Varend corso

Delft – Voor de veertiende keer trok gisteren het kleurrijke lint van boten van het Varend Corso door Delft. Dit jaar was er voor de bezoekers van dit kleurrijke evenement bovendien de gelegenheid om de deelnemende boten van dichtbij te bewonderen. Andere jaren voer het Corso door de Buitenwatersloot langs het station. Door de werkzaamheden ten behoeve van de aanleg van de spoortunnel kon dat dit jaar niet. In plaats daarvan voer het Corso door het Rijn-Schiekanaal naar de Zuid-Kolk.
Daar legde de versierde schepen anderhalf uur aan langs de Hooikade en de Scheepsmakerij. Daar waren heel wat delftenaren en (water)toeristen op af gekomen. Ik stond op de zelfde plek als waar mij beroemde stadgenoot Johannes Vermeer zijn wereldberoemde ‘Zicht op Delft’ schilderde. Als de schilder de explosie van kleuren die hij zondag aan de kijkers voorbij trok in zijn schilderij had willen betrekken had hij een nog veel groter doek nodig gehad. Het tafereel was werkelijk heel mooi. Langs de kant deelden meisjes bloemen en medewerkers van het havenkantoor petjes uit. Het werd op een kleurrijke manier duidelijk dat Delft al sinds de tijd van de VOC onlosmakelijk met het water is verbonden.

Tweet

Wie wordt kampioen

Delft - Het nieuwe seizoen in de Eredivisie is vrijdagavond in Rotterdam begonnen met de stadsderby tussen Excelsior en Feyenoord. De laatste club won. De vraag die zich nu opdringt is: wie wordt er dit seizoen kampioen? Onlangs vroeg ik bij de start van de Tour de France om jouw top drie van winnaars te melden. Acht ODD-lezers deden dat en niemand had de juiste top drie. Maar bij voetbal moet dat natuurlijk makkelijker zijn. Iedereen heeft verstand van voetbal. Toch? Wie gaat het worden? Wordt Ajax weer kampioen van de Eredivisie, of maken PSV, Twente en AZ in dit nieuwe seizoen meer kans? Ajax heeft zich met een aantal aankopen verbeterd. Bovendien heeft Frank de Boer nu vanaf de start van de competitie de teugels in handen. Hij kan er nu echt zijn stempel op drukken.

Maar ook PSV is flink versterkt. Bovendien is de Eindhovense club van een aantal financiële problemen af en kan alle aandacht nu dus volledig bij het voetballen worden gelegd. Ook FC Twente is met trainer Co Adriaanse belangrijk versterkt en AZ deed het in de voorbereiding niet slecht. Meer kandidaten voor de top van de eredivisie zie ik niet. En aan de onderkant gaan RKC en Excelsior het erg moeilijk krijgen. Trouwens ook De Graafschap is een aantal goede spelers kwijtgeraakt en maakt ook kans op een plek in de onderste regionen. ADO mag dit jaar blij zijn als het in het linker rijtje eindigt. Geef hieronder een reactie. Wie worden 1, 2 en 3 en wie degradeert direct.
Hier is mijn voorspelling. PSV wordt kampioen, Ajax tweede en Twente derde. En RKC degradeert

Tweet

Het spookt in het station Delft

Delft – Er arriveren en vertrekken nog steeds treinen van het centraal station van Delft. Daar komt past een eind aan als het spoorzone project klaar is en de treinen komen en gaan in het nieuwe ondergrondse station van Delft. Het oude station wordt dan een spookstation. Er zullen geen treinen meer langs komen. Je kunt er dan koffie drinken met een broodje ham. In de afgelopen dagen nam het spook alvast een kijkje in het station. In de toren van het station keek het spook naar de voortgang van het spoorzone project. De witte geest trok daar een aantal dagen veel bekijks. Het is geen angstaanjagend gezicht. Hij of zij zag er uit als een vriendelijk spook. Vanmorgen heeft de politie het spook uit de toren gehaald. Het bleek een wit laken met een gezicht daarop. Rawaz, een collega van Corien, maakte foto’s van het spook en stuurde die naar de redactie van ODD. Om het spook uit de toren te verwijderen moesten de dienders van de Politie Haaglanden eerst de sleutel van de toren opsporen. Hoe het spook in de toren is beland, blijft voorlopig een raadsel. De politie heeft dat nog niet ontdekt. “Het spook is op het politiebureau ingesloten en zal nader worden gehoord”, merkte de politiewoordvoerder met een knipoog op.

