Beelden buiten: koningin Beatrix, Corien, en Wim de Bie

Delft – Deze foto nam ik vorige maand op een regenachtige zondag. We bezochten de tentoonstelling van Degas. Daar hoorde natuurlijk een lunch aan zee bij. De voor de hand liggend keus is dan natuurlijk Scheveningen. Maar deze zondag niet. We reden naar Kijkduin. Dat had niets te maken met de kwaliteit van de broodjes of de koffie. Onze inspiratie voor deze keus kwam van de beeldententoonstelling langs de boulevard. We liepen dus na de lunch tussen de buien door langs de kunstwerken. Dat gaf een speciaal gevoel. De grote druppels op de glimmende materialen leken er gewoon bij te horen. Het geeft duidelijk aan dat beelden buiten horen en niet in een museum. Beelden zijn gemaakt om langs te lopen of bij te blijven stilstaan. Om in de zon te blinken of in de regen te glimmen. In Kijkduin begrijpen ze dat helemaal. Elk jaar is er weer zo’n fraaie rij met kunstwerken op de boulevard.

Den Haag heeft wat met beelden. Op het Lange Voorhout toont Den Haag Sculptuur elk jaar een fraaie tentoonstelling van ‘beelden buiten’. Ook dit jaar staan daar wel heel fraaie dingen. Zo staat er op de kop van het Lange Voorhout staat het Zweedse kerkje van Peter Johansson. Sommigen vinden het een opmerkelijk en fraai beeld. Anderen noemen het slechts een obstakel. Ga kijken en oordeel zelf. Koningin Beatrix deed dat ook. Zij opende dit jaar zelf de opmerkelijke beeldententoonstelling in haar woonplaats. Ze had niet veel gelegenheid om de beelden echt te bekijken, want ze wandelde onder grote belangstelling van de genodigden en de pers langs de veertig beelden. Onder de dringende en drommende belangstellenden van de kunst zagen we in de zomerzon dit jaar ook Wim de Bie

Bekende Nederlander en tv-persoonlijkheid De Bie publiceert net als ik een dagelijks digitaal dagboek. Hagenaar De Bie plaatste een verslag van zijn ontmoeting met de beelden en de vorstin op zijn site. Daar toont hij niet alleen de opening door onze vorstin. De Bie laat ook een paar voorbeelden zien. De openbare tentoonstelling geeft een fraai beeld van de culturele rijkdom van Europa, vond Maya Meijer, de directeur van Den Haag Sculptuur. En ik kan het alleen maar met haar eens zijn.

Queen tevreden met excuus van streaker

Newcastle – Het zit de Britse koningin ook niet mee. Ze komt steeds weer in het nieuws op een manier die haar niet zint. Op deze foto zie je hoe de 27-jarige Brynn Reed - een gemeenteambtenaar uit Newcastle met een eigen gevoel voor humor - wordt gearresteerd nadat hij in z’n blootje naast de auto van de vorstin voort rende. Hij deed het niet zo maar. Hij had een boodschap voor de majesteit. Op zijn bloten kadetten had hij ‘Rude Britannia’ geverfd. Het was een woordgrap op de kreet ‘Rule Britannia’.

Hoewel de blote grapjas niet verder werd vervolgd, verloor hij wel zijn baan bij de gemeente. Daar vond men zijn grap toch te ‘rude’. Brynn kreeg spijt van zijn blote actie en schreef een brief aan de vorstin: "I felt bad about streaking in front of the Queen, so I wrote her a letter. I told her I was sorry if I caused any offence and that I'd been selfish and insensitive at a time when she'd lost two of her family."
De Queen vond het excuus wel een mooi gebaar. Brynn kreeg een briefje terug van haar secretariaat: "Thank you for your letter to the Queen. I write to say that your apology is accepted."
Ik hoop dat Reed na de koninklijke vergiffenis nu weer rustig kan slapen.

