeuw. Ergens in de eerste vijf jaren.

Zonder dat ik dat had verklapt, had jij dat ook wel bedacht. Het is de tijd van de hoge hoeden. De sociaal minder belangrijke mensen droegen toen nog een strooien hoed en de jongens een pet. De jongens op de foto zijn blootshoofds. Ze hebben het te warm voor de pet. Dat komt door het graven. Nadat het grove graafwerk voorbij was, namen de mannen in het donker pak de schop ter hand en kwamen de fotografen in actie. Het moment moest worden vastgelegd voor de geschiedenis. Het is een opgraving op een begraafplaats in Harlyn Bay. Wat ze boven aarde brengen is – volgens het onderschrift bij de foto - een cist, een stenen kist. Meer staat er niet bij de foto. Dat zette me aan het denken. Waarom zo’n grote foto in een museum als er alleen een grote stenen kist werd gevonden. Na flink wat spitten op internet ontdek ik dat daar de resten zijn gevonden van 130 mensen. Allemaal begraven in een gehurkte houding met het hoofd naar het noorden. Als ik het museum werkte, had ik dat op een bordje bij de foto gezet. Je kijkt nu toch anders de plaat. Zijn al die mensen tegelijk gestorven en begraven? De botten zijn gedateerd ongeveer rond 600 voor Christus. Is er misschien sprake van een begraafplaats? Of is er iets anders, iets sinisters aan de hand? Een foto mag dan meer zeggen dan duizend woorden, voor deze plaat kom ik er toch nog wat te kort.

Tweet

Echt

Delft – Is verkopen een kunst? Mensen uit het vak weten het antwoord op die vraag. Waarom verkoopt de een echt van alles en raakt de andere de mooiste producten nog niet aan de straatstenen kwijt? Dat komt omdat verkopen geen kunst is. Het is een ambacht, een vak. Een van de dingen die marketeers je leren, is dat je altijd de eigenheid van je product moet benadrukken. Waarom is jouw product anders en waarom is het beter. Waarom is het bier dat jij verkoopt lekkerder, beter en smaakvoller. Zeg vooral niet dat bij een geblindeerde proefsessie de meeste mensen het verschil tussen Amstel, Bavaria en Heineken niet proeven. Bier is immers bier. Als dat waar is, kun je dus net zo goed de goedkoopste pils in huis halen. Het smaakt immers allemaal hetzelfde. En toch is dat nu precies wat vier Nederlandse familiebrouwerijen hebben gedaan. Ze benadrukken niet hun verschillen, maar maken gezamenlijk één nieuw bier. Het kreeg de fraaie naam ‘Smaak van Echt 2011’. Het zijn de Alfa brouwerij uit Schinnen, de Budelse brouwerij uit Budel, de Gulpener bierbrouwerij uit Gulpen en de Lindeboom brouwerij uit Neer. Deze onafhankelijke regionale familiebedrijven benadrukken niet hun individuele eigenheid, maar ze brengen het meest uitzonderlijke van hun brouwerijen samen. Het resultaat is een amberkleurig bovengistend bier met 6% alcohol. Ik heb nog nooit eerder gehoord dat brouwerijen op deze manier de handen ineen slaan om samen één bier te brouwen. Op 30 augustus presenteren ze het nieuwe gezamenlijke bier. Ze brouwden in de koperen ketels van de Lindeboombrouwerij met sprankelend bronwater van Alfa, Limburgse gerst en hop van Gulpener en het smaakmakende gist uit Budel. Deze bijzondere combinatie en de brouwerstraditie van de vier brouwmeesters leveren op die manier een uniek bier. ‘Smaak van Echt’ kun je straks kopen in 75cl fles bij geselecteerde slijterijen en supermarkten. Het wordt bovendien eenmalig en in beperkte hoeveelheid gebrouwen. Is dit een verkooppraatje dat jou naar de winkel laat fietsen voor een fles ‘Smaak van Echt’? Echt?