Tweet

Veertig jaar

Delft – In de avond van vrijdag 6 augustus 1971 vond er een totale maansverduistering plaats. Vanuit ons land was het grootste gedeelte van de eclips zichtbaar. Overdag was het een mooie zonnige dag geweest. Ik herinner me die dag nog goed. Niet vanwege de maansverduistering, maar omdat Corien & ik die dag in het kasteel in Helmond in het huwelijk traden. Te midden van familie, vrienden en collega’s gaven wij daar elkaar het jawoord. Na veertig jaar is het nu een mooi moment om eens terug te kijken. We kijken beiden eigenlijk liever vooruit dan achterom, maar na veertig mag het wel eens. We deden het gisteravond tijdens een etentje. Tijdens de herfstvakantie vieren we het nogmaals met ons hele gezin. Dat bestaat na vier decennia inmiddels uit dertien personen. We gaan dan met zijn allen een weekje naar een bungalow in Duitsland om eens lekker van elkaars gezelschap te genieten. Corien & ik blikten gisteravond dan ook meer vooruit dan achterom.

Deze foto is een ideetje van Corien. Ik heb het zwarte Pierre Cardin pak waarin ik trouwde niet meer. Corien heeft haar trouwjurk nog wel. Na veertig jaar past de japon nog prima. Ik vond wel de paarse stropdas terug waarbij ik het trouwboeket had uitgezocht. Die das paste ook nog.

Tweet

Villadorp

Stiphout – Op de jaarlijkse bric à brac markt op een parkeerterrein aan de Dorpsstraat van Stiphout kocht mijn echtgenote onlangs een porseleinen kindertheeservies. Zus Els ontdekte het tussen de spulletjes op de markt en tipte haar. Het serviesje zat gewikkeld in een exemplaar van ‘Het Helmonds Dagblad’. De editie van zaterdag 24 juli 1965. Het serviesje was kennelijk lang niet gebruikt. Het staat nu in de vitrine bij Coriens collectie. De krant kreeg ik. Op een van de pagina’s staat een verslagje van de raadsvergadering van 23 juli 1965. Burgemeester Janssens zat de vergadering voor. Volgens de verslaggever vermeldde de agenda “niets aparts en prijken daarop slechts de jaarlijks terugkerende punten en puntjes”.

Als hij had geweten wat wij nu weten had hij dat zeker anders geformuleerd. Nu weten we dat het Brabantse dorp in 1968 werd geannexeerd door buurgemeente Helmond. De dreiging van de annexatie stond toen wel op de agenda, maar de verslaggever vond dat “die dreigingen er al veertig jaar zijn en als we ons daar iets van aan moeten trekken dan zouden de Stiphoutse bestuurders al veertig jaar bij de pakken hebben moeten gaan neerzitten”. Ferme taal van de scribent. De bestuurders vergaderden gewoon door over de “punten en puntjes” op de agenda. Niemand heeft het over het tekort van 600.000 gulden van de gemeente. In die tijd toch een fors bedrag voor zo’n klein dorp. Wel besluiten ze dat “occasions op de weg te koop aan bieden” voortaan verboden moet zijn. Onder “op de weg” verstaan ze dan zelfs op van de weg af zichtbare plaatsen. Autohandel moet in Stiphout binnen gebeuren. Tja, het was toen niet voor niets een villadorp.

Tweet

Geflest

Delft - Geef de Maggi even door? Met die vraag bedoelt je tafelgenoot of je hem het flesje soeparoma wilt aanreiken. Het merk maakt hem niet uit. Zo noemen we nu dat spul nu eenmaal. We noemen bouillonblokjes ook maggiblokjes en ook in dat geval doet het merk er niet toe. Bij Maggi – onderdeel van Nestlé – maken ze nog veel meer. Ze hebben kant-en-klare soep, ketchup, sausen, en noodles. Met de naamsbekendheid zit het wel goed zou je denken. Toch betwijfel ik dat. Als er op het boodschappenlijstje maggiblokjes staat maakt het niet uit of de blokjes van Knor of AH zijn. De naam is een los begrip geworden waarbij niemand meer per se aan de door Nestlé gemaakt blokjes denkt. De reclamejongens en –meisjes van het Zwitserse voedingsmiddelenconcern moeten dus aan de weg blijven timmeren. In Duitsland bestaat maggi dit jaar 125 jaar. Een mooie tijd voor een leuke opvallende actie. Het reclamebureau heeft daarom een toren vermomd als maggiflesje.

