Toeval Helmond – Soms is het toeval en soms is het opzet. In het geval van Sietske is het toeval. Saskia maakte deze foto van haar dochter toen ze wat zat te spelen met de nieuwe digitale camera. Je kunt er natuurlijk in kleur mee fotograferen, maar ook in allerlei andere tinten. Dat wilde mijn dochter proberen. Toen Saskia mij het resultaat liet zien, dacht ik direct aan het meisje met de parel van de Delftse kunstschilder Johannes Vermeer. Al eerder liet ik jullie de fraaie foto zien van Marlotte in deze pose. Mijn kleindochter poseerde niet. Ze keek om toen haar moeder haar naam riep. Het resultaat is net zo fraai.

Kamertemperatuur In het restaurant schenkt de ijverige ober een beetje wijn in mijn glas en laat me proeven. Ik knik goedkeurend en nu krijgt ook de rest van het gezelschap een glas ingeschonken. Ik moet om dit ritueel altijd een beetje grinniken. Zeker als ik aan het tafeltje naast mij een nog iets oudere heer niet zo maar zie proeven. Hij maakt er een toneelstukje van. Hij houdt zijn glas omhoog en kijkt eerst naar de kleur. Hij weet natuurlijk dat het paars of rood van een jonge wijn langzaam richting bruin gaat als de wijn ouder wordt. Maar wat zegt dat? Een vieze Rhone kan net zo prachtig paars zijn als een lekkere. Goedkope zoete witte wijn fonkelt net zo goudgeel in het glas als de dure soort. En waarom krijgt altijd de man in het gezelschap de taak om voor te proeven? Als je wilt pronken met wijnkennis kun je beter op het achteretiket van de fles kijken. Daar staan dienstmededelingen op waar je wat aan hebt. Ooit zei een vriend, nadat hij het achteretiket had gelezen, achteloos tegen me: Zet deze rode wijn even een half uurtje in de koelkast en geef me intussen maar een biertje voor de dorst. Hij had op het achteretiket gelezen dat de rode wijn op een temperatuur van 18 graden moest worden gedronken. Dat was vroeger, in de tijd van de kachel, kamertemperatuur, maar bij ons is het overal behaaglijk 21 graden. Te warm voor rode wijn, ik geef het toe. Frisse rode wijn wordt dan log en tutti fruti-achtig. Daarom is eerst een ruim half uurtje opfrissen in de koelkast geen gek idee. Ook een prima plek om je wijn te bewaren als je zomers aan het barbecuen bent. Een reactie van Nelly: ” Bedankt voor de tip. Maar dan toch niet langer dan een half uurtje, want de rode wijn in de koelkast bewaren lijkt me geen goed idee. Overigens leerde ik ooit op een wijncursus dat het voorproeven in een restaurant niets meer is dan een ritueel. De wijn echt terugsturen omdat (je denkt dat)de wijn niet goed zou zijn, is niet echt de bedoeling. Het komt in goede restaurants zelden of nooit voor dat een wijn ’over de datum’ is.”

Een vrolijke optocht Veldhoven – Hierbij de eerste aflevering van Abels belevenissen. Gisteren was ons kleine mannetje 1 week jong. Wat gaat het toch snel! Zaterdagmorgen is hij voor het laatst door de kraamhulp gebadderd. Abel vindt het heerlijk in de tummytub. Hijj vergeet daarin zelfs dat hij honger heeft. Na het bad mocht hij even lekker drinken, waarna we onze eerste wandeling maakten. Jullie begrijpen dat dat niet zomaar ging met drie zussen. Eerst werden alle poppen in de poppenwagens gelegd, net als Abel die in de wagen werd gelegd. En vervolgens ging het in optocht naar de winkel, waar Nienke nog een verjaarscadeautje moest kopen. We misten eigenlijk de fanfare nog! Natuurlijk werden we wel opgemerkt in deze formatie. Abel vond het allemaal prima in de wagen, hij had er al vaker in geslapen en van het buitengebeuren heeft hij niets meegekregen. Een bijdrage van Saskia