Romantiek in Delft Delft – Delft is niet alleen een hele mooie oude plaats met een rijke historie. Het is ook een heel romantische locatie om elkaar eeuwige trouw te beloven. Stellen die elkaar nooit meer willen missen, laten dat vooral in Delft vastleggen. Trouwen in Delft is heel populair. De jonge verliefden komen van heinde en verre om elkaar in de Prinsenstad het jawoord te geven. In dit Hollandse Venetië voer onlangs een heuse gondel met een kersvers echtpaar door de grachten van de pittoreske binnenstad. De voorbijgangers bleven even een moment staan en keken met vertedering naar het jonge geluk van dit al wat oudere echtpaar. Sierlijk gleed de gondel door de grachten van Delft op weg naar een mooie toekomst samen.

Hoe komt Nienke in Sydney? Sydney – Aan de Australische oostkust ligt Sydney. Het is een forse stad van zo’n 1800 vierkante kilometer. Hoeveel kans heb je dat je in zo immense stad een bekende tegenkomt? Er wonen bovendien zo’n vier miljoen mensen. Dat maakt de kans op een toevallige ontmoeting ook al niet groter. Daar komt nog bij dat het centrum van deze metropool wordt bewoond door een kleurrijke mix van bevolkingsgroepen. De kans om herkent te worden, neemt alweer af. Aanvankelijk woonden er vooral mensen van Britse en Ierse afkomst. Nu zijn er ook grote aantallen Italianen, Grieken, Joegoslaven, Libanezen en Turken op deze plek neergestreken. De laatste decennia komen er ook steeds meer immigranten uit Thailand, Cambodja, de Filippijnen en Hong Kong bij. En dan heb ik het nog niet over de Europese jongelui die hier met een rugzak rondtrekken. Hoe groot is dan de kans dat je een klein Brabants meisje tegenkomt? Gering zou ik zo zeggen. Zo’n meisje moet je in zo’n wereldstad toch makkelijk over het hoofd zien. Toch kreeg ik deze foto toegestuurd. Eerst dacht ik dat ik gefopt werd. Ik meende een Schwalbefoto te hebben ontvangen. Maar nu weet ik beter. Er zijn geen afstanden meer. Een weekendje Sydney is gewoon mogelijk. Ook voor Nienke

Zwemavontuur met Benthe

Helmond - Corien had er al een tijdje naar uitgekeken. Het leek haar zó leuk. En zoals zo vaak had ze gelijk. Zwemmen met je kleindochter is leuk, heel erg leuk. Maandag jl. gingen Corien & ik samen met Saskia en Benthe op bezoek bij Els. Met haar had Corien een ‘zwemafspraak’ gemaakt. We boften want het was verrukkelijk zwemweer. Onder het toeziend oog van de nieuwsgierige honden plonsden we dus al snel in het zwembad van Ad & Els. Het verraste ons niet dat Benthe een echte waterliefhebber bleek te zijn. Veilig in haar zwembandje of mamma’s armen genoot onze kleine meid zichtbaar van het wateravontuur. Mamma maakte er een echt zwemspektakel van. Ze roetste met haar dochter door het water. Maar ook mamma zelf en oma & opa genoten van de verfrissende duik in het bad.
Toen we voor de eerste keer met Nienke gingen zwemmen, deden we dat, tijdens een weekend in Limburg, in een openbaar bad. Dat was heel leuk, maar de gillende, schreeuwende en spetterende tieners om ons hingen, maakten wel erg veel indruk op Nienke. In het privé zwembad van Ad & Els hadden we daar natuurlijk geen last van. Slechts de honden hielden ons gezelschap. En dat van een veilige afstand. Benthe kon zich zo helemaal op het water concentreren.
Na afloop zorgde Els voor een heerlijk kopje thee met chocolade muffins. Ze had zelfs droge kleertjes voor Benthe. Opa had zo veel gespetterd, dat de kleding van zijn kleindochter op de kant doorweekt raakte. Gelukkig had Els nog een nostalgisch pakje van Marlotte in huis, zodat onze kleindochter toch droog en gekleed naar huis kon.

