Dieuwertje pakt een prijs

Eindhoven - Zondag had Dieuwertje haar eerste zwemwedstrijd. En niet in haar eigen zwembad, maar in het Pieter van den Hoogenbandstadion in Eindhoven. Wie had er verwacht dat zij ook nog in de prijzen zou vallen? Het was reuze spannend, want wat moet je allemaal doen tijdens een wedstrijd? Natuurlijk moet er een tas ingepakt worden met eten en drinken, slippers, extra kleding voor over een nat pak (om toch een beetje warm te blijven) en natuurlijk zwempak, zwembril en badmuts.

Dieuwertje in baan 5

Dan begin je met inzwemmen om het zwembad te verkennen en op te warmen.
De zwemmers zijn ingedeeld naar leeftijd, slag en afstand. Dieuwertje ‘s eerste wedstrijd was 25 meter rugslag. Al crawlend naar de overkant van het bad zwom ze lekker door.

Dieuwertje krijgt de prijs uitgereikt.

Haar tweede afstand was 25 meter schoolslag. Dat ging veel sneller dan wij de laatste keer hadden gezien. En dat bleek ook: ze werd derde! Op naar de volgende wedstrijd op 6 november, dan in haar eigen "Den Ekkerman" in Veldhoven.

Een bijdrage van Saskia

Tweet

Heel erg vers

Torremolinos – Wie over de Costa del Sol begint, zal het in eerste instantie hebben over de zon die hier altijd schijnt. Maar de bezoekers zullen het ook zeker hebben over al de vormen van sport die je hier kunt beoefenen. De populairste sport is op dit moment golf. De Costa del Sol wordt nu al de Costa del Golf genoemd. Tientallen hotels hebben hier hun eigen golfbaan. En allemaal met 18 holes. Corien is erg enthousiast over de vele (jaar)markten en festivals en ik geniet van de zeer gevarieerde en smaakvolle gastronomie. Andalusië is eeuwenlang een smeltkroes van culturen geweest en dat heeft duidelijk invloed gehad op de keuken. Je kunt hier iets vinden voor ieders smaak. Er zijn luxueuze restaurants langs de boulevard, maar ook gezellige strandpaviljoens.

De kuststreek van Andalusië rond Malaga is vooral bekend om zijn geweldige verse vis die op heel speciale wijze wordt gebakken, gegrild of gemarineerd. Ik ben dol – zoals je op de foto ziet - op pescaito frito, verse ansjovis, mul, inktvis, mosselen en sardines. Dat alles natuurlijk vergezeld door een royaal glas met een van de regionale wijnsoorten. Vooral mensen die van wat zoetere wijn houden komen in Malaga ruimschoots aan hun trekken.

Zoals velen van jullie weten zijn wijn en vis niet zo besteed aan mijn echtgenote. Betekent dat nu dat er voor Corien in de keuken van Andalusië niets te halen valt? Het antwoord op die vraag is een ruimhartig neen. Er zijn tal van tapasgerechten waarin geen vis zit, maar nog beter voor haar, er zijn veel verschillende taartsoorten. De vitrines staan vol met zoete regionale lekkernijen waarvan alleen de naam al genoegen is. ‘Mantecados’, ‘alfajores’ en ‘batatillas en miel’ zijn heerlijk op een terras in de zon. Maar het hoeft niet allemaal zo calorierijk te zijn. Corien is dol op granaatappels en waar kun je die nu verser eten dan hier aan de Costa del Sol. Want dat is het sleutelwoord. Of het nu over vis of over fruit gaat, het is alles heel erg vers.
Tweet

De koppen hangen er nog

Torremolinos – In Spanje hebben ze iets met stieren. Daar vertel ik niets nieuws mee. Volgens onze gids, die hier al veertig jaar woont, wordt het wel steeds minder. Vroeger ging men volgens haar veel naar de stierengevechten, maar hebben die het in populariteit inmiddels voor een groot deel verloren van het voetbal. In Barcelona hebben ze inmiddels al het laatste gevecht achter de rug. Daar worden geen stierengevechten meer georganiseerd. Stierengevechten zijn volgens veel Spanjaarden ook elders in hun land een aflopende zaak. Het behoort nu bijna helemaal tot de culturele geschiedenis en dus is het iets om over te vertellen aan toeristen. We hebben inmiddels twee arena’s bezocht. Die in Torremolinos en de arena in Ronda. In deze twee arena worden overigens nog wel stierengevechten georganiseerd.