Privé Paasconcert Delft – Met Pasen wensen we elkaar ‘Vrolijk Pasen’. In het zuiden van ons land is dat vaak ‘Zalig Pasen’. Hoe het ook zij, het leek mij wel passend om Pasen te beginnen met een vrolijk muziekje. Mijn oudste kleindochter Nienke zit sinds kort op pianoles. Ze heeft zelfs haar eerste openbare uitvoering al achter de rug. Ze oefent heel consequent elke dag. Ik vind die discipline heel knap voor een zesjarig meisje. Ze is nu zo ver dat ze al quatre main kan spelen samen met haar papa. Afgelopen Goede Vrijdag kregen Corien & ik een privé-concertje. Samen speelden papa en dochter een viertal stukjes. Dit nummer heet The Rainbow van Willard A. Palmer. De regenboog is een van de mooiste natuurkundige verschijnsels. Je weet niet waar je kijken moet als je het meemaakt. Neem even de tijd als de computer het filmpje inlaadt en beleef het gevoel dat vader Sander en dochter Nienke creëren op de 88 toetsen van de piano.br> Een reactie van Nellie: ” O wat leuk!! Echt geweldig. Vaker laten zien! (uhh..horen!)”

Met Pasen denken we aan Delft – Pasen begint steeds meer op Kerstmis te lijken. Nee, niet in de kerk, maar in de winkel. In mijn jeugd aten we met Pasen een stevig ontbijt met veel eieren. Zo veel als je wilde. Daarna gingen we met het gezin naar de kerk. Later op de dag was er dan nog een chocoladen traktatie en dat was het. Nu doet Pasen niet meer onder voor Kerstmis als het om eten gaat. Het gaat ook bij dit kerkelijke feest om twee dagen lekker en vooral veel eten, van ontbijt tot diner. Je ziet het niet alleen in het aanbod in de winkels, maar de horeca biedt steeds meer paasdiners en paasarrangementen aan. Was er vroeger nog iets te zeggen voor een copieus ontbijt omdat er immers een einde kwam aan de vasten, tegenwoordig gaat dat excuus niet meer op. Bij een recent onderzoek bleek dat minder dan vier procent nog iets aan de vasten doet. En dan zijn het vooral de oudere Rooms-katholieken. Ik las onlangs in Brussel over een recent onderzoek rond Pasen onder de Belgen. Dat zal hier niet veel anders zijn. 68 procent van de ondervraagden zei te weten wat Pasen betekent. Bij doorvragen vielen er toch een flink aantal door de paasmand. Slechts 63 procent van de Belgen weet dat op Pasen de verrijzenis van Jezus wordt herdacht. Waaraan denken de Belgen dan bij Pasen? 79 procent denkt aan eieren, 61 procent aan klokken, 60 procent aan chocolade, 53 procent aan Jezus, 45 procent aan verrijzenis, 39 procent aan een haas, 31 procent aan kuikens en 17 procent aan konijnen. En waar denken jullie aan?

Sudokubus nieuwe rage Brussel – De Rubik’s Cube zijn we al weer vergeten. Hij zwerft vast nog ergens in een laadje, maar de uitdaging is er af. We kennen het nu wel. Tijd dus voor een nieuwe uitdaging. De sudokubus heeft de plaats van Rubik’s Cube ingenomen. In plaats van kleurvlakken te maken, moet je ervoor zorgen dat elk getal maar één keer per vlak voorkomt. Ik had het nog niet eerder gezien, maar kwam ze in Brussel tegen. De dingen kosten ongeveer 10 euro. Als je even op internet rondneust, zul je tot de ontdekking komen dat de kubus met cijfers al aardige populair is. Er zijn al heel wat pagina’s aan de cijferkubus gewijd, die overigens niet zo makkelijk is als hij lijkt. Net als bij de Rubuk’s Cube is ook de sudoku de uitvinding van één man: de Amerikaan Howard Garns. Dat was een gepensioneerd architect en de puzzelontwerper van the New York Times. Hij ontwierp de puzzel in 1979 en noemde die Number Place. Het sloeg niet erg aan. Vijf jaar later werd de puzzel geïntroduceerd in Japan onder de naam sudoku. Dat is een samenvoeging van Suuji wa dokushin ni kagiru. De populariteit van de sudoku groeide in Japan pas vanaf 1986. Ruim tien jaar later, in 1997, zag Wayn Gould een gepensioneerde rechter uit Hong Kong de puzzels. Hij was onder de indruk van de puzzel en werkte zes jaar aan een computerprogramma om sudoku’s te kunnen maken. Dat programma verkocht hij in november 2004 aan The Times in Engeland. Die krant begon vervolgens met het publiceren van sudoku’s en een nieuwe rage was geboren. In de zomer van het volgende jaar kwam de puzzel naar ons land. Inmiddels worden er dagelijks sudoku’s afgedrukt in tal van kranten en bladen in ons land. En nu is er dus ook de kubus van de puzzel.

