Het zet je aan het denken

Londen – Loesje is een kritisch meisje met gevoel voor humor. Ze kijkt om zich heen en geef via aanplakbiljetten positief commentaar op wat ze ziet. Het is goed dat er zulke meisjes zijn. Jammer dat Loesje niet echt bestaat. Loesje is fictief, het resultaat van iemands verbeelding. Loesje is inmiddels zelfs een beweging met een eigen vereniging compleet met statuten. Het begon allemaal in Arnhem in 1983. Enkele actievoerders bedachten het Loesjeconcept. Sinds 2005 heeft Loesje een internationaal kantoor in Berlijn en zijn er Loesjegroepen in meer dan 25 landen. Internationaal gaat Loesje nu voor vrijheid van meningsuiting en vrijheid van expressie.

Het was dit graffitiwerk op een muur in Londen dat me plots deed denken aan het denkbeeldige Hollandse meisje. Het is gemaakt door de Britse graffiti-kunstenaar Banksy. Zijn kunstwerken zijn hoewel humoristisch vaak ook politiek. Hoewel niemand weet wie Banksy is, is hij niet fictief. Hij is niet een verzinsel van een actiegroep. Een ding hebben ze wel gemeen. Zowel Loesje als Banksy maken illegaal gebruik van andermans muur. En beiden zetten je aan het denken.
Tweet

Lego ruimtereiziger veilig terug

Toronto – Op YouTube vind je iedere keer eigenlijk zonder te zoeken weer een bizar filmpje. Het filmpje bij dit stukje gaat over een opmerkelijke ruimtereis. Matthew Ho en Asad Muhammad, twee 17-jarige studenten uit Toronto, hebben namelijk een legopoppetje de ruimte ingestuurd. De ruimtemissie van het speelgoedmannetje dat de Canadese vlag in zijn rechterhand had geklemd, eindigde op 24 kilometer hoogte. Ik weet niet of je dan al van een ruimtereis kunt spreken. Maar de beelden van de reis zijn wel goed gelukt. De twee Canadese studenten gebruiken een heliumballon. Daaraan bevestigden ze het legofiguurtje, een gsm en vier camera’s. Op 24 kilometer hoogte ontplofte de ballon. De plastic astronaut landde met behulp van een nylon parachute die door de moeder van Asad was gemaakt 120 kilometer verwijderd van de lanceerplaats weer op aarde. Dankzij de GPS vonden de beide jongens hun speelgoed ruimtevaarder weer terug. Lecourgos Papathanasakis, het hoofd van de school bevestigde tegenover de lokale pers de “amazing voyage”. En 'amazing' is het zeker.
Tweet

Vrolijk breiwerk

Delft – Je hebt wild eten, wildplassen en wildbreien. Het laatste was in 2011 het mooiste nieuwe woord van het jaar. Het neologisme kreeg de meeste stemmen bij een verkiezing op de site van het Instituut voor Nederlandse Lexicologie. In tegenstelling tot wildplassen geeft het geen overlast door stank. Vrolijke lappen breien die om straatmeubilair of lantaarnpalen, bomen e.d. worden geknoopt fleuren het straatbeeld alleen maar op. De nieuwe toegang naar het NS-station Delft heeft ook zo’n vrolijke beurt gekregen. Sinds maandag moeten de reizigers van dit tunneltje gebruik maken. Het is voor velen van hen wel even zoeken.

Hoewel er versierde fietsen op de gevel van het tunneltje staan, kunnen fietsers er geen gebruik van maken om naar de andere zijde van het station te komen. De oude fietstunnel onder het spoor tussen het Westerkwartier en het centrum is gesloten en dus moeten de fietsers nu omrijden via het Bolwerk of de Prinses Irenetunnel als ze vanuit het Westerkwartier naar het centrum willen. Dat is sneu want dan missen ze ook het vrolijke breiwerk.
Tweet

Ingrediënten

Delft – De foto’s in een kookboek zijn meestal erg indrukwekkend. Ze tonen het resultaat van de kookkunst van de schrijver van het boek. Jouw maaltijd – hoewel natuurlijk erg lekker – ziet er nooit zo uit. Dat komt omdat de fotografen sjoemelen bij het maken van de foto. De kleur van de producten moet perfect zijn. Ze behoeven niet gaar of lekker te zijn, maar mooi. Veel spulletjes op die mooie foto in het kookboek zijn dan ook helemaal niet eetbaar. De Zweedse fotograaf Carl Kleiner, pakte het bij het maken van de foto’s voor het kookboek van Ikea dan ook helemaal anders aan. Hij maakte geen foto’s van het eindproduct, maar maakte een ingrediëntenfoto. Het kookboek van de Zweedse meubelgigant zou je alleen al voor de foto’s kopen. Ik denk dat ze het ingelijst op grootformaat in de keuken ook heel goed doen.