De laatste schijnt de oudste van Spanje te zijn. Het eerste gevecht vond plaats in 1785. Op dagen dat er geen stierengevechten zijn, kun je het complex bezoeken. Levende stieren hebben we er niet gezien. Wel paarden. Er zit namelijk ook een manege in het complex. Daar worden ruiters opgeleid in de klassieke Spaanse rijstijl. Of de paarden ook een rol spelen bij de stierengevechten werd me niet duidelijk. Op schilderijen zag ik wel paarden in de arena samen stieren en stierenvechters.

In de arena van Torremolinos zag ik deze opgezette koppen van enkele stieren aan de muur van de gang naar de arena. De stierenvechters hingen ernaast. Althans de foto’s.

Tweet

Zonder Europese subsidie

Torremolinos – We zitten slechts 50 kilometer van het natuurpark El Torcal de Antequera. De bergketen waaruit het park bestaat, is een unieke plek was ons in het hotel verteld. Dat moesten we zien. Wat maakt El Torcal dan zo bijzonder? De ober in het restaurant van ons hotel noemde terwijl hij een glas wijn voor me inschonk de flora en fauna indrukwekkend. “Er zijn konijnen, dassen, vossen en wilde geiten”, somde hij op terwijl hij toekeek hoe ik de wijn proefde. Ik liet de wijn door mijn mond rollen en knikte. “De Lynx schijnt er ook voor te komen”, vervolgde hij terwijl hij nu een glas inschonk en de fles ernaast zette. “Er vliegen vale gieren, arenden, buizerds, valken en nog tal van andere vogelsoorten”, wist een Nederlandse gast een tafeltje verder te melden.

Wij waren overtuigd en besloten het voor ons zelf te gaan zien. We werden niet teleurgesteld ondanks het feit dat de enige dieren die we zagen wilde geiten, hoog boven op de rotsen, en buizerds hoog in de lucht waren. De merkwaardige rotsformaties van het gebergte waren inderdaad indrukwekkend. In het informatiecentrum van het natuurpark leerden we dat het hier ongeveer 250 miljoen jaren geleden nog een zeebodem was. De huidige bergen zijn ontstaan door opwaartse druk door vulkanische activiteiten. De winderosie heeft later gezorgd voor de merkwaardige vormen. In Nederlandse reisbrochures wordt de bergketen het pannenkoekgebergte genoemd, omdat het lijkt op opgestapelde pannenkoeken.

Het maakt overigens maar een betrekkelijk klein gedeelte uit van het natuurpark. Het gebergte is slechts 11,7 km² binnen het natuurgebied, maar is wel een van de indrukwekkendste landschappen die Corien & ik in Europa zagen.

Een van de rotsen heeft de naam Peña de los Enamorados (Rots der Geliefden). Het dankt die naam aan een soort Romeo & Julia verhaal. Ooit was Spanje bezet door de Moren. Een jonge Moor (en dus Islamiet) was verliefd op een Christenmeisje. En zij op hem. Een onmogelijke liefde, dat begrijp je. Ze besloten samen te vluchten, maar werden achtervolgd door Moorse soldaten. Toen zij niet meer konden ontsnappen, sprongen zij hand in hand van een rots af, een zekere dood tegemoet. Het is een treurig verhaal dat de Spaanse gids in het natuurpark met gevoel voor drama in geuren en kleuren aan ons vertelde. Ik kon het de volgende dag weer doorvertellen aan onze ober. Zo wordt zijn verhaal de volgende keer ook weer iets dramatischer en dat zorgt er dan weer voor dat nieuwe hotelgasten ook gaan kijken. Eigenlijk help ik dus indirect de Spaanse toeristenindustrie. En dat zonder Europese subsidie.
Tweet

Wat blijft er hangen

Torremolinos - Maandag werd ik in Guadalhorce door een stenen stoel met daarvoor een dito tafeltje herinnerd aan de Spaanse koning Alfons XIII, de opa van de huidige vorst van Spanje. Nou ja, herinnerd is een groot woord. Eigenlijk had ik nog nooit van hem gehoord. Ik ben niet zo bezig met de Europese koningshuizen. Dankzij het stenen meubilair weet ik nu wie hij is. Zo leer je op reis steeds weer iets bij. Volgens de in het tafeltje gebeitelde tekst ondertekende de koning hier op 21 mei 1921 een papier waarna de drie stuwmeren, waar wij nu langs de oevers wandelden, officieel in gebruik werden genomen. Ook dat is natuurlijk flauwekul, want ze waren met de bouw van de meren al begonnen in 1914. Ze waren dus al een tijdje in gebruik. Maar goed, het stoeltje en het tafeltje staan er nog steeds en toeristen laten zich er op en bij fotograferen. Wij dus ook.