Tweet

Eerst met de muis spelen

Delft – Heb jij een poes? En een scanner? Dan kun je jouw huisdier eeuwige roem bezorgen door haar op de scanner te leggen en het resultaat daarvan op The Cat Scan te plaatsen. Op deze blog vindt je al een aantal van deze CAT-scans. Sommige zijn heel grappig. Ik zou het overigens niet doorvertellen aan een bestuurslid van de Partij voor de Dieren. Die zullen er wel bezwaar tegen hebben dat jouw lieve huisdier op deze manier in zijn privacy wordt aangetast. Het lijkt me trouwens nog niet zo eenvoudig om de kat zo vereeuwigen. Mijn scanner maakt nog al een flink brommend geluid. En als de kat daarvan nog niet is weggesprongen zorgt het felle licht daar wel voor. Ik vrees dus dat je de poes met enig geweld onder de scanner moet houden. Het dier moet trouwens ook netjes stil zitten, want aan een bewogen poes heb je niets. Misschien helpt het als je haar eerst even met de muis laat spelen. Poezen vinden dat leuk geloof ik.

Tweet

Taartmoment

Veldhoven – Gisteren reisden Corien & ik naar Veldhoven voor een taartmoment. Nee, je hoeft niet op de verjaardagskalender te kijken. Je hebt niets gemist. Er was gisteren niemand jarig. Toch vierden we het feit dat kleindochter Dieuwertje 9 jaar was geworden. Dat heugelijke feit vond echter al plaats op vrijdag 5 augustus. Dieuwertje was toen – samen met het gezin – op vakantie in Drenthe. Natuurlijk hebben ze dat op vakantie gevierd met cadeaus en gebak, maar het echte taartmoment moest nog komen. Want het gaat niet alleen om de taart. Het gaat om het hele ritueel. Nadat de jarige de kaarsjes heeft uitgeblazen, barsten de aanwezige gasten uit in een luid gezonden ‘Lang zal ze leve’. Zo gebeurde het dus gisteren ook. Dieuwertje doofde de negen lange blauwe kaarsen en wij zongen haar vrolijk toen. Voor dat de taart de kamer binnen werd gebracht, waren er natuurlijk ook cadeaus. Want ook die horen gelukkig onvermijdelijk de viering van een geboortefeest. In de loop van de zondag stroomde haar ouderlijk huis in Veldhoven helemaal vol met familie en vrienden. Er waren heerlijke drankjes, lekkere hapjes en heerlijke maaltijden. En ’s middags bleken de weergoden ons ook welgezind. We konden lekker in de tuin zitten.

Tweet

Mooi jaar voor Ina & Marco

Voorburg – Vrijdag 12 augustus is een dag die Corrie & Jan uit Steenbergen niet gauw zullen vergeten. Op die dag trouwde hun dochter Ina met haar vriend Marco. Het begon allemaal tussen Marco & Ina op een groepsreis naar Cuba in het voorjaar van 2010. Op 12 april van dit jaar – precies een jaar na die reis – vroeg Marco tijdens hun vakantie in Gran Canaria zijn Ina ten huwelijk. Het paar woonde toen al enige tijd samen in Den Haag, maar over trouwen hadden Jan & Corrie ze eigenlijk nog nooit gehoord.

Maar op vrijdag was het dan toch zo ver. Samen met een verder select gezelschap waren Corrie & Jan in het Huygensmuseum Hofwijck in Voorburg getuigen van het huwelijk tussen hun Ina en schoonzoon Marco. Daarna hebben ze op het terras van eetcafé 1837 in Nootdorp getoost op het stralende paar. Na die gezellige borrel hebben ze met z’n allen genoten van een verrukkelijk diner. “Kortom een dag om nooit te vergeten”, vertelde Corrie. Ze zei: “Over zo iets geweldigs als de trouwdag van je dochter met zo'n lieve schoonzoon raak je natuurlijk niet uitgepraat”.

En zo is dat. Maar dit jaar wordt nog veel mooier, want Jan & Corrie strepen nu de dagen weg op de kalender. In de tweede helft van november worden Ina & Marco immers mama & papa en Corrie & Jan dus oma & opa.