Tweet

Gelukkig?

Delft – Wat is geluk en hoe wordt je gelukkig. De warme zon op je huid, fluitende vogeltjes of op een zondagmorgen wakker worden met de geur van verse croissantjes? Dat werkt misschien voor sommige mensen. Ik vind fluitende vogeltjes of vers brood ook leuk, maar daar word ik niet gelukkig van. Geluk zit voor mij niet in tastbare dingen. Geluk is een gevoel en we streven er allemaal naar. Een team van onderzoekers van de universiteit van Utah beweert nu te weten hoe je je snel gelukkig zult voelen zonder daar veel voor te doen. Het enige dat je hoeft te doen is je account van Facebook halen. Daarna lacht het leven je weer toe. Dat komt omdat volgens de wetenschappers mensen jaloers worden van Facebook. Al die leuke foto’s en al die mooie plekken waar mensen melding van maken op het Facebook zorgen voor dat jaloerse gevoel.

En zoals je weet zijn jaloerse mensen ongelukkige mensen. De onderzoekers van de universiteit hebben ontdekt dat mensen die vaak Facebook gebruiken ongelukkiger zijn dan mensen die minder vaak of helemaal geen Facebook hebben. De mensen die onderzocht werden moesten eerst vertellen hoeveel uur ze op Facebook doorbracht. Vervolgens moesten ze reageren op stellingen zoals ‘veel van mijn vrienden hebben een beter leven’ en ‘het leven is eerlijk’. Het bleek dat 95 procent van de ondervraagde Amerikaanse studenten op Facebook zaten. Ze besteden daar ongeveer vijf uur per week aan. De mensen die het minst gelukkig zijn, waren de mensen die blind allerlei mensen die ze helemaal niet eens kennen als ‘vriend’ toevoegen. Maar dat is ook een beetje het verhaal van het kip en het ei. Want misschien voegen ze al die onbekenden wel toe omdat ze al ongelukkig zijn. Wie zal het zeggen?
Tweet

De waarheid over kaas?

Delft – Kaas is gezond. Bestel maar eens een ‘broodje gezond’ in de horeca en je ziet dat er behalve tomaat en sla ook steevast een plak ham en een plak kaas tussen het broodje zit. Heerlijk en het geeft je meteen ook een goed gevoel. Je eet immers gezond. Daar zijn overigens wel wat vraagtekens bij te zetten. Lekker is het zeker, maar gezond kun je kaas niet noemen. Kaas is ongezond omdat het ontzettend veel verzadigd vet bevat. Dat verhoogt je kans op hartfalen en diabetes. Zelfs 30+ kaas is nog steeds 30 procent vet. Je ziet het goed als je kaas warm maakt, dan zie je duidelijk dat er veel vet in zit. Sinds een aantal jaren komt het ook al niet meer voor in de schijf van vijf. In Amerika wordt nu gewaarschuwd voor kaas.

Stop met het eten van kaas, zegt de Amerikaanse Physicians Committee for Responsible Medicine (PCRM). Deze organisatie heeft billboards langs de wegen laten plaatsen die mensen moeten waarschuwen tegen de gevaren van kaas. Volgens deze organisatie is kaas vet en zit het vol met cholesterol en zout. Bovendien is het erg calorierijk. Ruim de helft van de Amerikanen is te dik en de PCRM wijst kaas aan als de grote schuldige. Nu vind ik dat wel kort door de bocht. Ik denk dat de overige ingrediënten van de pizza of de cheeseburger ook bijdrage aan het overgewicht van de Amerikanen. Dat weet PCRM ook wel want eerder staken ze de beschuldigende vinger uit naar McDonalds [zie het filmpje hier]. Want als het alleen de kaas is dan zouden de Nederlanders nog dikker zijn. De gemiddelde Amerikaan eet 14 kilo kaas per jaar en wij kaaskoppen verorberen 16,7 kilo kaas per jaar. Laten we dus maar eerlijk zijn. Kaas is lekker en kaas mag (met mate), maar noem het niet gezond.
Tweet

Broekloos trein rijden

Delft – In ons land kennen we de traditie om met Nieuwjaar de zee in te rennen. Regen, sneeuw of andere ongemakken voor lief nemend. Rillend en bibberend doen de mensen op tal van plaatsen in Nederland mee met deze ludieke zwempartijen. We kijken er niet meer van op. Ook New York kent een dergelijke traditie. Er hoeft niet bij te worden gezwommen, maar het is vaak wel erg koud. In de Big Apple kent men midden in de winter No Pant Subway Ride (Een ritje zonder broek met de metro).