Onze gids Ankie wist veel te vertellen over de drie kunstmatig aangelegde meren en de 200 meter lange dam in de Guadalhorce rivier. Ik zal je met al die technische details niet lastig vallen. Die Alfons blijkt overigens wel een onverstoorbaar type te zijn.

Herinner je je het huwelijk van Beatrix & Claus nog. Rookbommen zorgden toen voor de nodige consternatie. De klap was op 31 mei 1906 toen prins Alphons in Madrid in het huwelijk trad met ene Ena wel een stuk harder. Een anarchist gooide een bom naar de koets. Twaalf toeschouwers kwamen om het leven. Honderd mensen en een aantal paarden raakte gewoond. Alfons en Ena kwamen met de schrik vrij en de plechtigheid ging gewoon door. Dat stond er allemaal niet bij in de tekst op dat stenen tafeltje, maar ik hoorde het wandelend langs de oevers van de meren en de prachtige pijnboombossen van onze gids. En zo’n verhaal blijft langer hangen. Althans bij mij.
Tweet

Vraagje

Geboortehuis Pablo Picasso

Malaga - Ik was 26 jaar en had nog nooit een schilderij van hem gezien toen Picasso op 92-jarige leeftijd overleed. Ik kende hem alleen van reproducties. Dat gemis heb ik later goed gemaakt. Zijn productiviteit, die hij tot op hoge leeftijd volhield, zorgde er voor dat er heel veel schilderijen door hem zijn achtergelaten. Ze zijn niet alleen te zien in verschillende musea over de hele wereld, maar er zijn zelfs drie musea helemaal aan zijn werk gewijd. Ze staan in Parijs, Barcelona en Malaga. De eerste twee bezochten we al eens. De derde hebben we nu ook te pakken. Bovendien is hier niet alleen een museum. Ook het geboortehuis van de Spaanse meester is geopend voor het publiek. We maakten er dus een Picasso-dagje van. Het Museo Picasso is gevestigd in Palacio de Buenavista in het centrum van de stad. Er zijn ongeveer 285 werken waaronder ook sculpturen en keramiek. Het geboortehuis van de beroemde kunstenaar ligt in het historische centrum van de stad langs de Plaza de la Merced, dat nu wordt gereconstrueerd zodat we er niet overheen konden wandelen. In het geboortehuis zag ik het schilderij met de duiven van zijn vader José Ruiz Blasco.

De vader van de beroemde kunstenaar was tekenleraar en conservator en bovendien zelf ook schilder. Ik heb genoten van de tentoonstelling van Picasso’s werk, maar liep toch met een vraag naar buiten. De mensen in het museum konden me niet aan een antwoord helpen. Pablo Picasso was het eerste kind van José Ruiz Blasco en María Picasso López. Dat betekent dat hij volgens het Spaanse namenstelsel waar een kind achtereenvolgens de eerste achternaam van zijn vader en de eerste achternaam van zijn moeder krijgt, Pablo Ruiz Picasso heet. Waarom is hij dan bekend onder zijn tweede achternaam Picasso en niet onder Ruiz. In het museum wist niemand het. Weet jij het?



Tweet

Corien als Eva

Malaga – In Nederland zijn de meeste vijgen gekonfijt. Als je verse vijgen wilt eten, moet je in ons land naar de betere groenteboer. In mijn jeugd associeerde ik de vruchten van de vijgenboom met de verhalen uit de Bijbel. Ze komen oorspronkelijk dan ook uit de Jordaan-vallei. Tegenwoordig groeien zij ook veel in Zuid-Europese landen. In de Bijbel komt niet alleen de vrucht van de vijgenboom veel voor. Ook het blad van de vijgenboom speelt een rol in de verhalen. Adam en Eva maakten er schortjes van toen ze – na het eten van de verboden vrucht – plots tot de ontdekking kwamen dat ze naakt waren. Ze schaamden zich voor hun naaktheid. Op schilderijen waarop het tweetal na de zondeval uit het paradijs vertrekt, worden de vijgenbladeren gebruikt om hun schaamte in beeld te brengen. Ook later werden in de roomse kerk de vijgenbladeren weer gebruikt om geslachtsdelen af te schermen. Bijvoorbeeld in de Sixtijnse Kapel in Rome. Daar toonde de kunstenaar Michelangelo onbevangen naakte lijven op de plafondschilderingen.