Het volgende waterspektakel waar we nu naar uitkijken is een zwempartij met beide kleindochters. Nienke en Benthe samen in het zwembad. Dat levert vast heel veel plezier en erg mooie plaatjes op.
Dus Els & Ad houd er maar vast rekening mee; we komen nog veel meer spetteren bij jullie in de tuin deze zomer.

Not Her Majesty’s Pleasure Londen – Ann Summers is de naam van een keten van zestig sekswinkels in Groot-Brittannië. In de etalage van deze winkels hangt deze maand deze poster. De Britse vorstin leest in een catalogus van Ann Summers en slaakt daarbij de kreet “Phwoar, one must get one." Ook al ziet iedereen dat het een nepfoto is, het is toch niet netjes. Dat vond de voorlichtingsdienst van Buckingham Palace ook. Zij schreven naar de directie van Ann Summers en protesteerden tegen de poster. De posters zouden een hele maand in de etalages hangen. De directie beschouwt hun winkels zelf overigens niet als seksshops. In de brief van het paleis staat dat men de poster niet zelf had gezien. Dat begrijp ik. Het personeel van Buckingham Palace kijkt niet in dergelijke etalages. De poster was onder de aandacht gekomen van het paleis "through a series of complaints which we have received from members of the public". Dat is duidelijk. In de brief legt men ook uit waarom het niet door de beugel kan. Men zegt dat de foto "does not comply with the guidelines on the use of the Queen's image and clearly carries no endorsement." Wel dat zijn serieuze klachten. Daar zullen ze bij Ann Summers wel van onder de indruk zijn. Zij zullen hun fouten nu wel inzien. Helaas ik moet u teleurstellen. Uit het antwoord van directrice, Jacqueline Gold, maak ik op dat zij haar fout slechts ten dele in zag: "At Ann Summers, the only mistake we accept responsibility for is the misconception that the Royal Family have entered the 21st century with a sense of humour. We are committed to our window displays and feel that they should be taken in the light that they were intended - as a humorous celebration of the Golden Jubilee." En alsof dat nog niet genoeg was hebben ze ter gelegenheid van het gouden jubileum van de Britse vorstin een gouden vibrator - a limited edition – in de aanbieding die men de fraaie naam 'Her Majesty's Pleasure’ hebben gegeven.

Broer van Willy Wortel en Spiderman

Delft – Op de foto zie je dr. ir. W. Thijs. Een eerbiedwaardige huisvader die nu even de weg kwijt is. Hij klimt met behulp van twee stofzuigers omhoog. In het dagelijkse leven doceert hij studenten werktuigbouwkunde. Maar nu even niet. Nu klimt hij als een huishoudelijke Spiderman met twee loeiende stofzuigers omhoog.
Thijs neemt deel aan de wedstrijd ‘kleefklimmen’ van de Delftse studievereniging Gezelschap Leeghwater. De wedstrijd maakt deel uit van de jaarlijkse ontwerpwedstrijd van de faculteit.
Thijs vond het niet eenvoudig om stofzuigers te vinden voor de wedstrijd. Het exemplaar dat zijn vrouw gebruikt voor het kuisen van het huis zoog niet hard genoeg. Thijs kocht voor haar een nieuwe, zodat hij die ook even voor de wedstrijd kon gebruiken. Een vriend leverde uiteindelijk een tweede. De Delftse Spiderman kwam ver met z’n loeiende machines, maar niet ver genoeg. Hij haalde het plafond net niet. Zijn studenten pakten het een stuk professioneler aan. Met moderne vacuümpompen op de rug en veel kleinere schotels kwamen ze een heel eind. Maar ook zij bereikten net niet het plafond. De prijs ging ook aan hun neus voorbij. De vrouw van Thijs was de enige die er iets aan overhield.

Wedden dat……….