Ze kozen daarvoor de toren van het Kronberg-kasteel in de buurt van Frankfurt. De toren lijkt volgens de mensen van het kasteel qua vorm al op het flesje. Dus dat was een mooi begin. Er is een groot doek om de toren van het kasteel gewikkeld met daarop aan de ene kant een afbeelding van de oorspronkelijke fles (de Maggi Würze-fles) uit 1881 en aan de andere kant het design van de huidige fles. Het doek blijft tot september hangen. In het kasteel is een tentoonstelling gewijd aan de Maggi-advertenties van de afgelopen 125 jaar. Niet alleen Nestlé wordt wijzer van de actie. In de periode dat de toren zit ingepakt wordt hij gerestaureerd. En natuurlijk is Maggi-eigenaar Nestlé de sponsor. Zo wordt de toren wel vermomd, maar niet geflest.

Tweet

Schapen in Delftse Hout

Delft – Als je niet kunt slapen, is schaapjes tellen een goede remedie. Vanaf deze week kun je deze activiteit overdag in de Delftse Hout oefenen. De schaapherder trekt namelijk deze en volgende week met zijn kudde door het Delftse Hout. Door dit natuurgebied door de schapen te laten begrazen, wordt de natuur beter ontwikkeld en in stand gehouden. Kruiden krijgen meer kans en er ontstaan bloemrijkere graslanden. Bovendien is het verloop van gras naar beplanting door begrazing met schapen natuurlijker.

Ik moest er wel even aan wennen om de dieren door het hoge gras en de struiken te zien struinen. Deze week lopen de schapen nog met hun warme wollen dekje, maar volgende week worden de dieren geschoren.
Als je daar getuige van wilt zijn moet je woensdag 10 augustus ’s middags naar de ingang van de kinderboerderij gaan. Daar vindt het schapenscheren plaats. Tijdens het scheren is er in het natuur- en milieucentrum De Papaver aan de Korftlaan ook een inloopworkshop voor kinderen van 6 tot en met 12 jaar. Daar leren de kinderen hoe ze wol kunnen vilten en er mooie armbandjes van kunnen maken.

Tweet

Gaan!

Helmond - Heb je de koffers al gepakt? Dat ken je vast dat heerlijke onrustige gevoel dat je bekruipt als je ’s avonds in bed stapt in de wetenschap dat de koffers beneden al ingepakt staan te wachten. Want morgen is immers de dag van het vertrek. Of heb je ze inmiddels al weer uitgepakt? Tja, we zitten midden in het vakantieseizoen en sommige van ons zijn op vakantie, sommige gaan nog en anderen zijn al weer terug. We hebben allemaal de vakantieavonturen van Anne-Sofie & Robin in Canada en Amerika gevolgd. Maar morgen komen ze al weer thuis. Er is nu eenmaal een tijd van komen en een tijd van gaan. En voor hen is de tijd van gaan gekomen. Deze gedachten bekropen mij toen ik onlangs in Helmond langs het brugwachtershuisje aan de Kanaaldijk reed. Het optrekje is door een kunstenaar behangen met koffers en daarmee nu de spil van de wereld. Want alles draait om de koffer. De koffers worden door het dak van het huisje geperst. Ze moeten er uit! We moeten op reis! Er valt nog zoveel te zien en te ontdekken. De kunstenaar maakt van het brugwachtershuisje het centrum van de wereld. Niemand wil blijven. We moeten eropuit. We moeten onze blik naar buiten richten. Niet talmen en treuzelen, eropuit! De wijde wereld in en Helmond is een mooie plek om vanuit te vertrekken. Niet omkijken, wegwezen. Waar wacht je nog op? Gaan!



Tweet

Een dagje uit in Oxfordshire

Oxford – Nicht Carina en haar vriend JD wonen in Oxford op ongeveer een half uurtje rijden van het dorp Bampton in Oxfordshire. Het wordt ook wel Bampton-in-the-Bush genoemd. Ik weet niet of zij er wel eens een dagje naar toe geweest zijn, maar als dat niet het geval is, is het zeker een leuk idee om dat eens samen te doen als Martien & Nella weer eens in Oxford zijn. Ik weet wel bijna zeker dat jij het dorp ook kent. Niet onder de naam Bampton, maar als het dorp in de ITV tv-serie Downton Abbey.