In later jaren begonnen de Roomse prelaten zich te schamen voor al die naaktheid in hun kerken en lieten – waarschijnlijk op het idee gebracht door het verhaal uit Genesis over Adam en Eva –vijgenbladeren over de blote geslachtsdelen schilderen. Zelfs op standbeelden werden later vijgenbladeren aangebracht. Dat zou men nu wellicht niet meer doen, maar de vijgenbladeren alsnog laten verwijderen is kennelijk ook geen optie. We zagen deze oude vijgenboom staan op de binnenplaats van het Picassomuseum in Malaga. Onder de boom verzamelden rondleiders hun groepen en vertelden een verhaal over de boom. Waar het over ging, weet ik niet. Alles ging in het Spaans en daar kon ik geen chocola van maken. Toen de Spaanse toeristen verder trokken, maakten wij ons eigen verhaal. Daarin speelt Corien de rol van Eva.
Tweet

Op zijn gemak in brons

Malaga – Wandelend over de Plaza de la Marina in Malaga worden mijn echtgenote & ik plots geconfronteerd met een standbeeld van de beroemde Deense auteur Hans Christian Andersen. De bronzen Deen zit heel ontspannen op een bankje. Uit de tas naast hem steek nog net het kopje van een eend. Het is natuurlijk een verwijzing naar een van zijn beroemde verhalen. Ik vind het een heel uitnodigend beeld. De Deense schrijver zit als het ware klaar om je een sprookje voor te lezen. Er is nog plaats naast hem en daar mag je gaan zitten om te luisteren. Veel toeristen gaan op de uitnodiging in en nemen even plaats naast hem. Het werk van de beeldhouwer Jose María Córdoba is een van de meest gefotografeerde standbeelden van de Spaanse stad.

De Deense Koninklijke familie gaf opdracht voor het vervaardigen van het bronzen beeld. Het werd onthuld in 2005. Ik weet het niet zeker, maar dat zou wel eens iets te maken kunnen hebben met de viering van de tweehonderdjarige geboortedag van de beroemde Deen. Na enig speurwerk kwam ik er achter dat Andersen Malaga in oktober 1862 bezocht. Hij maakte een culturele tour en deed daar later verslag van in zijn boek ´In Spanje´. De Scandinavische sprookjesschrijver was gefascineerd door de schoonheid van Malaga en de gastvrijheid van de mensen in de stad. Hij schreef: “In geen enkele andere stad in Spanje voelde in me zo gelukkig en op mijn gemak als in Malaga”. Dat is ook aan het standbeeld te zien.

Tweet

Duim omhoog

Malaga – Wie gaat trouwen, gooit de zorgeloosheid overboord. Feesten met de vrienden en vriendinnen alleen maar omdat het weekend is, kan niet meer. Als je in het huwelijksbootje stapt en een gezin gaat stichten, heb je andere zaken aan het hoofd. Dan moet er gewerkt worden, brood op de plank en plannen voor de toekomst. Van die soort dingen. Overigens is het niet alleen maar plicht. Ik ken toch nog genoeg echtparen die een heel vrolijk bestaan leiden. Trouwen is geen vonnis waarbij hoger beroep is uitgesloten, maar toch wordt het daarna allemaal anders. Tenminste dat is het tegenwoordig. In mijn tijd sprongen we met de open ogen in het diepe. Trouwen was een uitdaging en een avontuur waar we met enthousiasme aan begonnen. Tegenwoordig moeten jongens en meisjes die besluiten te trouwen afscheid nemen van het vrijgezellenbestaan. Nog eenmaal een dagje stappen met de maten of met de meiden. Daarna is het uit met de lol.

Over veertien dagen gaan Miguel trouwen. Zaterdag nam hij samen met zijn vrienden afscheid van zijn bestaan als vrijgezel. Samen met zeven vrienden stapte hij in Torremolinos in de trein naar Malaga. Zijn maten hadden rugzakken en tassen bij zich met blikjes bier en feestartikelen. Miguel was uitgedost als een koe. Of als een stier, dat was niet te zien. Gekleed in dit zuivelpak moest hij opdrachten uitvoeren. Een daarvan was dat hij op de foto moest met mooie vrouwen. Daar mocht hij immers na zijn huwelijk nooit meer naar kijken. Hij liep in zijn runderpak door de trein en stopte bij meisjes en vrouwen. Als de duimen van zijn maten ophoog gingen, was zijn keus goed gekeurd en werd de foto gemaakt. Als de duimen omlaag gingen liep hij door. Toen Corien ik veel later op een zonnig terras in Malaga aan de tapas zaten, kwam hij weer langs. Nog steeds maakten zijn maten foto’s van hem met mooie vrouwen. Tja, je moet er wat voor over hebben als je wilt trouwen.