Londen – Britten wedden overal op. Wie van deze twee bejaarde dames is er het eerst aan de overkant? Halen ze het allebei of wordt er een geraakt door de naderende truck? Wedden dat je daarop kunt wedden.
Maar ook voor Britten is er een grens. Er kwamen zoveel klachten binnen over deze reclameposter van de Ierse bookmaker PaddyPower dat de Engelse reclamecodecommissie besloot om hem te verbieden. Het geeft geen pas om de spot te drijven met de mobiliteit van bejaarden.

Op de Nederlandse site van de reclamecodecommissie laat men geen voorbeelden zien van foute reclames. Maar je kunt er wel klagen. Ik overweeg om over Derrick te klagen. De Duitse krimi-acteur Horst Tappert zit in de spot voor het politietelefoonnummer 0900-8844. Daar begrijp ik niets van. Waarom is dat niet Piet Römer, onze eigen De Cock (met ceeooceeka). De serie met Derrick is nota bene gestopt, terwijl de held van Baantjer nog steeds tv-moorden oplost.

Klagen in Nederland doe je hier.

De fluwelen duivel

Delft – Gisteren bezochten Corien & ik het Letterkundig Museum in Den Haag om de overzichtstentoonstelling ’Godfried Bomans, de fluwelen duivel’ te zien. De titel van de tentoonstelling is ontleend aan een typering die de dichter Adriaan Roland Holst ooit gaf aan de schrijver. Het zijn niet de enige beschrijvingen die de dichter aan de schrijver van 'Erik of Het kleine insectenboek' gaf. Hij noemde hem ook wel ‘De eeuwige student’, ‘Godje Bomans’ en ‘De dolende ridder’.

Twee jaar geleden kreeg het museum de literaire nalatenschap van Godfried Bomans in bezit. Dit materiaal werd gebruikt om de tentoonstelling in te richten.

Corien & ik vonden het heel leuk en boeiend om een blik te werpen achter de schermen van Bomans’ wereld. Bomans was zo te zien een ijdele man die werkelijk alles bewaarde. Daarom is er nu een schat aan brieven, dagboeken, foto’s, kladschriften en fragmenten uit de talloze radio- en TV-opnamen. We bekeken o.a. het origineel van het ‘Dagboek van een gymnasiast’ en het ‘Dagboek van Rottemerplaat’. Tussen de fanmail zag ik zelfs een brief van de toenmalige minister van Buitenlandse Zaken Luns, die zijn bewondering uitspreekt over een krantenstukje van Bomans na het overlijden van Robert Kennedy.
We maakten op de tentoonstelling kennis met Roosje Keijser, één van de twee samenstellers van de expositie. Zij maakte een keus uit de nalatenschap die het museum uit handen van Bomans’ weduwe Pietsie ontving. Op mijn opmerking over de ijdelheid van Godfried vertelde ze me dat er 36 merendeel door Bomans zelf bijgehouden plakboeken waren. Er zijn er slechts enkele tentoongesteld.

Roosje bracht ons een stoel, zodat we op ons gemak naar een filmpje uit 1950 konden kijken, waarop Godfried namens de sociëteit Teisterbant een bul uitreikt aan Lodewijk van Deyssel. Bomans en z’n bestuursleden heffen daarna een glaasje jenever met het stokoude erelid. Jammer dat daar geen commentaar bijzit van een van de nog in leven zijnde leden van de sociëteit. Er waren er op de opening van de tentoonstelling een aantal aanwezig die spontaan allerlei commentaar gaven, vertelde Roosje me. “Dat was heel amusant.”

Toen Roosje werd geboren was Bomans al overleden. Zij heeft de schrijver dus nooit gekend. De bezoekers – we waren gisteren met z’n achten – zijn over het algemeen 50+. “Maar ik ben zo intensief met Bomans bezig geweest, dat het bijna voelt als familie”, grapte Keijser. “Ik droom soms zelfs van hem”, bekende ze me. Toen ze mijn verbaasde gezicht zag, voegde ze er aan toe: “Ik word dan altijd met een glimlach wakker.”

De tentoonstelling is nog tot en met 8 september te bezoeken in het Letterkundig Museum In Den Haag. Ik zou er zeker even langs gaan, het is de moeite waard.