Zelfs de baby heeft geen broek aan

Het heeft wel iets weg van een flashmob. Via aller sociale media spreken de deelnemers af. Het begon in 2002 als grap van zeven Amerikaanse jongens. Zij filmden met een verborgen camera de reacties van reizigers in de metro die zagen dat ze geheel winters gekleed, maar wel broekloos met de ondergrondse reisden. 8 januari jl. was het weer zo ver. Nu deden niet zeven maar tienduizenden mensen mee aan de broekloze metrorit.

Met kousen of afgezakte sokken

In 59 steden verdeeld over 27 landen trokken mensen op deze elfde No Pants Subway Ride hun broek uit. Alleen al in New York waren er 4000 deelnemers die zonder blikken of blozen in normale winterkleding maar wel zonder broek een ritje maakten in de ondergrondse. Ze hadden zich verdeeld over zes stations en tien spoorweglijnen. Natuurlijk werd er ook nu weer volop gefilmd. Niet meer met een verborgen camera, want sinds de smartphone is iedereen inmiddels wel gewend aan de camera’s om je heen. Op internet kun je zonder moeite filmpjes vinden over de al die ritten van de broeklozen. Ze deden het in New York, Barcelona, Londen, Praag en Amsterdam. Klik maar op de plaatsnamen en bekijk de filmpjes.
Tweet

Elke vogel telt

Delft – Vandaag of morgen zitten heel wat landgenoten, zowel volwassenen als kinderen, een half uurtje voor het raam naar hun tuin of balkon te turen. Ze doen mee aan de Nationale Tuinvogeltelling. Ze noteren een half uur lang alle vogels die ze in hun tuin of op hun balkon ontwaren. Vogelbescherming Nederland organiseert de telling elk jaar. De telgegevens worden op een speciaal formulier ingevuld waarna deze via het internet kunnen worden doorgegeven. Aan de hand daarvan wordt de Nationale Tuinvogel Top 10 samengesteld. De ingestuurde gegevens worden gebruikt voor onderzoek naar vogels. Vorig jaar namen ruim 30.000 mensen deel aan de Tuinvogeltelling en werden er bijna 850.000 vogels geteld. De top drie bestond uit de huismus, koolmees en merel. Dat is niet representatief voor mijn tuin. Huismussen zie ik nooit. Koolmees, merel en roodborstje zijn de vogels die mijn tuin frequenteren. Een dergelijk tellijst is erg handig. Zeker als je niet meer precies weet hoe de kleine gevederde vrienden in je tuin heten. Klik hier voor de tellijst. Er zijn niet veel instructies. Slechts de volgende regels moet je in acht nemen.

1. Je mag alleen tellen op een dag in het weekend van 21 en 22 januari 2012. Het moment kun je zelf uitkiezen.
2. Zoek op die dag een plek bij het raam vanwaar je de hele tuin of het balkon overziet.
3. Houd pen en papier bij de hand en eventueel een vogelgids en verrekijker.
4. Tel een halfuur lang.
5. Noteer per vogelsoort het hoogste aantal dat je, in dit halfuur, tegelijkertijd in je tuin ziet.
6. Vogels die alleen maar voorbij vliegen tellen niet mee
7. Na het half uur tellen geef je je resultaten door.

Het lijkt me niet zo moeilijk. Ik zal daarom vandaag meetellen. Morgenavond maakt Vogelbescherming de tuinvogel toptien van 2012 bekend.
Tweet

Ik zou wel eens willen weten

Delft – Op Facebook worden allerlei spelletjes gespeeld. Bij een daarvan zoeken gebruikers op welke song er op nummer 1 stond toen ze geboren werden. Ze zoeken op YouTube het filmpje erbij en posten het dan op hun profiel. Het resultaat is soms verrassend. Overigens verbaast het me dat men niet opzoekt welke plaat negen maanden vóór de geboorte op nummer 1 stond. Dat zegt wellicht meer over je ouders. Overigens zoeken steeds meer mensen al heel lang voor het zover is een lied uit dat moet worden gespeeld op hun begrafenis. Een gewoonte die nog niet zo heel oud is. Ooit werd alleen religieuze of klassieke muziek gespeeld tijdens een begrafenisplechtigheid. De moeder van mijn moeder, mijn oma dus, overleed in november 1958, precies vier maanden na haar man. Welke muziek er op haar begrafenis werd gespeeld weet ik niet. Ik weet wel wat haar favoriete plaat was. Ik hoor het haar nog zingen. Het was ‘Ik zou wel eens willen weten’, een lied dat twee jaar voor haar overlijden uit kwam.