Tweet

Voor elk wat wils

Delft – Een keer per jaar verkeert het St. Agathaplein en een stukje van de Oude Delft in oosterse sferen. Dan hangt daar de geur van loempia’s, saté, sambal, koffie en thee tussen kleurrijke kramen met kunst- en nijverheidsproducten uit landen zoals Indonesië, Thailand, Nepal en tegenwoordig natuurlijk ook Suriname. Je kunt er dan over de hoofden lopen. Die jaarlijkse Oosterse Markt werd gisteren weer gehouden en mijn echtgenote en ik waren ondanks het wisselvallige weer present. Gaat het op dit jaarlijkse Indonesische feestje alleen om lekker eten en drinken? Nee, zeker niet. Er is op het podium op het Sint Agathaplein een cultureel programma met diverse optredens van Indonesische afkomst. Maar het eten en drinken vind ik wel belangrijk.

Ook dit jaar vulde ik mijn voorraad sambals weer aan. Sambal gebruik ik niet alleen als bijgerecht om mijn eten een oppepper te geven. Het geheim van sommige van mijn gerechten schuilt in het feit dat ik sambal ook gebruik om te marineren en bij de bereiding. Maar dan heb ik wel de speciaal bereide sambals nodig die alleen op deze markt zijn te verkrijgen. Zo dat ‘keukengeheim’ ligt nu op straat.

We brachten natuurlijk ook een bezoek aan Museum Nusantara dat natuurlijk tijdens de Oosterse Markt een grote trekpleister is. Er was gisteren een heus Indisch Theehuis in neergestreken waar we zelfgemaakte hapjes en zelfverbouwde thee van een klein bedrijf je in Indonesië konden drinken. Het was jammer dat we geen kleindochters bij ons hadden, want kinderen konden zich laten schminken tot Javaanse prins of prinses. En als ze daar geen zin in hadden, konden ze hun eigen Wayangpop maken. Het is echt voor elk wat wils op zo’n Oosterse Markt.

Tweet

Het ding an sich

Rotterdam – Samen met Els slenterde ik door de zalen van de Kunsthal Rotterdam waar het werk hangt van de Berlijnse kunstenaar René Wirths. Het is zijn eerste tentoonstelling in ons land. We hadden beiden nog nooit iets van deze kunstenaar gezien. En eerlijk is eerlijk, je moet er aan wennen. De Duitser schildert alledaagse voorwerpen zoals een fiets, een brood en een afgetrapte schoen, tot in detail op groot formaat doek na. Door zijn nauwkeurige schildertechniek ontstaat er eerst verwarring bij ons. Zijn het reusachtige foto’s over zijn het echt schilderijen?

René Wirths, Schedel, 2009, olieverf op doek, 180 x 200 cm, Olbricht Collectie.Ad en Corien hebben we al snel achter ons gelaten. Wij willen eerst snel door de zalen lopen om pas daarna als de eerste indrukken zijn verwerkt te beginnen met het echte kijken. Opvallend is dat zijn nauwgezette composities allemaal worden weergegeven tegen een neutrale witte achtergrond. Dat dwingt je om het object ‘an sich' te beschouwen. Wirths kantelt onze blik op de werkelijkheid op een heel bijzondere manier. We kijken naar een kwast, een naaimachine, een bal, kindertekeningen op gekreukeld papier, allerlei stoelen en fietsen. Maar ook schedels en een portret van zijn moeder. Alles wordt zonder context afgebeeld in een soort streng daglicht. De omgeving kan je daarom niet afleiden.

René Wirths, Motor, 2010, olieverf op doek, 150 x 300 cm , Privé collectie Berlijn. Je begrijpt dat het uitsluitend gaat om het ‘ding’ geïsoleerd van de werkelijkheid. Langzaam halen Corien en Ad ons weer in. We kijken, lopen terug, vergelijken en zien steeds meer. De voorwerpen op het doek zijn soms maar een klein beetje, maar soms ook beduidend groter dan in werkelijkheid. Zijn schilderijen spelen met onze waarneming en werken vervreemdend. Ik lees op een van de tekstborden dat René Wirths al verschillende tentoonstellingen heeft gehad in galeries in grote Europese steden. Zijn werken zijn echter nog nooit eerder in een museaal overzicht samengebracht. Kijk, dat nemen wij dan toch maar weer even mee.