De leden van de aristocratische familie Crawley en hun personeel gaan in de serie regelmatig naar het dorp. In werkelijkheid zou dat niet zo makkelijk zijn want Downton Abbey, het statige onderkomen van de tv-familie, is in werkelijkheid Highclere Castle. Dat ligt ongeveer 65 km - dat is in dit glooiende landschap al gauw een uurtje rijden - onder Bampton. Maar vanuit Oxford is het ook makkelijk te doen voor een dagje uit. Het is niet zo gek dat men voor deze locaties koos. De Cotswolds vindt iedereen ‘typisch Engels’. En dat vinden niet alleen de Engelse tv-makers, maar ook de toeristen komen graag naar dit deel van Engeland. Door de succesvolle tv-serie komen er nu nog meer mensen naar Bampton. Ze willen de filmlocaties zien. Als je er bent, herken je zeker St. Mary’s church en de bibliotheek. Zij vormen regelmatig het decor in de serie. Onlangs waren de acteurs en filmers van Downton Abbey weer in het dorp en op het landgoed voor de opnamen van de tweede serie. De huidige bewoners van Highclere Castle hebben er nauwelijks last van, want met driehonderd kamers kun je je altijd wel ergens terugtrekken. Bekijk het filmpje over de productie van de serie maar eens door hier te klikken.

Tweet

Kunst & commercie

Bath – Het Holburne Museum in Bath is een klein museum, maar met een heel fraaie collectie. We konden het vorig jaar niet bezoeken omdat het gesloten was voor renovatie. Maar in mei dit jaar is het na drie jaar weer heropend. Dus gingen Corien & ik er op een zondag naar toe om een schilderij te zien. Inderdaad één. Er hangen werken van o.a. Gainsborough, Stubbs en Zoffany en we hebben ze gezien, maar we kwamen in het bijzonder voor een schilderij van de laatste. De Duitse schilder Johann Zoffany is een neoclassicist. Hij werkte voornamelijk in Engeland en er hangt daarom werk van hem in veel Britse musea. Hij hangt o.a. in Londen in de National Gallery en de Tate Gallery. Allemaal mooi werk met een verhaal, maar hier in Bath hangt het werk waar voor ik kwam. Het schilderij heeft de lange titel: “David Garrick as Jaffier and Susannah Maria Cibber as Belvidera in Venice Preserv’d”. Het is een schilderij waarvan in heel wat Britse huizen een poster of reproductie hangt. Het is hier erg populair. Nog steeds.

Het is een scene uit het toneelstuk Venice Preserv’d van Thomas Otway. Een tragedie uit 1680. Het stuk heeft tot 1830 gelopen in de Britse theaters. Niet gek voor een toneelstuk en omdat het zo populair was, waren afbeeldingen met in de hoofdrollen de beroemde acteurs veel gevraagd. Daarin voorzagen de schilders. We noemen het nu kunst, maar ze werden toen vooral gemaakt omdat ze commercieel een succes waren. Susannah Maria Cibber was een gevierde Engelse zangeres en actrice en David Garrick werd gezien als een geniaal acteur. Maar de huidige populariteit van het schilderij als poster heeft volgens mij niets te maken met het stuk of de spelers. Het komt vooral door de dramatische voorstelling. Een man die op het punt staat zijn vrouw met messteken om het leven te brengen. Dat is heftig. Het stuk gaat dan ook over liefde en bedrog. Maar ach, daar gaan veel stukken over. Zoffany heeft het drama heel goed weer gegeven. Wie zegt dat commercie en kunst niet samen kunnen gaan? In de negentiende eeuw hadden ze daar geen moeite mee.