Het was van de hand van de toen 32-jarige Brabantse zanger en dichter Jules de Corte. De blinde zanger begeleidde zich zelf op de piano en verwierf er grote bekendheid mee. Mijn oma zong eigenlijk alleen religieuze liederen en omdat zij het lied van De Corte zong, kreeg het voor mij als kind een religieuze lading. Dichter Michel van der Plas had daar duidelijk geen last van en maakte er een parodie op. De tijdens zijn leven een aantal keren bekroonde De Corte is nog niet helemaal vergeten. Deze maand gaat de theatervoorstelling ‘Wij Nederlanders’ met bekende en onbekende liedjes van hem in première. De in Deurne geboren artiest werd in 2008 postuum onderscheiden met de Oeuvreprijs van de gemeente Helmond. In die plaats vlak bij zijn geboortedorp vind je op de hoek van de Zuid-Koninginnewal en het Lambertushof ook een plaquette met de tekst van zijn lied ‘De Woorden’.

Tweet

Met een kreun en een zucht

Delft – Het is koud en guur en Akina is voor de derde keer deze week natgeregend. Dat is balen, maar wat nog vervelender is, is dat haar slot is vastgevroren. Dat gebeurde van de week ook al een paar keer. Iedere keer zakt Akina dan op de knietjes en ontdooit met haar lichaamswarmte het slot. Gelukkig werkt dat keer op keer. Behalve de laatste keer. Toen kon Akina minutenlang geen kant op. Ze zat vastgevroren aan het slot hulpeloos te wachten op een redder in nood. Ze kon niet eens om hulp roepen.

Haakon, haar Noorse buurman, vond haar zo. Haakon is een aardige jongen en hij wilde haar wel even helpen. Hij haalde een bakje warm water en bevrijde daarmee het meisje uit haar benarde positie. Maar eerst maakte hij een foto. “Vind je toch niet erg hè?” vroeg hij met zijn vriendelijkste glimlach. Akina kon niet makkelijk praten met haar tong aan het slot vast, maar de kreun en de zucht die ze liet horen, vatte Haakon op als ‘ja’.
Tweet

Te mooi om op te eten

Cochem – Wie verre reizen maakt, kan veel verhalen. Ook als je niet heel ver weg gaat, valt er trouwens ook genoeg te vertellen als je thuis komt. Of zoals in mijn geval om op ODD te zetten. Ik vind het leuk om uit een buitenlandse winkel iets mee te nemen dat ik nog niet eerder proefde. Zo komt het dat ik nu veel potjes met mosterd heb in heel verschillende smaken. Die krijg ik nooit meer op. Vorig jaar verbleven Corien & ik samen met onze kinderen en kleinkinderen een week in Cochem. Ook uit Duitsland nam ik heerlijke koudgeperste mosterd mee. Maar ik nam dit keer nog iets mee. Samen met Bob en Sander deed ik in Cochem de inkopen voor de maaltijden van onze club. In de winkel wees Sander me op götterspeise.
Dat is een dessert gemaakt van gelatine. De Duitsers noemen het ook wel wackelpudding of wackelpeter, vertelde Sander. Tot zover niets bijzonders. Behalve dat de groene variant nieuw voor me was. De Duitse kinderen noemen die om voor de hand liggende reden ook wel froschsülze. Ze eten de lekkernij vooral met slagroom of vanillesaus. We namen het mee en aten het ’s avonds als toetje. De smaak is waldmeister. Dat heb ik even op moeten zoeken. Het is lievevrouwebedstro en dat geeft het een heel bijzondere smaak. We vonden het allemaal lekker. Dus namen we het ook allemaal mee naar huis. Dat je heel creatief met de jelly aan de slag kan, zag ik later op deze foto’s die ik van Saskia kreeg.

Bob maakte met de groene götterspeise en room een heus voetbalveld. Het dessert was een groot succes op het kinderfeest bij hun thuis. Voordat de kinderen op het feest de prachtige pudding opaten, werd het toetje door iedereen bewonderd. Bijna te mooi om op te eten. Maar daar hebben ze zich maar overheen gezet.