”Beam me up Scotty” wordt werkelijkheid

Delft – Het kostte onze neef Floris vele uren om naar Australië te vliegen. Als het aan een wetenschappelijk team van de Australian National University ligt dan gaat dat in de toekomst oneindig veel sneller. Dan komt er een moment dat net als in de science fictionserie Star Trek het teletransporteren mogelijk wordt. De gevleugelde woorden ”Beam me up Scotty” van captain Kirk worden dan werkelijkheid. Het team van de Australian National University meldt dat zij erin is geslaagd een boodschap in een laserstraal te teletransporteren volgens het principe uit de Star Trek-serie. Met behulp van 'quantum entanglement' (wat dat is weet ik niet) hebben de onderzoekers een radiosignaal in een laserstraal van de ene plek naar de andere weten te verplaatsen. Teamleider Ping Koy zei in een Australische krant:”"What we have demonstrated here is that we can take billions of photons, destroy them simultaneously, and then recreate them in another place." De techniek van het teletransporteren wordt ontwikkelt voor communicatiedoeleinden. Het teletransporteren van atomen en materie (mensen dus) is nog lang geen werkelijkheid. Daar zouden computers voor nodig zijn, die de biljoenen atomen van het menselijk lichaam kunnen lokaliseren en analyseren. Onderzoekleider Koy zei daarover in de The Australian: "We don't know how to do that with a single atom yet. But that doesn't mean that in the far future it's not possible."
Volhouden dus daar down under.

Nienke en de zebra’s

Rotterdam – In de dierentuin noemen ze het een zebra. Bij het rijexamen noemen ze het een voetgangersoversteekplaats. (V.O.P.) Ieder ander mens noemt het allebei een zebra.
Nienke vond de zebra’s, die in hun verblijf in Blijdorp gezellig bij elkaar stonden en lagen, heel mooi. “Paarden met strepen” zijn zebra’s dat wist ze wel. Ze had er thuis in de voorleesboekjes al genoeg plaatsjes van gezien. Maar nu ze de dieren van zo dichtbij kon zien, was ze toch weer onder de indruk. Ze klom op het hek om de zebra’s van heel dichtbij te kunnen bewonderen. In de souvenirwinkel kwamen de zwart/wit lijnen weer terug. Je kunt een hoop met die strepen. Dat hebben niet alleen de jongens en meisjes van het verkeersexamen in de gaten. De strepen staan ook heel mooi op badlakens en sweaters en op een potlood is een streepjespatroon ook niet te versmaden. Maar het mooiste komen de strepen natuurlijk uit op een zonnebril. Trotst stapte onze kleindochter met de nieuwe zebrabril op haar neusje de winkel uit. Ze wilde hem het liefst ook niet meer afdoen. Of de zon nu wel of niet schijnt, of je nu binnen of buiten bent, dat doet er allemaal niet toe. Als je zo’n mooie zebrabril hebt dan zet je hem niet meer af. Niet vrijwillig in ieder geval.

Schutkleur

Een voetgangersoversteekpaard
is een dier met lijnen.
Daarmee is dan meteen verklaard
dat hij op een zebrapad kan verdwijnen.

Floris in Australië Alice Springs – De dag na Pinksteren namen Nellie & Pieter Jan samen met hun dochter Anne-Sofie op Schiphol afscheid van Floris. Samen met zijn vriend Martijn maakt Floris een reis door Australië. De eerste berichten daarover konden jullie lezen in de gedrukte versie van Ongehoord. Inmiddels is bekend dat het erg goed gaat met de beide mannen. Ze zitten nu vrij afgezonderd ergens in het midden van Australië. De mobiele telefoon heeft daar geen ontvangst, net als de radio en tv. De laatste bekende plek is Ayers' Rock. Daar staan ze nu op een camping. Ze zijn onderweg naar Alice Springs. Zodra hij daar is zoekt Floris een internetcafé op om zijn site bij te werken. Klik snel naar de site van Floris in Australië en lees alles over zijn avonturen daar. Wij wensen vanuit het nu ook tropisch warme Nederland Floris en Martijn veel plezier