Tweet

As good as cold

Delft – Mijn scheurkalender meldt dat Roderick Kemp in 1892 eigenaar werd van The Macallan. De kalender die dit jaar whisky tot onderwerp heeft, hangt op het kleinste kamertje van mijn huis. Het zijn maar kleine teksten en dat is maar goed ook want veel tijd om te lezen heb je daar niet. Meestal is het ook niet zo boeiend, maar soms vind ik het wel interessant. Terug naar Kemp. Hij besloot om zijn whisky uitsluitend in ongebroken ex-sherryvaten van de Spaanse eik te laten rijpen. Bij zo’n stokerij hebben ze een meneer in dienst die uitsluitend over de vaten gaat. Die zijn namelijk nogal bepalend voor de smaak. De huidige Master of Wood beweert volgens de kalender dat de hoge kwaliteit van de ‘Exceptional Oak Casks’ een van de zes pijlers van The Macallan is. Tegenwoordig worden ze zowel van Amerikaanse als Spaanse eik vervaardigd. De vaten worden nieuw gemaakt in Spanje en geprepareerd met sherry. Daarna worden ze naar Schotland verscheept. Wat ze met de sherry doen, vermeldt mijn kalender niet. Ik weet niet of je wel eens Macallan Single Malt Scotch Whisky hebt gedronken, maar de kans dat dat zo is, is vrij groot. Het is namelijk na Glenfiddich en Glenlivet de meest verkochte ter wereld. Dat staat overigens niet op de kalender, maar neem het maar van mij (en Google) aan. Die kleine feitjes over dit drankje zijn leuk om te onthouden. Ik ontdekte er nog een in het boekje ‘As good as gold’ van Colin Dexter, dat ik momenteel lees. Het is een boekje met korte verhalen over Morse, de hoofdinspecteur uit Oxford die ook graag een single malt inschenkt. In een van de verhalen doet hij dat samen met zijn baas, chief superintendent Strange. Daar staat het onopvallende zinnetje: He poured a little more of the Macallan into each of the glasses. En wat doet Morse? He nodded his head encouragingly as the bottle, now at a virtually horizontal level, hovered over his empty glass. Ik zie dat voor me. De corpulente Strange met de fles in zijn hand aarzelt.
“You’re not driving yourself home, Morse, I hope?”
“Certainly not, sir.”

Tweet

Vaste klanten

Delft – Nijlganzen vindt je in de Nijlvallei. Mis! Nijlgansen vind ik op mijn fietspad in Delft. In mijn jeugd zag je de nijlgans nog nergens in ons land. Je moest er voor naar Avifauna om ze te zien. Pas in 1967 broedde er voor het eerst een paartje nijlganzen in Nederland. De Afrikaanse vogel begon aan zijn opmars nadat hij in Nederland en Duitsland uit particuliere dierenparkjes ontsnapte en verwilderde. Nu zie je dit buitenbeentje in de eendenwereld overal in ons land. De oude Egyptenaren beschouwden de nijlgans als een heilig dier en beeldden haar regelmatig af op hun kunstwerken. Daar krijgt zo’n dier het natuurlijk hoog van in de bol. Gisteren liet ik al doorschemeren dat ik ganzen nogal arrogante dieren vind, maar dat kun je van de nijlgans niet zeggen. Dat stadium zijn ze al voorbij. Als je opgroeit langs en op de Nijl tussen de nijlpaarden, dan leer je wel van je af bijten. En dat doen de hoog op de poten staande ganzen met de opvallende witte voorvleugels dan ook royaal. Het zijn ronduit agressieve dieren die brute kracht gebruiken. Ze pikken met geweld het nest van een andere vogel in. Daarvan zijn niet alleen onze lokale grauwe ganzen de dupe, maar ook kraaien en eenden moeten het ontgelden. Nijlganzen deinzen er niet voor terug om de kleintjes van andere eendachtigen te verdrinken. Deze mevrouw rust op dit bankje even uit op weg van de winkel naar huis. Net als de ganzen zit ze hier vaak. Ze hebben geen belangstelling voor elkaar. Dat gaat zo onder de vaste klanten van het bankje.

Tweet

Niet dom

Delft – Ganzen hebben geen idee van de verkeersregels. Ze doen maar. Ze lopen op het fietspad alsof het van hun is. Ik heb niets tegen voetgangers op een fietspad, maar ze moeten op zijn minst de fietser ruim baan laten. Ganzen hebben daar schijt aan. En niet alleen daaraan. Het pad ligt ook vol met hun schijt. De dieren lopen rond met een air alsof wij op hun terrein zijn in plaats van andersom.

Mijn echtgenote vindt dat de zwaargebouwde watervogels er uitzien als een freule. Dat zal wel komen door die dikke kont met veren. Ik zie dat vertederende niet zo. Ik begrijp ook niet waarom ze net als zwanen tot de watervogels worden gerekend. Ganzen grazen en leven meer op mijn fietspad dan in het water. Wat dat betreft kunnen ze een voorbeeld nemen aan de zwanen. Die weten hun plaats en blijven in het water. Ganzen zijn niet alleen onwetend waar het de verkeerswetgeving betreft. Ze weten ook niet dat het politieke klimaat hun niet gunstig is gestemd. In de Tweede kamer is een motie aangenomen die de jacht op de dieren weer mogelijk maakt. Men heeft een foerageergebied aangewezen waarop de dikke watervogels ongestoord mogen grazen zonder te worden verjaagd. Het gebied is maar liefst 80.000 hectare groot. Maar wat doen de stomme dieren. Ze kiezen een fietspad in Delft om te verblijven.