Melkmeisje terug in Delft

Delft – Sinds vorige week vrijdag staat het Melkmeisje van kunstenaar Wim T. Schippers in de tuin van de Nieuwe kerk aan de kant van de Oude Langedijk. Daarmee is het opmerkelijke kunstwerk weer terug in het stadsbeeld van Delft. Het staat bovendien op korte afstand van het Vermeercentrum. Het beeld is voordat het werd geplaatst eerst helemaal gerestaureerd en ziet er dus weer als nieuw uit. [filmpje] Oorspronkelijk stond het kunstwerk op de hoek van de Binnen watersloot. Daar moest het vanwege de werkzaamheden in de Spoorzone worden weggehaald. Het verdween daardoor meer dan een jaar uit het stadsbeeld. Beeldend kunstenaar Schippers liet zich in 1975 - het jaar van de 300ste sterfdag van Vermeer - voor het beeld, dat hij maakte in opdracht van de Haagse Vermeerstichting, inspireren door het bekende schilderij van de Delftse meester Johannes Vermeer. Het is de derde keer dat het melkmeisje vanaf een andere locatie naar de inwoners van de Prinsenstad en haar bezoekers kijkt. Aanvankelijk stond het in de Sint Olofstraat op de hoek van de Phoenixstraat en de Schoolstraat. De huidige plek is door de gemeente gekozen in overleg met de kunstenaar en de schenker van het kunstwerk, de Vermeerstichting.

Het schilderij van Het Melkmeisje hangt in het Amsterdamse Rijksmuseum. De lokale afdeling van Groenlinks maakte de volgende dag al meteen gebruik van het nieuwe beeld en kleedde het meisje warm aan om daarmee de aandacht te vragen voor het isoleren van Delftse woningen. Dat niet iedere Delftenaar het mooi vindt, blijkt uit de reactie van een lokale politicus. Die vindt het vreselijk en noemt het prutswerk. Ik ben blij dat het kerkbestuur van de Nieuwe Kerk het kunstwerk een plaatsje gunt in de tuin van hun kerk. Het komt hier goed tot zijn recht. Dat is wat Wim T. Schippers ooit bedoelde toen hij het ontwierp. Hij zag het in groene omgeving zoals een tuin of park
Tweet

Blauw blauw

Blauw is een mooie kleur. Toch?

Delft – Vandaag is het 'Blauwe maandag', de meest deprimerende dag van het jaar. Dat is althans het idee van de Britse psycholoog Cliff Arnall. Hij kwam tot deze conclusie nadat hij in opdracht van een reclamebureau onderzoek had gedaan en een formule ontwikkelde waarmee hij kan berekenen op welke dag de meeste mensen zich gedeprimeerd voelen. Volgens deze formule is de derde maandag van het jaar de meest deprimerende dag. Kijk maar even of de argumenten daarvoor ook op jou van toepassing zijn. Deze week wordt duidelijk dat er ook dit jaar weer niks terecht komt van je goede voornemens. De stroom nieuwjaarskaarten heeft plaats gemaakt voor de golf van eerste rekeningen voor dit jaar. Bovendien lijken de donkere winterdagen maar niet voorbij te gaan. Daar komt nog bij dat de maandag sowieso al niet populair is. Uitslapen in het weekend en later naar bed gaan, maken het moeilijk om op maandagmorgen weer fris te beginnen. Geen wonder dat veel mensen zich een beetje 'blue' voelen. Overigens vind ik blauw helemaal geen deprimerende kleur. Voor de wetenschappers onder ons laat ik je hier ook nog even het wetenschappelijk bewijs zien van de bewering.

In de formule staat W voor het weer, D voor de schulden, d voor je maandsalaris, T voor hoe lang geleden het kerst was, Q staat voor hoe goed je nog je goede voornemens volhoudt, M voor het motivatieniveau en N voor het gevoel om actie te ondernemen. Narekenen is me overigens niet gelukt. Je kunt er natuurlijk ook de vrolijkste dag van het jaar mee uitrekenen. Het is volgens Cliff Arnall de vrijdag die het dichtst bij het begin van de zomer valt.