Wie is van steen? Rotterdam – De Rotterdamse diergaarde Blijdorp is een heel vermaarde dierentuin. Ze tonen er niet alleen de beesten. Ze leren de bezoeker ook veel over de dieren zelf. Het viel me op dat er ook een collectie bronzen afbeeldingen van de dieren was. Compleet met een tekst in braille. Er is dus niet alleen veel te zien, er is ook veel te voelen. Bovendien er zijn ook veel leuke dingen te doen. Een belangrijke zaak wanneer je met kinderen een dergelijk park bezoekt. Wij waren er maandag dan ook niet alleen. Er waren ook enkele bussen met kinderen op schoolreisje. Ze konden op en in dingen klimmen. Nienke was vaak nog te klein voor dergelijke attracties. Maar sommige zaken pasten wel goed in haar wereld. Door het hele park stonden stenen dieren. Grote en kleine. Met die ezel in het midden doen Sander & Saskia me denken aan Joseph & Maria.

De huisdichter heeft meelij

Delft – Er verschijnen steeds meer leuke Blogspots op het net. De meeste zijn nogal persoonlijk. Ik ontdekte deze van een dichterlijke leraar. Voor alle mensen in onze familie die ook van de onderwijsgen zijn voorzien en dat zijn er heel wat. Dus klik eens naar de site van de onderwijspoëet.

Klok en klepel

Wiskunde. Ach, ze waren goed geïnstrueerd.
De leraar had gezegd: "Gebruik je rekenbak".
Als altijd: één verstond het weer verkeerd.
Die zit daar nu te stomen in zijn regenpak.

Nienke in de dierentuin

Rotterdam – Voor Nienke waren alle dieren nieuw. Het nijlpaard, de olifant, de zebra, de okapi en de haai. Ze kende de beesten alleen uit de boekjes. Voor gelezen worden over een pinguïn of het dier in levende lijve een duik zien maken, is een wereld van verschil. Nienke vond het prachtig. Samen met haar pappa & mamma en haar Delftse opa & oma bezocht ze gisteren het dierenpark Blijdorp en genoot van al die mooie beesten.

Familiedag 2002 groot succes

Helmond – Afgelopen zaterdag kwamen we weer bij elkaar om onze Omadag te vieren. Het is de familiedag – die inderdaad altijd rond Vaderdag is – van de kinderen, kleinkinderen en inmiddels ook achterkleinkinderen van Jo & Annie.
Ditmaal werd de dag georganiseerd door Onke en Cor, bijgestaan door zijn vriendin Anne. Het werd direct bij aankomst al duidelijk dat ze er veel werk van hadden gemaakt. De kamer beneden was helemaal leeg gehaald en opnieuw ingericht met staantafels en tafels voor het buffet en de glazen. Na een kop koffie reden we naar een ‘geheime’ plek ergens in het donkergroene hart van Brabant.
Cor en zijn helpers hadden gezorgd voor een sportieve invulling van de dag. We speelden midgetgolf in groepjes van vier. Met Cor als overall-winnaar bleek zijn clubje veruit de sterkste van de verzamelde familie. Terwijl enkele neven daarna samen met een enkele oom nog even de score en de diverse technieken en tactieken van het edele golfspel doornamen, wandelenden de tantes met de meer sportieve neven en nichten door het unieke Brabantse natuurgebied met echte Schotse Highlanders. De dag werd besloten met een barbecue in de achtertuin van Cor. Het werd steeds gezelliger en het leverde weer een heleboel verhalen op. Wie weet vertel ik hier nog wel eens wat men mij in een bui van overmoed en loslippigheid allemaal heeft verteld.
Het was ook weer tijd voor een groepsfoto. Klik op de kleine plaatjes en bekijk de vergrotingen. Ik had jullie graag ook een foto getoond van de drie achterkleinkinderen Eva, Benthe en Nienke. Maar helaas was Benthe ziek. Ze had hoge koorts en mocht niet naar buiten. Ook Eva en Marko en Pauli konden niet tot het einde blijven. Dus laten we hier een apart groepsfoto van de familieleden uit Den Bosch zien. De overigen staan allemaal op de grote foto. Er zijn zelfs twee nog onbekende familieleden. Kijk maar naar het profiel van Saskia en Janneke. Volgend jaar – tijdens de zwemsurvival? - maken we dan maar een foto van vijf achterkleinkinderen.
Op de foto staat Anne aan de zijde van Cor.
Hulde voor Cor, Onke en Anne, zij hebben een fantastische dag georganiseerd.