Als de vogels de politiek beter zouden volgen, zouden ze weten dat als ze niet weggaan het geweer weer uit de kast mag worden gehaald van onze volksvertegenwoordiging. Hoewel, nu ik over nadenk, vermoed ik dat ze wel op de hoogte zijn, maar kan het ze domweg niets schelen. Ik sluit dat niet uit. Ze weten vermoedelijk dat er hier op het fietspad toch niet mag worden geschoten. Een dom meisje wordt wel een gansje genoemd. Een benaming die in het geheel niet klopt. Want wat de ganzen ook zijn, dom zijn ze niet.

Tweet

Profronde van Stiphout was weer gezellig

Helmond – De 32ste editie van de Bavaria Profronde in Stiphout was gisteren weer erg gezellig. Natuurlijk is het in de eerste plaats een sportgebeuren. De mensen komen naar deze wijk van Helmond om de helden uit de recente Tour de France door de straten te zien vliegen. Ze komen daarbij volledig aan hun trekken. Dit jaar verschenen de Luxemburgse broers Andy en Frank Schleck en de Nederlanders fietshelden Johnny Hoogerland en Bauke Mollema o.a. aan de start in Stiphout. Robert Geesink stelde dit jaar teleur en kwam dan ook niet naar Stiphout. Hij moet eerst zijn teleurstelling verwerken, denk ik. Groene truiwinnaar Mark Cavendish was er gelukkig wel. Maar het is niet alleen een sportgebeuren. Het is ook een jaarlijks feestje waarbij de mensen elkaar weer ontmoeten en gezellig een biertje drinken. De hoofdsponsor is niet voor niets een Brabantse bierbrouwer uit de buurt. Ook de kinderen komen op het wielerspektakel af. Voor de deur van Bob & Saskia troffen een aantal kinderen uit de familie elkaar.

Ook de andere ODD-lezers waren natuurlijk niet ver daar vandaan.

O ja, het gaat natuurlijk om het fietsen. Hier vliegt de nieuwe Nederlandse wielerheld Johnny Hoogerland voorbij. Groene truiwinnaar Mark Cavendish heeft deze editie van de Bavaria Profronde van Stiphout op zijn naam geschreven. De 26-jarige renner, die afgelopen Tour de France vijf etappes wist te winnen, won de sprint van Andy Schleck. De Luxemburger werd dus ook in Stiphout tweede. Net als in Frankrijk kwam ook nu zijn oudere broer Frank op het podium voor de derde prijs.

Tweet

The American Cookies

Delft – Cornflakes en ander ontbijtgranen zitten altijd in een grote doos. Dat moet wel omdat er altijd een heel verhaal op moet. Al etend van je ontbijt leer je dan vaak heel interessante dingen over voedingswaarden, maar ook allerlei andere wetenswaardigheden. Amerikanen zijn dol op verhalen op de verpakking.

Afgelopen weekend maakte in samen met Sietske American Cookies. Je weet wel die koeken met stukjes chocolade er in. Ze worden ook wel chocolate chip cookies genoemd. Op de verpakking staat het verhaal over het ontstaan van deze koeken. Terwijl Sietske met de mixer voorzien van deeghaken met het deeg bezig was, las ik dat een zekere mevrouw Ruth Graves in het Amerikaanse Wakefield in 1930 het recept voor de koekjes bij toeval ontwikkelde. Zij was eigenaar van de Toll House Inn, een restaurant dat populair was vanwege de ‘home cooking’. Ze maakte voor haar gasten ook chocolade koekjes. Omdat ze op een dag door haar cacao was, brak ze wat chocoladerepen in stukken en deed die door het deeg. Ze dacht dat de chocolade zou smelten. Dat gebeurde niet en zo maakte zij als eerste de Chocolate Crunch Cookie. Het recept kwam in haar kookboek te staan. Tot zover de informatie op de verpakking. Wat er niet bij staat is dat mevrouw Graves erg rijk had kunnen worden als ze wat slimmer met haar recept was omgegaan. Het enige dat ze er aan overhield was een levenlang gratis chocolade stukjes. Ze verkocht namelijk haar recept aan Nestlé in ruil voor een levenlang gratis bevoorrading met chocolade. Een mooie deal, maar de pakken met een complete mix voor American Cookies worden nog steeds verkocht. Nu ook tot ver buiten de Verenigde Staten. Wellicht had Ruth Graves er toch nog wel wat meer uit kunnen slepen. Het is trouwens een erg makkelijk recept, dat je nu ook gewoon kunt downloaden. Sietske draaide er haar hand niet voor om en produceerde heerlijke chocolate chip cookies.