Tweet

Biblins Bridge

Delft – Ik kocht eind vorig jaar een video-grabber. Daarmee kan ik filmpjes digitaliseren. Deze week maakte ik de doos open en zocht op mijn oude videobanden naar een filmfragment waar ik iets mee kon. Eenmaal gedigitaliseerd is het eenvoudig om het filmfragment in te korten en aan te passen. Ik koos voor een fragment uit een vakantiefilm uit juli 2002. Tijdens die vakantie bezochten Corien & ik o.a. Symonds Yat. Dat is een dorpje in the Forest of Dean bij de rivier Wye op de grens van Herefordshire en Gloucestershire vlakbij de grens met Wales. Daar heb je Symonds Yat Rock waar je een prachtig uitzicht hebt over de rivier en de vallei. Vandaar daalden we weer af naar de rivier. Om die over te steken kun je gebruik maken van Biblins Bridge – Biblins is het volgende dorp. Het is een draadbrug zoals je die ook in de films van Indiana Jones ziet. Maar dan lager en korter. Daarna wandelden we aan de andere kant van de rivier naar de veerboot bij Saracens Head die door de veerman met behulp van een touw naar de overkant wordt getrokken. Het is zomaar een middagje uit zomaar een vakantie, maar ik vind het toch leuk om het filmfragment na bijna tien jaar weer te zien.

Tweet

Dat deed Saskia

Delft - Wat hebben Annie Leibovitz, Henri Cartier-Bresson, Edward Quinn, Edward Burtynsky, Vincent Mentzel, Paul Huf, Ed van der Elsken, Anton Corbijn, Thom Hoffman en Erwin Olaf gemeen? Ik hoef het je niet te vertellen, want je herkent de namen natuurlijk wel. Het zijn beroemde fotografen waarvan we allemaal wel een paar foto’s kennen. Ze kunnen stuk voor stuk beter fotografen dan wij. Stukken beter. Maar toch valt er nog wel wat op af te dingen. Het onderwerp dat de fotograaf vastlegt is namelijk ook erg belangrijk. Dat draagt ook zeer bij aan de bekendheid van de foto en de maker. Als ik foto’s zou maken van de kleinkinderen van koningin Beatrix is de kans dat die krant, magazine of tv halen honderd procent groter dan wanneer ik foto’s maak van mijn kleinkinderen. Hoe leuk mijn foto’s van mijn kleinkinderen ook zijn. Zodra ik foto’s maak van een beroemde zanger of zangeres, een beslissend doelpunt van een topclub, een ernstig auto-ongeluk, een mooie exotische plaats ver weg van Nederland of de eerste foto van het liefje van een lid van het Koninklijk Huis stijgt mijn plaat in waarde en aanzien. Zo werkt dat nu eenmaal. Toch is het niet helemaal waar. Al komt een foto soms niet verder dan jouw Flickr toch blijkt dat je ook in eigen omgeving een opmerkelijke foto kan maken die een heel verhaal verteld. Deze foto van Saskia is er zo een.

Voor deze foto moet je even weten dat de dochters van Saskia & Sander gaatjes mogen laten prikken zodra ze bij zwemmen het B-diploma hebben behaald. Toen Nienke zover was, kon ze niet wachten. Nog dezelfde middag kreeg ze gaatjes. Op deze foto zie je dat Emma haar gaatjes krijgt. Eindelijk was het grote moment daar. Grote zus Nienke maakt een foto en broer Abel bekijkt al dat meidengedoe op gepaste afstand. Dieuwertje heeft haar diploma’s al lang en breed en zit inmiddels op wedstrijdzwemmen. Toch heeft ze nog geen gaatjes. Dieuwertje heeft bedenkingen en kijkt de kat uit de boom. Als ik je dit niet had verteld, zou de foto je het wel vertellen. Dat bedoel ik. Je moet er niet alleen bij zijn, maar ook op het juiste moment afdrukken. Dat deed Saskia.