Een koelvakklapper Delft – Onlangs meldde ik dat er in Delft een bijzonder biertje is te proeven. Wel dat is binnenkort ook bij jullie in de buurt het geval. Bavaria introduceert onder de naam Swinckels' Volmaakt een nieuw bier voor in het koelvak van de supermarkt. Of het bier in het gewone koelvak tussen de karnemelk en de gezonde fruitdrinks komt te liggen, is me nog niet duidelijk. De Brabantse brouwer gaat het pils in ieder geval leveren via koelcontainers. Niet alleen aan de supermarkten, maar ook aan de horeca en de slijterijen. Ik gok er dus op dat er speciale koelvitrines voor worden gebruikt. Bavaria omschreef het bier in de lokale krant als onderscheidend en zelfs superieur pilsener. Aan het flesje is niet te zien dat het van de Bavaria brouwerij komt. Ze benadrukken dus ook in de marketing dat het om een ander product gaat. Het flesje waarin het nieuwe bier straks wordt geleverd, ziet er in ieder geval mooi uit. Waarom het bier Swinckels’ Volmaakt heet, maakte oud-directeur Peter Swinkels, de laatste vertegenwoordiger van de zesde generatie van het familiebedrijf, in de krant duidelijk: “Dit nieuwe bier is een eerbetoon van de nieuwe generatie aan hun voorgangers. Dat maakt het voor mij nog eens extra bijzonder”. Dat zou een mooi argument kunnen zijn, maar misschien is het simpelweg een ideetje om de dalende biermarkt het hoofd te bieden. We zullen zien of het een klapper wordt.

Mees bezoekt Abel Veldhoven – Op woensdag bracht Mees samen met zijn ouders een bezoekje aan zijn nieuwe neefje Abel. Mama Marieke had haar zoon voor de gelegenheid een heel toepasselijk T-shirt aangetrokken. Op de borst van Mees prijkte de afbeelding van een ooievaar. Nadat Abel en Mees kennis hadden gemaakt, wilde Mees wel weer verder. Hij wilde de rand van het bed ontdekken. Daar stuitte de kleine Brabander op de lens van de fotograaf. Dat is iets waar de zoon van Michiel niet vreemd van opkijkt. Bij hem thuis en ook bij zijn grootouders kijkt hij regelmatig in de lens van een camera. Op de dag dat Abel werd geboren, versierden Corien & ik het raam aan de voorzijde van het geboortehuis met toepasselijke vlaggetjes. Inmiddels zag ik op een foto die Joop, de andere opa van Abel, mij toestuurde dat ook de naam van onze nieuwe kleinzoon nu ook royaal op het raam is aangebracht. Het geboortekaartje – net als de eerste drie, een ontwerp van Marieke – had de naam van de nieuwgeborene reeds verspreid, maar nu weet de hele buurt dat Abel is gearriveerd.

S O S (Save our Sauce) Delft – Het lijkt wel of heel Engeland van slag is nu de beroemde oer-Britse HP Sauce voortaan in Nederland wordt vervaardigd. Het land staat werkelijk op de achterste benen na het besluit van het Amerikaanse bedrijf Heinz dat de fabriek in Birmingham niet langer rendabel is. De bruinkleurige, pikante saus ontbreekt net als de eieren, spek en worstjes op geen enkele ontbijttafel in het Verenigd Koninkrijk. Het wordt ook veel gebruikt bij de barbecue en behoort tot de oudste, bekendste en vooral meest Britse merkproducten. In Birmingham werd tevergeefs een Save Our Sauce-campagne gevoerd en er werden demonstraties gehouden voor het stadhuis van de stad en in Londen bij de ambassade van Amerika, bakermat van het Heinz-concern. Het Britse kamerlid Mahmood zwaaide tijdens een debat in The Houses of Parliament demonstratief met een HP Saucefles en pleitte ervoor de foto van het parlement van het etiket te laten verwijderen. "Als het niet in ons land wordt gemaakt, kan het ook niet een logo met ons parlement dragen", vond hij. In de kantine van The Houses of Parliament wordt HP saus nu geboycot. Heinz nam het besluit om de HP Saus in Nederland te produceren na een grondige reorganisatie van het moederbedrijf. De Amerikanen hechten niet aan tradities en het kan hen niet veel schelen dat de saus al 108 jaar in Birmingham op dezelfde locatie werd geproduceerd. De Britten vrezen dat de saus niet meer zo goed zal smaken nu die in Nederland wordt gemaakt. Er is zelfs gesuggereerd dat Heinz voortaan Made in Holland op de flesjes moet zetten. De vermaarde saus werd rond 1870 bedacht door de Brit Harry Palmer, vandaar de initialen. Hoewel ook wel wordt beweerd dat de letters afkomstig zijn van Houses of Parliament, waarvan een afbeelding op de fles staat. Palmer moest ooit door hoge gokschulden zijn recept verkopen. Op de fansite van de bruine saus werd al gesuggereerd om de saus voortaan TH te noemen om dat het nu uit The Hague komt. Dat is overigens niet juist. De typisch Engelse saus wordt nu gemaakt in Elst, waar een Europees productiecentrum van Heinz is gevestigd. Met de verhuizing van de sausproductie kwamen er 125 Britse medewerkers op straat te staan. Twee jaar geleden sloot in Birmingham het Britse automerk Rover ook al met de productie. Ook dat was een sterk veroordeelde beslissing. Ik begrijp het wel een beetje. Ik zou ook een vreemd gevoel krijgen wanneer Calvé pindakaas en Bolletje beschuit voortaan in Engeland zouden worden gemaakt.