Tweet

Vissenvoer

Torremolinos – In het centrum van Torremolinos kom je al gauw op het Plaza de la Unión Europa uit. Het is een lang gerekt plein met in het midden het standbeeld van Zeus als een witte stier. Om het beeld heen staan banken gegroepeerd waarop het wapen van de aangesloten Europese landen is aangebracht. We hebben even op Nederland gezeten. Langs het plein vind je winkels en veel restaurants met terrassen. Wij gebruikten er gisteren onze lunch. Ik at iets met vis en mijn echtgenote had iets gezonds besteld met veel sla, tomaten en kaas. We hadden een plekje in de schaduw uitgezocht, want het was midden op de dag 36 graden. Terwijl ik een hapje van mijn maaltijd nam, kwam Corien plotseling overeind en riep met enthousiasme : “Fish foot”. Omdat ik vissen niet zo gauw met voeten in verband bracht, dacht ik dat ze riep : “Fish food”. Ook dat begreep ik niet want ze heeft het niet zo op voedsel waarin vis is verwerkt. Toen ik in de richting keek van haar enthousiast wijzende vinger zag ik was ze bedoelde. Ze wees op een winkel waarop met grote letters stond vermeld Fish Foot Spa.

“Dat ga ik doen”, ging ze opgewonden verder. “Dat wil ik al een tijdje. Dit is mijn kans”. Dus wandelden we na de lunch naar de Fish Food Spa. Langs beide zijden van de zaak staan bankjes met daarvoor een aquarium. In de glazen bakken zwemmen kleine visjes. Ik vroeg de juffrouw van de zaak of de kleine zwemmertjes afhankelijk waren van het aantal klanten voor hun voedsel. Dat bleek niet zo. Ze gaf haar kleine pedicures ook nog vissenvoer. Nadat Corien haar voeten had gewassen, mocht ze die in een aquarium dompelen. Dat was is nodig om crème en zeep van de voeten te verwijderen. Dat lusten de visjes niet. Op een klein wondje deed ze een pleister, want met wondjes gaan de visjes niet zachtzinnig om. Terwijl Corien genoot van haar bijzondere pedicurebehandeling maakte ik wat foto’s en babbelde wat met andere klanten. Niet alleen vrouwen of mannen lieten hun voeten in de bakken met vissen zakken. Corien was na afloop erg tevreden en ik ook want de foto’s zijn wel leuk. Klik hier voor een filmpje.

Tweet

Hummingbirds

Delft – Ik lees de krant tijdens het ontbijt. Het is een gewoonte die ik waarschijnlijk deel met heel veel mensen. Niets is zo goed voor de spijsvertering als een forse dosis verontwaardiging of verbazing. Niet elke dag werkt het nieuws op die manier mee aan mijn spijsvertering. Soms is er niets waarvan zelfs mijn wenkbrauwen ook maar iets omhoog komen. Van de week las ik tijdens het oppeuzelen van mijn ontbijtje over verplegers die naar judoles moeten, de gezapigheid van de PvdA, de kansloze wedstrijd van Ajax tegen Real Madrid en over een dertienjarig jongentje dat met de auto van zijn pa een rit van 60 kilometer maakte. Het stond echt allemaal op de voorpagina. Een slappe dag dus. Ik was dan ook al snel klaar met de krant. Toch verslikte ik me nog bijna toen ik verder bladerde en in de onderbroek keek van een arrestant.

Het bleek een landgenoot die door de douane van Frans Guyana op het vliegveld van Rochambeau betrapt was op smokkel. De smokkelwaar werd in zijn onderbroek gevonden. Hoe komt de douane erbij om daar eens in te kijken?. Een fles drank of een slof sigaretten gaat daar niet. Wat ze wel aantroffen waren veertien kolibries. De man had de vogeltjes in lapjes stof gewikkeld zodat ze zich niet konden bewegen en vervolgens in speciale zakjes in zijn onderbroek gestopt. Het lijkt me een zweterige bedoening. Voor de vogeltjes bedoel ik. In het Engels heten deze kleine diertjes ‘hummingbirds’. Toch kunnen ze zo niet ontdekt zijn, want dat geluid maken ze met hun vleugeltjes.