Tweet

Arme Koningin

Acomb – Op reis in Groot-Brittannië kunnen veel mensen de verleiding niet weerstaan om een fotootje te maken van het uithangbord van de pub of het restaurant waar ze een glaasje hebben gedronken of een hapje gegeten. Ze zijn vaak heel opmerkelijk. Je kunt hele mooie collecties ‘pub sign’s’ bewonderen op allerlei foto-sites. Ook ik bezwijk zo nu en dan voor zo’n fraai uithangbord. In het dorp Acomb in Northemberland is dit bord te bewonderen. Het ontlokt niet alleen menig reiziger een glimlach, het zorgt ook voor klanten in de zaak. Wij denken dan “Ach, die arme koningin”, en gaan weer verder. Veel inwoners van het dorp doen dat niet. Zij vinden het niet zo leuk. Het bord verscheen vorig jaar na een renovatie van de pub aan de gevel. Niet alleen de pub werd opgeknapt. Het oude traditionele uithangbord werd vervangen door een nieuwe versie. De voorzitter van de parochieraad noemde het in de lokale krant “most distasteful and inappropriate". Zij gemeenteleden willen hun vorstin niet met ontblote armen op een uithangbord zien. In ‘het Wapen van de Koningin’ komen immers niet alleen toeristen, maar ook veel dorpsgenoten drinken daar hun pintje. Ik vond het excuus dat David Crawford-Emery de eigenaar van de zaak gaf ook wel wat laf. Hij beweerde dat de cartoon was gebaseerd op zijn eigen moeder. Want die zei hij "looked like the Queen”. Kom op David wees een vent. Ik zie op de achtergrond Buckingham Palace en onder de tatoeage op de arm staat duidelijk Phil. Maar David schudt het hoofd en vouwt op vastberaden Koninklijke wijze zijn armen over elkaar: "It's just a cartoon. It's not a photograph of anybody”.

Tweet

Red een boom, koop een e-reader

Delft – In ons huis is de e-reader een geduchte concurrent van het ‘gewone’ boek. Sinds Corien haar e-reader heeft, is het aantal boeken dat ons huis binnenkomt drastisch geslonken. Waren dat er vroeger drie per week, nu haalt Corien dat aantal niet eens meer per maand. Toch leest ze niet minder. Het geldt niet alleen voor ons. Steeds meer mensen hebben een tablet of e-reader. Vooral de tablet wordt steeds populairder. In 2010 was iBooks de populairste gratis app van iTunes. Deze ontwikkeling heeft grote invloed op papieren publicaties zoals boeken, tijdschriften en kranten. Ook ik lees boeken en kranten vooral op mijn tablet. Alleen de ochtendkrant houdt nog stand in ons huis.

plezier met 'gewone' boekjes

Onderzoeken in Amerika wijzen uit dat meer dan veertig procent van de Amerikaanse tabletbezitters het abonnement op de papieren krant wil stop zetten. Is dat erg? Wel nee, zolang de mensen er maar voor betalen zal het de journalisten worst zijn. Minder papieren boeken en kranten betekent ook dat er minder bomen hoeven te sneuvelen. En dat is zeker een goede zaak. “Red een boom, koop e-reader” lijkt me een goede reclameleus.

Nienke leest Abel voor.

Mensen met een meer romantische inborst zeggen het omslaan van de bladzijde en het gevoel van een boek in de hand te missen. Ik hoor daar niet bij. De e-reader bespaart ruimte en een hele boel papier. Je hebt bovendien nooit meer overgewicht op een luchthaven omdat er te veel boeken in de koffer zitten. Op e-reader en tablet gaan honderden boeken mee op reis. Maar er blijft één ding waar voor een boek onmisbaar is. Dat is voorlezen. Dat vind ik vanaf een e-reader lang zo leuk niet. Kinderboeken zullen het dan ook wel het langste volhouden, denk ik.
Tweet

Met stukjes boer erin

Delft – Ik fiets veel, maar niet meer zo veel om. Ik wil niet te veel in voorraad hebben en omdat ik veel krijg, fiets ik niet meer langs wijnwinkels. Maar gisteren ben ik toch maar weer even op mijn stalen ros geklommen. Ik kreeg namelijk een sappig wijnbericht uit Frankrijk. De Nederlandse wijnboer in Bordeaux Ilja Gort produceert sinds enige tijd SLURP. Een heerlijke wijn van Cabernet Sauvignondruiven. Dat wist je wellicht al. Het is geen wijn om dure persberichten over te schrijven, maar gewoon een lekkere sappige boerenwijn. Met heel veel stukjes boer erin. De wijnboer heeft er namelijk zijn ziel en zaligheid in gestopt. Dat zijn ingrediënten waar een wijn erg lekker van wordt. Om deze recht voor zijn raap boerenwijn te maken, werkt Gort samen met een aantal jonge wijnmakers in de Languedoc. De Slurpwijn is deze week in de aanbieding bij Albert Heijn en kost nu slechts vier euro. Dus fietste ik toch maar met lege fietstassen naar de supermarkt. ’s Avonds meteen een flesje opengeschroefd. Ik kreeg meteen het Franse vakantiegevoel weer terug. Een bordje pasta met een lekker glas boerenwijn. Niet in de Franse zon op het terras voor mijn huisje, maar toch was het gevoel weer terug. Slurpen van topkwaliteit voor een fatsoenlijke prijs. En je hoeft er niet voor naar Frankrijk te rijden. Gewoon even op de fiets naar de lokale supermarktwijnboer.
Tweet