Omfietsen naar de wijnmarkt Delft – De wijnmarkt van Albert Heijn levert meestal wel een omfietswijn op. En dat is met Pasen voor de deur mooi meegenomen. Je weet het nog wel. Een omfietswijn is volgens mijn criteria niet meer dan drie euro en is zo lekker dat een fietstochtje met lege fietstassen zeer de moeite waard is. Ik hanteer daarbij de normen van Nicolaas Kleij. De wijnmarkt van Albert Heijn (aanbieding nog geldig tot 9 april) heeft dit keer weer heel wat lekkers te bieden. Maar helaas de flessen zijn allemaal ruim boven de drie eurogrens. Eentje ontspringt er echter de dans. Normaal staat hij voor 3,69 euro in de rekken van AH, maar met het oog op Pasen is de wijn deze week slechts 2,99 euro. Het gaat om rode wijn uit Chili: Concha Y Toro, Frontera 2005. In Chili staan in tegenstelling tot Frankrijk (waar ze door de druifluis zijn verslagen) nog heel erg veel ongeënte druivenstokken. Of dat anders smaakt, zou ik niet weten. Want naast de door de Chileen gebruikte ongeënte stokken spelen nog meer dingen een rol in de smaak. Ook het klimaat, de bodem en de productiemethoden zijn anders in het Zuid-Amerikaanse land. Door de bank genomen zijn Chileense wijnen zacht en vol rijp zoet fruit. Chileense wijn stelt me zelden teleur. Ik geniet van de elegante, frisse wijnen, die elk jaar wat complexer worden. Het gaat nu dus om Concha Y Toro, Frontera, carmenère / cabertnet sauvignon 2005. Daarmee wordt het vast een vrolijk Pasen. Een aantal lezers van ODD/OG is gratis abonnee op het ODD-Wijnalarm. Dat betekent dat je een mailtje krijgt als er een omfietswijn is te halen. Wil jij ook een ODD-Wijnalarm? Meld je dan hier

Het gebeurde op 31 maart Veldhoven – Wat maakt 31 maart een andere dag dan de rest van het jaar. Voor heel veel mensen is het antwoord: niets. Maar voor veel andere mensen werd er op 31 maart geschiedenis geschreven. Ik noem een paar voorbeelden. Op 31 maart 1889 werd in Parijs de Eiffeltoren ingehuldigd. Op 31 maart 1917 koopt de Verenigde Staten voor het bedrag van $ 25 miljoen de Maagdeneilanden van Denemarken. Op 31 maart 1919 wordt minister Dr. C. Lely de eerste voorzitter van de Zuiderzeeraad. Op 31 maart 1959 vluchtte de Dalai Lama van Tibet naar India als gevolg van de Chinese bezetting van zijn land. Op 31 maart 1979 wordt na het terugtrekken van de Britse legertroepen Malta volledig autonoom. Op 31 maart 1989 wordt in Alphen aan den Rijn het archeologische themapark Archeon geopend. Er zijn op 31 maart ook enkele opmerkelijke mensen geboren. De Frans wis- en natuurkundige en filosoof René Descartes (1596), de Oostenrijkse componist Joseph Haydn (1732), de Mexicaanse schrijver, dichter en winnaar van de Nobelprijs voor de literatuur Octavio Paz (1914), de Nederlandse schrijfster Marga Minco (1920), toetsenist en fluitist Thijs van Leer (1948), TV-presentatrice Caroline Tensen (1964) en Abel, zoon van Sander & Saskia (2007).