Tweet

Liefde bevestigd

Mierlo - Jolijn & Jeroen zijn al jaren een item. Daar verandert niets aan. Ook na vrijdag 4 augustus bleef dat zo. Maar er is wel een verschil. Op die datum gingen zij – vergezeld door wederzijdse directe familie – naar het schattige stadhuis van Mierlo om daar een geregistreerd partnerschap aan te gaan. Deze samenlevingsvorm lijkt verbluffend veel op een huwelijk. Door deze simpele gezamenlijke inschrijving geldt nu ook voor hen dus gemeenschap van goederen. En wat nog belangrijker is zij hebben hun liefde niet alleen voor elkaar, maar ook voor de wet bevestigd. Dat is handig als je binnenkort mama & papa wordt. Gefeliciteerd!

Tweet

Kleurig rariteitenkabinet

Delft – Verzamelen zit in ieder van ons. Iedereen heeft een verzameling. Als jij denkt dat jij niet verzamelt, heb je het goed mis. Je boekenkast, de plantenkast, je cd’s het zijn allemaal collecties. Door de jaren heen bijeen gebracht en gehouden. Maar veel mensen laten het daar niet bij. Ze verzamelen wegwerpaanstekers, kikkers, G.I. Joe actiepoppen, flippo's, lucifermerken, Barbie poppen, eierdopjes, petten, porseleinen poezen, puntenslijpers, brillen, lipjes van koffiemelkcups, speelgoedautootjes of de verrassingen uit een chocolade ei. Je kunt het eigenlijk zo gek niet verzinnen of er is wel iemand die het verzamelt. Visueel kunstenaar Pet van de Luijtgaarden is ook een verzamelaar. Hij verzamelt verzamelingen. Pet is gefascineerd door de absurditeit van de veelheid aan spullen en presenteert nu in de Kunsthal Rotterdam het resultaat van onze verzameldrang. Als collectioneur koopt Van de Luijtgaarden op Marktplaats complete verzamelingen op. Voor de tentoonstelling in Rotterdam zijn ze keurig op kleur gerangschikt tot een rariteitenkabinet. De dwaasheid van het ‘nooit genoeg' blijkt onherroepelijk. Samen met Els & Ad die bij ons logeerden, bezochten we gisteren die tentoonstelling en maakten een wandeling langs een boeiend en bizar landschap van een overvloed aan opmerkelijke verzamelobjecten. De tentoonstelling heet ‘Pet’s Marktplaats’.

De kunstenaar bracht uren door op Marktplaats en reed heel Nederland door om verzamelingen op te kopen. Verzameling die vaak te koop worden aangeboden uit noodzaak. Geldproblemen, overlijden, echtscheiding en ruimtegebrek zijn de meest voorkomende redenen om de collectie van de hand te doen. Als mij één ding duidelijk werd gisteren is het wel dat we heel veel absoluut niet nodig hebben. De soms absurde verzamelingen zijn ooit door iemand gekoesterd, maar uiteindelijk via Marktplaats de deur uit gegaan. Ergens zit daar een les.


Tweet

Opvallend

Delft – Opvallen. Het wordt meestal niet als een goede eigenschap gezien. Iemand die wil opvallen, vinden we al gauw een uitslover. Toch doen we het maar al te vaak. Als je een belangrijk gesprek moet voeren, zorg je er voor dat je opvalt. Opvalt in positieve zin. Goed in het pak, mooi overhemd met een fraaie das. Dat valt op en dat is ook de bedoeling. Power dressing, heet dat. Opvallen is niet in elk bedrijfstak een goede zaak. Voor een crimineel is opvallen geen goede eigenschap. Als je criminaliteit tenminste als een bedrijfstak kunt zien. Maar goed, opvallen is in ieder geval een slechte eigenschap voor een crimineel.