Tweet

Innerlijke vrede

Delft – Op zondagmiddag leerden Sietske en ik dat een mens eerst innerlijke vrede moet vinden alvorens hij demonen kan verslaan. Nou ja, het geldt voor een Panda en dan zal het ook wel voor ons gelden. Je hebt al begrepen dat mijn kleindochter en ik naar de 3D animatiefilm Kung Fu panda 2 zijn geweest.

Wellicht niet een eerste keus, maar een bezoekje aan de bios stond op het lijstje. Bovendien regende het de hele dag. Tja en dan moet je maar zien wat er draait. De film is een vervolg op de eerste Kung Fu Panda film van een paar jaar geleden. Dat deerde ons eigenlijk niet. De hoofdpersoon heet Po en is een panda beer die de kost verdient als drakenkrijger. Daar is hier niet zo veel werk voor, maar in China zijn ze zeer in trek. Ik zal je met de avonturen van Po en zijn vrienden en mede-kungfu meesters de Furious Five hier niet opzadelen.

Ik zat met andere ouders en grootouders in een zaal vol kinderen die het zeer naar hun zin hadden. Het was spannend en ook humoristisch. De beer vindt behalve innerlijke vrede ook zijn biologische ouders terug en redt tijdens dit alles China ook nog van Lord Shen, het hoofd van de pauwclan van Gongmen City. Ik vermoed dat er ook nog wel een derde deel zal komen. Er zaten op het eind van de film genoeg hint is die richting. Sietske vond het in ieder geval erg leuk en daar gaat het toch om.

Tweet

Makkelijk zo’n lijstje

Delft – Logeren bij oma & opa betekent niet alleen lekker een of meer nachtjes in Delft slapen. Het betekent ook dat je in een heel andere omgeving andere dingen gaat doen. Sietske – onze huidige logee – kwam goed voorbereid bij ons binnen stappen. Ze had thuis al een lijstje gemaakt met dingen die ze zou willen doen. Het was geen to-do-lijstje vertelde ze. Het was een wensenlijstje, zei ze bescheiden. Een dergelijk lijstje maakt het wel een stuk makkelijker voor ons. Ik houd er van als logés goed voorbereid binnenstappen. Wat dat betreft hebben wij niets te klagen. Een van de dingen die op het lijstje stond was ‘stadten’. Dat moest dan zaterdagmiddag maar meteen gebeuren. Dan konden we dat meteen afvinken. Natuurlijk gingen we op de fiets naar de stad. Op verzoek van Sietske moest daarvan ook een foto worden gemaakt. Dat deed ik en dus konden we ook dat afvinken.

Ze wilde net als Nienke eerder deze week ook graag het fototoestel van oma lenen om weer eens foto’s op haar Flickr! te kunnen zetten. Prima, weer iets afgevinkt. Dat er van alles is te fotograferen kun je op haar site zien. Sietske had er veel plezier. Soms moest ik zelf ook even het fototoestel ter hand nemen, want onze logee wilde er zelf ook wel eens op. De foto’s met de aan toeristen foldertjes uitdelende dames in Delft Blauw tenue was haar idee.

Na het avondeten belde ze meteen met het thuisfront om te melden dat men nu op Flickr! kon zien wat we hadden gedaan. Daarna namen we het lijstje nog eens door en besloten wat we op zondag zouden doen. Heerlijk makkelijk zo’n lijstje. We krijgen het overigens nog druk vandaag want we willen ons er wel aan houden.

Tweet

Geboortehuis

Leiden - Mijn geboortehuis bevindt zich op een steenworp afstand van de Sterrenwacht in een historisch stukje van de Leidse binnenstad dat wordt begrensd door de Witte Singel en het Rapenburg. Het is een onopvallend huis in een tamelijk onopvallende straat zonder trottoirs die de Keizersstraat verbindt met de Vliet. In de straat bevindt zich wel een achttiende-eeuws monumentje. Het is de schoenmakerij van Jan Zierikzee. Hij begon hier zijn zaak in 1937. In mijn kinderjaren was het een drukke zaak met veel klanten. Na zijn dood is de winkel en werkplaats in zijn oude vorm in stand gehouden. Het is daardoor zo’n beetje het enige pand dat er nog net zo uitziet als in mijn jongensjaren. Er zijn aan het begin en het eind van de straat een paar huizen verdwenen en vervangen door nieuwe. Nieuwe huizen die overigens goed in het straatje passen.