Proficiat Carina Hazerswoude – Mijn broer Martien heeft een hele goede vaderdag. Hij meldt via de mail heel trotst dat zijn dochter Carina is geslaagd voor haar Mavo. Het bericht van haar succes is met veel plezier ontvangen. Het betekent dat Carina nu met een gerust hart aan de door haar gewenste vervolgopleiding kan beginnen. Ook wij feliciteren Carina natuurlijk van harte en wensen haar veel succes straks in Den Haag. Maar…………….. nu eerst maar eens lekker van de zomer genieten.

A hole in one

Londen – Gisteren was het weer Omadag: de jaarlijkse reünie van de familie. Ik zal daar later in de week nog wel wat meer over melden. Ik noem het nu omdat één van de bezigheden die dag golf was. Een sport met een heel eigen publiek. Er is een verschil tussen hockeytoeschouwers en voetbalfans. Niet alleen in kleding, maar zeker ook in gedrag. Het verschil valt tegenwoordig een beetje weg als het om wedstrijden van nationale teams gaat. Dan verven de supporters zich oranje. Of het nu een tenniswedstrijd, een schaatskampioenschap of een voetbalwedstrijd is, we gaan er oranje naar toe en komen blauw terug. Bij een golfwedstrijd in Engeland bleek een overenthousiaste fan de bekende wens van elke golfspeler ‘a hole in one’ niet goed te hebben begrepen. Hij werd na zijn demonstratieve blote wandeling door veiligheidsmensen direct afgevoerd.

Oranje boven in telefooncel Delft – Straattheater is een kunstvorm aan het worden in Delft. Niet alleen tijdens de Mooi Weer Spelen, ook op andere momenten laten de Delftenaren zien dat ze van spektakel op straat houden. Zo is er op de Oude Delft een heel bijzonder telefooncel. Gesprekken kunnen er niet worden gevoerd. Maar er wordt wel over gesproken. Elke maand is er namelijk in die cel een kunstexpositie. Het is daarmee wellicht de kleinste expositieruimte in Nederland. Tegenover de cel een gezellig terras. Dat betekent dus dat de kunstuitingen altijd voorzien zijn van publiek. Het lag voor de hand dat in de stad van Willem van Oranje er ook een cel met het koningshuis als thema zou komen. De koningscel.

Bijzonder eindexamenstuk

Eindhoven – Het eindexamen van Marieke, waar ik eerder over berichtte, bestond uit vijf werkstukken. Daar zijn vrije werkstukken bij, maar ook opdrachten. Bij die opdrachten was ook het maken van een grafkrans. Ook hier maakte Marieke iets heel bijzonders van. De krans is na het examen door Marieke en Michiel op het graf gelegd van opa en oma. Op de foto is ook een potje met bloemen zichtbaar. Dat potje herkennen jullie wellicht. Het was indertijd eigendom van opa en stond bij hem in de tuin. Het potje kreeg Michiel later via zijn ouders. Het staat nu met bloemen op het graf. Het is zoals Michiel zelf zegt ”bij de rechtmatige eigenaar” terug.


Tijdens de opleiding werden er nog meer foto’s gemaakt van werkstukken van Marieke. Een aantal daarvan staan op de M&M-site. De liefhebbers kunnen daar een kijkje nemen en een indruk krijgen van het andere werk van haar.