Kleurrijk Palmpasen in Stiphout Delft – De eerste dag van april viel dit jaar samen met het begin van de week voor Pasen. We gingen met het gezin van Bob & Saskia in Stiphout naar de Trudokerk om op deze Palmzondag het begin van de Goede Week mee te vieren. Bob & Saskia hadden de avond daarvoor de palmpasenstok van Benthe heel mooi versierd. Benthe had op haar versierde stok net als haar klasgenootjes bovenin een broodhaantje. Het is een prachtig gezicht om de kinderen, op de tonen van het jeugdorkest, met hun versierde palmpasenstokken in optocht de kerk te zien binnen komen. Vooraan in de kerk zetten de kinderen de stokken neer en zochten daarna een plaatsje in de bank bij ouders en grootouders. Pastor Jo van kessel legde de kinderen uit dat we op deze zondag vieren dat Jezus als koning werd binnen gehaald in Jeruzalem. “De mensen zwaaiden met palmtakken en zongen Hosanna”, vertelde hij. Karsten zat bij mij op schoot. Hij genoot van de mooie versierde stokken en het kinderkoortje voor hem. Zo nu en dan gaf hij ook blijk van zijn enthousiasme. Tot grote vreugde van de kinderen voor hem in de bank, deed hij dat soms luidkeels. “Papa”, riep hij dan en wees naar iets dat zijn aandacht had getrokken. Pastor Van Kessel werd er niet door van de wijs gebracht. Hij legde uit waarom er boven op de palmpasenstok een haantje zit. “Dat haantje is van brood”, ging hij verder, “het brood van het avondmaal”. “Papa”, kirde Karsten en wees op de grote groep versierde stokken voor hem. De kinderen voor hem in de bank vonden het prachtig en keken lachend om. “De palmpasenstok is versierd met kleurrijke linten”, vervolgde de pastoor enigszins gedragen, “Kleurrijke linten, paaseitjes en slingers. Zo feestelijk dat het net lijkt of het al een beetje Pasen is”. Karsten klapte in zijn handjes. Hij was hem duidelijk dat er wat te vieren viel. Na de dienst werd het nog veel leuker. In een optocht liepen we met de kinderen door Stiphout. Bij enkele bejaarde inwoners stopte de karavaan. De oude Helmonders kregen van de kinderen een mandje met fruit. Benthe en Sietske ontdekten ook tante Nellie in de fanfare die de vrolijke stoet door de wijk begeleidde. Toen we een uur later weer op ons vertrekpunt terugkwam, waren de meeste broodhaantjes opgepeuzeld.

Ons zevental Veldhoven – Ik ben gek op groepsfoto’s. Zodra ik een groepje familieleden om mij heen heb, duw ik ze in een groepsformatie. Op familiedagen is dat inmiddels een goede traditie geworden. De mensen die de kerstkaarten van Corien en mij kennen, weten dat ook die aan de hand van een groepsfoto van ons gezin de geschiedenis van ons clubje vertellen. Door de jaren heen is het groepje steeds groter geworden. Met twee dochters en twee zoons heb je voor je het weet een heel groepje. Het is dus niet zo gek dat ik gisteren onmiddellijk de camera ter hand nam, toen mijn kleinkinderen zich verzamelden rond het kraambed van Saskia. Op de eerste dag van zijn leven was Abel het middelpunt van de eerste groepsfoto van onze zeven kleinkinderen. Hij ligt nog onwetend van alle aandacht op schoot bij zijn oudste zus Nienke. Zij zussen Dieuwertje en Emma kijken trots toe. Benthe zit naast haarzusje Sietske en heeft haar broertje Karsten op schoot.

Abel is geboren Veldhoven – Vanmorgen rond half acht rinkelde de telefoon in ons nog stille huis. Het was Sander met de verheugende mededeling dat Abel was geboren. Het vierde kind van Saskia & Sander en ons zevende kleinkind is een jongentje. Hij heet voluit Abel Matthijs en weegt bijna zeven pond. Abel is vanmorgen vroeg om twaalf minuten over één geboren. Zowel met mama Saskia als zoon Abel is alles goed, meldde de trotse vader ons. Wij waren van plan om vandaag een dagje ‘Kom in de Kas’ te gaan doen, maar wijzigden direct onze plannen en reden in plaats daarvan naar Veldhoven om het broertje van Nienke, Dieuwertje en Emma te bewonderen. We troffen de kleine man aan in de armen van zijn moeder. Hij deed juist een klein tukje. Daar was hij vast wel aan toe, net als zijn moeder. Maar die ging na een onrustige nacht ook een druk dagje tegemoet. De directe familie kwam natuurlijk allemaal even kijken naar de nieuwste aanwas van de familie. Het werd een feestelijke dag in Veldhoven. De eerste 150 foto’s van de nieuwe wereldburger zijn inmiddels genomen. Er zullen er nog veel volgen.