Ook mijn geboortehuis is veranderd. Ik liet het Nienke en Dieuwertje onlangs zien. In mijn herinnering had ons huis een hele lange gang waarin met gemak een flink aantal fietsen pasten. Mijn geheugen blijkt mij op dit punt echter voor de gek te houden. Het huis is gekrompen of ik ben gegroeid, maar de gang blijkt niet zo lang te zijn als ik mij herinner. Het huisnummer is nog wel hetzelfde. De voorkamer met de schuifdeuren is verdwenen. We zagen nu een grote ruime kamer. Ook de garage is verdwenen. Er is daar nu een kamer – het raam rechts waar de damesfiets voor staat - voor in de plaats gekomen. Aanvankelijk woonden wij hier samen met mijn opa & oma en tante Jo. Onze huiskamer was boven aan de voorkant boven de voorkamer. Later nadat opa & oma met de tante waren verhuisd, werd dat mijn slaapkamer.

Tweet

Venus vliegenvanger

Leiden – Vleesetende planten zijn er in vele soorten en maten. Dat ontdekte ik toen ik deze week met Nienke en Dieuwertje een bezoek bracht aan de Hortus Botanicus in Leiden. Samen met mijn kleindochters bezocht ik daar een tentoonstelling over bijen. Deze nijvere zoemertjes spelen zoals wij allen weten een rol in de voortplanting van de planten. We zagen op de tentoonstelling ook allerlei andere planten waarbij insecten een rol spelen. Een rol waarbij zij ook belangrijk zijn voor de overleving van de planten. Een rol die dramatischer is dan die welke de bijen en aanverwante spelen.

“Kijk een vliegenvanger”, wees ik de kinderen toen ik de planten in het vizier kreeg. Nienke keek in de aangewezen richting en zei toen: “Dat is een Venus vliegenval”. Ik keek snel even tersluiks op het bordje en zag dat ze gelijk had. Zo heet de plant. Voordat ik kans zag om het bord helemaal te lezen, legde Nienke het uit.
“Er zit spul in dat zoet ruikt en daar komen de vliegen op af”, legde ze uit.
“Nectar”, zei ik, want ik wilde niet de indruk wekken dat ik helemaal niets wist.
“Er zitten kleine haartjes tussen de opengesperde bladen. Als een haartje binnen twintig seconden een paar keer wordt aangeraakt, klapt het blad dicht en zit de vlieg gevangen”, ging mijn kleindochter verder.

Terwijl ik een paar foto’s maakte, vertelde Nienke verder aan Dieuwertje hoe het vangenvliegen in zijn werkt gaat.
“Het is heel mooi”, zei ik, “zou hij ook met mes en vork eten”.
De kleindochters begrepen dat ik een grapje moest maken en glimlachten beleefd.
“De insect wordt tussen de bladeren verteerd. Dat duurt wel een week en dan gaat het blad weer open”, lichtte Nienke nog maar eens toe. Ik las op de begeleidende tekst dat er een afscheiding vrijkomt die zorgt voor dat verteren.
“Hoe weet jij dat allemaal?” vroeg ik Nienke. Ze haalde haar schouder op. “Ik heb wel eens eerder zo’n plant gezien”.

Tweet

Nienke fotografeert

Delft – Fotograferen is iets voor alle leeftijden. Nienke doet het graag. Nu ze hier logeert, neemt ze steeds een oud toestelletje van Corien mee als we op pad gaan. Als een echte toerist legt ze de tafereeltjes vast. Ze kiest onderwerpen die elke bezoeker van Delft vast legt. Op deze foto legt ze de Nieuwe kerk vast.

De kerk staat er prachtig op zoals je ziet.

Ook het stadhuis werd door haar vastgelegd. Ze was later zeer content dat de vogels er ook op stonden. Maar Nienke kiest ook onderwerpen die andere toeristen links laten liggen. Een bootje van de havendienst trok haar oog. De huizen langs het water deden haar denken aan foto’s van Venetië. Ze heeft het toestel aan een koord om haar nek hangen en kan dus overal plaatjes schieten. Ook in de supermarkt is van alles te fotograferen, vindt ze. Fruit ziet er op een foto ook altijd mooi uit is haar mening. Dieuwertje wacht steeds geduldig tot haar zus de foto’s heeft gemaakt. Ze is ook niet te beroerd om te poseren. Ze volgt de regieaanwijzingen van haar zus netjes op. Het levert heel leuke en verrassende plaatjes op. Bekijk ze maar eens op haar Flickr!-site.

Tweet