Je kunt dubieuze zaakjes het beste uit het zicht van anderen uitvoeren. Dat is de reden dat de jasjes en vestjes met een capuchon zo populair zijn in die kringen. Als je de onverlaten op het journaal bezig ziet in de grote Britse steden zie je dat de maskers en capuchons gemeengoed zijn voor de rovers en vandalen. Overal hangen tegenwoordig immers camera’s. Als je je niet aan die regel van het inbrekersgilde houdt, loop je extra risico. Een inbreker die het jarenlang had voorzien op luxe appartementen maakte deze essentiële fout wel. Het lid van het dievengilde ging altijd strak in het pak mét stropdas op het inbrekerspad. Verkleed als een zakenman deed hij zijn dubieuze zaakjes. Dat ‘handelsmerk’ is hem fataal geworden. Hij werd in Rotterdam herkend aan zijn stropdas en door de gewaarschuwde politie onmiddellijk gearresteerd. De politie, die al sinds 2004 op zoek was naar deze net geklede dief, had de das in het tv-programma Opsporing Verzocht laten zien. Dat is toch opvallend.

Tweet

Near! in Delft

Delft – Je hoeft niet naar Londen of Gent te reizen om reusachtige portretten op de muur aan te treffen. Ook in ons land zijn er graffitiartiesten die het straatbeeld voorzien van grote portretten. In Delft – net als in enkele andere plaatsen in ons land - zijn er plekken waar kunstenaars dat legaal kunnen doen. Ze zijn dan ook niet met zoveel geheimzinnigheid omringd als de Brit Banksy of de Belg ROA.

Deze voorstelling is gemaakt door NEAR! Hij lid van de fameuze WALL KRUSH CREW waar behalve graffitimensen ook hiphopper D.J. Duke lid van is. Near! Begon in 1985 en werd drie jaar later landelijk bekend. Toch stopte hij in 1997 met zijn werk. Maar tien jaar later in 2007 begon het toch weer te kriebelen bij de man en nam hij de spuitbus weer ter hand. Bij zijn herstart besloot hij zich helemaal toe te leggen op portretten. Deze kop in de Prinses Irenetunnel staat er sinds vorige maand. Het is niet de eerste voorstelling van zijn hand op die plek. Vorig jaar maakte hij daar samen met SEHR, een ander lid van de WALL KRUSH CREW, een portret van de Haagse fotograaf Akbar. Graffiti is niet voor de eeuwigheid. Het portret zal weer snel weg zijn. Ik ben benieuwd wat voor in de plaats komt. De Irenetunnel is een openbare tentoonstellingsruimte met wisselend werk van graffiti-artiesten. Zolang het nog duurt, want de nieuwe spoortunnel zal een einde maken aan het bestaan van de viaduct.

Tweet

Bedankt

Delft – Wij willen iedereen die heeft gedacht aan ons 40-jarig huwelijksjubileum hartelijk bedanken voor de lieve reacties, de mooie kaarten en de prachtige bloemen.

Tweet

Konijn niet het haasje

Londen – De muur waarop deze vier meter hoge haas staat, behoort tot ‘The Premises Studios’. Amy Winehouse nam daar ooit haar eerste albums op. Je vindt hem in Hackney een deelgemeente van Groot-Londen, aan de Hackney Road.

De grote muurprent is een creatie van ROA. Achter deze naam gaat een Belgische kunstenaar schuil van wie ik alleen weet dat hij Peter heet en uit Gent komt. Hij maakt al ongeveer vijftien jaar graffiti. Het zijn meestal grote zwart/wit prenten van dieren. Als je door Gent loopt, zie je verschillende van zijn openbare en soms illegale kunstwerken. Sinds enige tijd is hij internationaal doorgebroken en vindt je zijn werk ook elders in Europa. In Londen zijn er al diverse te vinden. Ze zijn zo populair dat er wandelingen voor toeristen worden georganiseerd die langs zijn werk en dat van zijn Britse collega Banksy gaan. De lokale overheid vindt het geen kunst, maar beschouwt als het vandalisme. Vervuiling waar ze graag de hogedrukspuit op zetten. Dat leidde tot nog al wat protest. Meer dan 2300 bewoners en sympathisanten tekenden de petitie “Save the Rabbit”. Kennelijk zagen de kunstliefhebbers niet dat de muurprent een haas en geen konijn voorstelt. Maar het maakte voor de uitkomst van het protest niet uit. De lokale overheid ging door de knieën en de gigahaas mag blijven.

Tweet