Wijn in een handomdraai Delft – Een goed glas wijn is heel plezierig, maar helaas begint dat plezier soms eerst met enige ergernis. Dat komt door de kurk. Of liever door het ontbreken van de kurk. Steeds vaker wordt een wijnfles afgesloten door een plastic propje in plaats van een echte kurk. Ik vraag me af waarom de producenten dat doen. Echte kurk kan ‘kurk’ veroorzaken, dat geef ik toe, maar een plastic propje kan zuurstof doorlaten. In beide gevallen is dat fataal voor de wijn. Mijn grootste ergernis is dat de plastic propjes moeilijk uit de flessenhals zijn te verwijderen. Het inschenken van een glas wijn, begint daarom vaak met ergernis. Als je als wijnproducent dan beslist modern wilt zijn, neem dan een schroefdop. Wijnflessen worden al 450 jaar afgesloten met kurk. Er was vroeger simpelweg geen andere manier om de wijn in de fles te houden. Maar is het daarom nog de beste methode? De wijn die nu nog met een kurk wordt afgesloten, komt niet altijd uit de fles zoals de wijnmaker het bedoeld heeft. Zo’n wijn heeft dan ‘kurk’. En dat zijn niet die kruimeltjes in je glas omdat de kurkentrekker iets te ver is doorgedraaid. ‘Kurk’ herken je aan de geur. Het betekent dat de kurk is geïnfecteerd en die heeft op zijn beurt de wijn bedorven. De wijn ruikt muf en schimmelig en ook de smaak heeft sterk te lijden gehad. Soms is het maar heel licht, maar meestal is zo’n wijn ronduit niet lekker meer en kan de wijn daarom slechts gedronken worden door de gootsteen. Het antwoord op dit alles is de schroefdop. Steeds meer wijnproducenten gaan over op het gebruik van de schroefdop. Het probleem ‘kurk’ is daarmee uit de wereld en je maakt een lekkere fles wijn in een handomdraai open. Maar nog belangrijker is dat de wijn nu gegarandeerd altijd vers, fris en vol fruit uit de fles komt. Daar gaat het toch om?

Maak kennis met Bobby Helmond – Sinds 13 maart heeft Saskia weer een eigen paard. Hij heet Bobby en het is een Welsh Cob. Bobby is ongeveer 1,53 meter en geboren op 15 mei 2001. Het nieuwe paard van Saskia staat bij haar op manege De Nieuwe Ark. Heike, het schoonzusje van Saskia, heeft ook een Welsh Cob. De beide paarden kunnen het goed samen vinden en staan vrijwel elke dag samen in de wei. Het nieuwe paard van Saskia was al wel bereden, maar omdat hem een verkeerde houding was aangeleerd, is ze toch weer bij nul begonnen met rijden. Als voorbeeld gaf Saskia het aandraven. Omdat Bobby niet correct reageert op de beenhulp, laat Saskia hem nu aandraven op stemhulp. Pas als hij op de stem correct aandraaft, gaat ze de stemhulp langzaam weer vervangen voor beenhulp. Uiteindelijk heeft hij dan Saskia’s stem niet meer nodig en draaft correct aan op haar been. Ze wil dat Bobby zijn hoofd wat meer omhoog en de achterhand meer onder zijn lijf krijgt. Op die manier kan hij Saskia beter dragen dan als hij zijn rug wegdrukt en zijn voorhand ‘in de grond boort’. Benthe, Sietske en Karsten vinden Bobby ook erg leuk. Ze gaan alle drie graag mee naar De Nieuwe Ark. Terwijl Benthe de kleinere pony’s gaat knuffelen, helpt Sietske haar moeder met Bobby. Zij is een echt ‘Pennymeisje’ (meiden die paardengek zijn en elke vrije minuut op de manege (willen) zijn). Karsten sjokt heen en weer tussen Bobby en de andere dieren en dingen op stal. Sietske en Karsten hebben al eens op Bobby gezeten. Benthe heeft dat nog te goed. Alle drie helpen ze mama met het borstelen van Bobby. Karsten is de enige die onder het paard kan staan en zo boven zijn hoofd de onderbuik van het paard kan borstelen. Een positie die er wel komisch uitziet, maar die Saskia toch maar niet meer heeft toegestaan. De vacht van Bobby is wat ‘plukkerig’, omdat zijn dikke wintervacht eraf gaat. Hier en daar is hij dus nog wat dikker in zijn vacht en op sommige plaatsen is hij die dikkere wintervacht al meer kwijt.