Niet alleen voor sier

Stiphout – In de tuin van Monique en Adrie staan heel wat fraaie boompjes en heesters. Een daarvan is de ‘Red Sentinel’. Het boompje heeft een mooie zonnige plek en bloeit elk voorjaar met grote witte tot lichtroze bloemen. Daarna komt het boompje vol te hangen met glanzende rode sierappeltjes. Die blijven tot ver in de winter aan de boom hangen. Ze zijn niet alleen favoriet bij de merels, Monique haalt er in december fraaie takken vanaf om haar kerststukjes op te sieren met de mooie glanzende rode appeltjes. Haar hulp in de huishouding uit Azerbeidzjan vond het boompje met de rode appeltjes ook erg mooi en vroeg of ze wat takken mee mocht nemen. En natuurlijk mocht dat. Een week later bracht de vrouw uit dat grote land in de Kaukasus een potje mee gevuld met ingemaakte sierappeltjes. Monique hoorde van haar dat de appeltjes die zij altijd in de kerststukjes deed ook heel smakelijk zijn. Corien & ik mochten proeven. De appeltjes zijn inderdaad heel lekker en hebben een heerlijke beet die een beetje wegheeft van amandelspijs. Monique gaf ons een potje mee, want inmiddels was zij ook met het recept van de vrouw uit Azerbeidzjan aan de slag gegaan.

Heb jij ook ‘Red Sentinel’ in de tuin? Dan is hier het recept.
Pluk de appeltjes en knip de steeltjes af zodat er een klein stukje over blijft. Doe de appeltjes in een grote bak of emmer met water en voeg daar baking soda aan toe. Na vijf uur het water weggooien en vervangen door schoon water. Ook dit moet vijf uur staan, maar het water moet je nu steeds verversen. Daarna prik je in elk appeltje een paar gaatjes. Dan kook je het met suiker op dezelfde manier zoals je jam maakt. Daarna in potjes. Het is volgens Monique erg lekker bij geroosterd brood met eendenpaté. Wij vinden het ook erg lekker in de yoghurt.

Tweet

Hema-held

Delft – Veel mensen vinden de worst van de Hema de lekkerste. Toch onthulde in 2007 een ontevreden medewerker van Unox dat de worst gewoon daar wordt gemaakt. Maar waar komt dan die lekkere rooksmaak vandaan? Wordt de worst na de fabricage bij Unox in een speciale Hemarokerij voorzien van het rooksmaakje? Misschien, maar volgens een artikel in Trouw wordt alleen de verse worst van AH echt gerookt. De rest dankt hun ’rooksmaak’ aan rookaroma dat in de vorm van poeder of vloeistof aan de worst wordt toegevoegd. Bovendien blijkt uit een onderzoek uit 2009 van de Consumentenbond die 22 verschillende rookworsten testte, dat de bekendste worst van ons land ook de vetste is van ons land. Ik vertel je niets nieuws. Ik zet het alleen even op een rijtje. Ik vond al deze feiten vrij eenvoudig met Google. Toch is de worst een Hema-held die door naar het buitenland geëmigreerde landgenoten zeer wordt gemist. Hij staat in het rijtje met drop en kroketten. Mensen in het buitenland hunkeren naar een hapje van een Hemaworst. De worst is een begrip en het zal ons worst zijn waar hij wordt gemaakt of gerookt. De term Hema-held bedenk ik niet. Die heeft de Hema zelf geïntroduceerd. Het is volgens hen een tijdloos product, bijzonder door zijn eenvoud, onderscheidend door zijn vormgeving en populair bij hun klanten. Het kan dus een worst maar ook heel goed een fluitketel zijn. Als het maar aan deze definitie voldoet. Het is goed dit te weten als je van plan mocht zijn om mee te doen met de ontwerpwedstrijd van de Hema. De bekende winkelketen houdt al 25 jaar ontwerpenwedstrijden, maar vanwege het jubileum mogen behalve studenten van vormgevings- en modeopleidingen dit jaar ook consumenten meedoen. Het enige dat de Hema vraagt is ‘ontwerp dé nieuwe Hema-held’. Hier ligt een mogelijkheid voor de creatieven onder de lezers van ODD.

Tweet