Niet na-apen Londen – Het metrostation Angel in Londen heeft een van de langste roltrappen ter wereld. Mij is geleerd altijd netjes aan de rechterzijde van de roltrap te staan. Dat niet iedereen dat doet, wist ik al wel. Maar nu heeft de politie in de Britse hoofdstad de ongebruikelijke oproep gedaan niet te skiën in de metro. Ze deed dat omdat een Noorse waaghals zich op de lange latten van een roltrap in het metrostation Angel had laten glijden. De freestyle-skiër filmde zijn waaghalzerij met een camera op zijn hoofd. De beelden zijn op de website van YouTube reeds door tienduizenden bekeken. De politie is bang voor na-aperij en noemt het een onverantwoordelijk daad. Voortaan ga ik niet alleen netjes rechts staan, maar kijk ook steeds over mijn schouder of ik niet ingehaald wordt door een gek op ski's.

Atomium glanzend boegbeeld Brussel – Iedereen kent de negen bollen van het Atomium bij Brussel. Vanaf de autoweg heb je er fraai zicht op en neemt je je steeds weer voor ze ooit nog eens te bezoeken. Het Atomium is een erfenis van de wereldtentoonstelling uit 1958. Een erfenis die sinds die tentoonstelling langzaam veranderde in een zielige en doffe vlek aan de horizon. De glanzende bollen bij Brussel werden steeds doffer en doffer. Totaal verval doemde op aan de horizon. De Belgen zagen gelukkig net op tijd in dat het zo niet verder kon en begonnen in 2003 met een grootste renovatie. Het resultaat is letterlijk en figuurlijk schitterend, want sinds februari vorig jaar blinken de bollen weer net zo fraai als ze deden tijdens Expo58. Het zonder twijfel beroemdste bouwwerk van België is compleet gerehabiliteerd. Omdat we toch in de Belgische hoofdstad waren, brachten Corien & ik nu het zolang uitgestelde bezoekje aan het bouwwerk. Als we arriveren is men druk bezig met de voorbereidingen van het gratis openluchtconcert van o.a. the Scorpions, Simply Red, Kim Wilde, Nana Mouskouri en Helmut Lotti ter gelegenheid van het 50-jarige jubileum van Europa. Het Atomium behoort, na de opknapbeurt van 22 maanden, immers weer tot het culturele hart van Brussel. Het gebouw ziet er na al die jaren nog steeds futuristisch uit. Hoewel binnen krijg ik toch weer het jarenvijftiggevoel krijg. De stalen binnenconstructie roept bij mij de associatie met een oud Russisch ruimteschip op. De Belgische uitbater legt nogal de nadruk op de jaren vijftig en zestig. In de souvenirwinkel koop je poppen van Barbie en Ken en ander speelgoed uit die jaren. Overigens wel voor prijzen uit 2007. Ze zijn meer dan 250 euro per stuk. De vier bollen – men noemt ze ‘sfeer’ – die je kunt bezoeken, bieden ruimte aan tijdelijke exposities. De buitenkant van de bollen zijn het ingrijpendst verbouwd. In 1958 koos men voor aluminium. Na de 28 miljoen kostende verbouwing zijn de bollen nu echter geheel van roestvrij staal. In 1958 had het Atomium de langste roltrap van Europa en de snelste lift ter wereld. Of dat nog zo is weet ik niet, maar het maakt nog wel steeds indruk. De lift heeft een glazen dak, waardoor je als je tijdens het stijgen omhoog kijkt het gevoel krijgt dat je wordt gelanceerd. De lift brengt Corien & mij bovenin de 102 meter hoge ‘Brusselse Eiffeltoren’ en vandaar biedt het stralende boegbeeld van de stad ons het nog altijd prachtige uitzicht. Dat is niet veel veranderd. Eenmaal zo hoog, krijg ik nog meer respect voor de bouwvakkers die aan touwen omhoog en omlaag werden gehesen tijdens de opknapbeurt. Op een foto-expositie in een van de bollen wordt dat getoond. Er waren, lees ik in het boekje dat iedere bezoeker krijgt, maar liefst 50.000 panelen in tweeduizend verschillende vormen nodig om de negenduizend vierkante meter omvattende bollen van een nieuw omhulsel te voorzien. Het resultaat is magnifiek.

French Accordion is a little Delft Blue Delft – Zondagmiddag 1 april treedt Les Chats Cadiens, de cajun & zydecogroep van de Delftse accordeonist Henk de Kat, op in muziekcentrum Speakers aan de Burgwal. Daarmee viert de Delftse groep het verschijnen van hun nieuwe CD. “We treden daarom bewust niet op in de grote zaal, maar in het gezellige café van Speakers”, vertelt De Kat me. Hij werd drie jaar geleden uitgeroepen tot ‘Best European Cajun & Zydeco Accordeon Player’. Toch doet de titel hem te kort, want Henk de Kat zingt ook en slaat bovendien met zijn voet het ritme op een grote drum. Het andere Delftse accent in de groep komt van de Delftse jazzdrummer en leraar aan de muziekschool Jeroen Elfferich. Verder bestaat de groep uit de Utrechter Hans de Vries, ooit frontman van de befaamde zydecoband Louisiana Radio. Hij speelt o.a. bluesharp (mondharmonica). De Rotterdamse gitarist Willem van Dullemen complementeert de groep. Drie van de muzikanten kennen we ook van optredens op het North Sea Jazz festival. De nieuwe CD heet 'French Accordion Blue' en bevat louter eigen nummers. Ik hoor van Henk de Kat dat de nieuw CD alom mooie reacties krijgt. “De plaat is her en der al door deejays uitgeroepen tot ‘cd van de maand' en wordt inmiddels ook in Canada enthousiast gedraaid”, vertelt hij me opgetogen. Ik heb het zilveren schijfje inmiddels beluisterd en ben al net zo enthousiast. Op 1 april ga ik zeker naar hen luisteren en kijken in Speakers. Het gratis muzikale feestconcert van Les Chats Cadiens op zondagmiddag 1 april begint om 15 uur en duurt tot 17 uur.

Feestelijke knuffel is gratis Delft – Afgelopen zaterdag komt op de Markt een meisje met open armen op me aflopen en biedt me een knuffel aan. Ze glimlacht er zo lief bij dat ik in verwarring raak. Is zij een aardige kennis waarvan me zo gauw de naam niet te binnen wil schieten? Koortsachtig probeer ik te herinneren wie zij is. Voor de zekerheid glimlach ik al vast maar terug. Dan dringt het tot me door: het is een volkomen onbekende. Een verwarrende gebeurtenis, want het overkomt me zelden dat onbekenden me in de armen willen sluiten. Ook dan pas valt me het bord op dat ze bij zich heeft. ‘Free Hugs’ staat er in grote viltstiftletters op. Ik zie nu dat er drie meisjes met zo’n bord rondstappen op de Markt. Bij navraag blijken het 16-jarige leerlingen van het ISW Tiendweg in Naaldwijk. Twee van hen, Carly en Birthe, hebben de ludieke actie georganiseerd. Het is een schoolproject. De jongeman die het me uitlegt, filmt de reacties van de voorbijgangers op het gratis knuffelaanbod. “We brengen naastenliefde in beeld”, voegt hij aan zijn uitleg toe. Een van de meisjes zegt: “We willen wel eens zien hoe mensen reageren op de uitnodiging om even te knuffelen”. Die reacties zijn heel verschillend. Ik zie ook nogal wat mensen die er niet op in gaan. Ze lachen wel, maar lopen toch door. Er zijn ook voorbijgangers die een beetje schrikken. Ze lopen met een boog om de knuffelende meisjes heen. Maar er zijn ook heel wat mensen die het gebaar wel waarderen en gezellig meeknuffelen. Een klein meisje vraagt haar moeder wat er aan de hand is. Als mama het heeft uitgelegd, loopt ze op een van de knuffelaarsters toe en wacht netjes tot ze aan de beurt is voor een knuffel. Ze krijgt een feestelijke knuffel waarbij de kleine meid helemaal loskomt van de grond. Een reactie van Saskia: ” In het Engels is het nog wel duidelijk wat voor knuffel er bedoeld wordt. Ik heb ze ook eens met Nederlandstalige bordjes gezien: "Gratis knuffels". Daar reageerden veel mensen op, omdat ze een knuffelbeer of iets dergelijks verwachtten. Sommige mensen waren niet blij verrast toen ze daarvoor in de plaats een 'hug' kregen..”