Tweet

Geef kinderen een veilig thuis

Delft – Even voor vijven ging gisteren de telefoon. Het was Nienke. Ze was met een vriendin kort daarvoor in een aantal straten in haar omgeving langs de deuren gegaan om kinderpostzegels te verkopen. Nu deed ze via de telefoon nog even de afnemers die wat verder weg wonen. Ze was niet ontevreden over de resultaten van haar verkoopactie. Dit haar heeft de actie als thema ‘Geef kinderen een veilig thuis’. Het is een mooie gedachte dat mijn kleindochter zich in zet om andere kinderen een veilig thuis te geven.

Nienke en haar vrienden doen het samen met meer dan 200.000 basisschoolleerlingen. Dus de kans dat er bij jou ook een kind aan de deur of telefoon komt, is levensgroot. Je krijgt dus alle kans om kinderpostzegels te kopen en mee te werken aan een veilige leefomgeving voor kinderen die dat nu nog niet hebben.

Tweet

En dat is vier

v.l.n.r. Paul, Jeroen en Martijn

Helmond - Het begon met café Zeezicht, toen kwam daar café Plaza bij, al snel gevolgd door Club Tien en nu is ook Loungecafé de Velvet Lounge daar weer bij gekomen. De broers Martijn en Paul hebben samen met hun partner Jeroen recentelijk deze vierde horecazaak aan hun imperium toegevoegd. En daarmee zijn nog lang niet alle plannen die de beide broers hebben, verwezenlijkt. Mijn echtgenoot en ik zijn afgelopen weekend even een kijkje wezen nemen. De Velvet Lounge is een gezellige en vriendelijke lounge met een uitgebreide menu- en drankenkaart. Natuurlijk kun je er terecht voor een heerlijke cocktail, maar de Velvet Lounge heeft ook zes nieuwe pooltafels, er is een air hockey tafel, tafelvoetbal, een flipperkast en allerlei andere speelkasten.

Je kunt er dus niet alleen relaxen, maar je kunt je er ook leuk vermaken. Martijn vertelde ons dat zijn nieuwe zaak een perfecte plek is voor een heerlijke high tea. Hij vertelde dat de gasten tijdens de twee uur durende high tea een verrukkelijke wereld aan zoete lekkernijen krijgen voorgeschoteld. “Dan moet je denken aan heerlijke gebakjes, petit fours, soesjes, taartjes, cakejes, bonbons en andere snoeperijen”, vulde zijn broer Paul aan. Natuurlijk krijg je daar dan diverse soorten koffie en thee bij geserveerd. Maar daarmee zijn de mogelijkheden nog niet op. Je kunt je high tea - tegen een meerprijs - uitbreiden met hartige hapjes zoals sandwiches en wraps of een heerlijke fles wijn. Paul sloot ook niet uit dat er in de toekomst ook weer aandacht komt voor eten.

De geboren en getogen Helmonders hebben in de horecawereld van de stad aan de Zuid-Willemsvaart een prachtig concept neergezet waarbij ze door het organiseren van evenementen in hun zaken ook op een andere wijze nog een goede impuls geven aan het uitgaansleven van de stad. Een voorbeeld van het entertainment is bijvoorbeeld het open podium voor singer/songwriters dat in oktober en november wordt gehouden in De Velvet Lounge.

Tweet

Hardlopen op naaldhakken

Nummer 9 (Maartje) en 10

Helmond – Ligt het aan mij of is het altijd feest in Helmond. Ik weet het antwoord. Het ligt aan mij. Ik ben altijd op het juiste moment in de stad aan de Zuid-Willemsvaart. In Héllemund – zoals de inwoners hun stad aanduiden – was het afgelopen weekend weer van alles te doen. Corien & ik waren er toevallig bij. Het was koopzondag, er was een presentatie van milieuvriendelijke voertuigen, een blaaskappellenfestival en de Stilettorun. Voor elk was wils. De prachtig geklede mooie jonge vrouwen die op hoge hakken in een heerlijk najaar zonnetje hard liepen op de Steenweg was natuurlijk een enorme publiekstrekker. Een show op de Markt van milieuvriendelijke voertuigen is natuurlijk ook leuk. Maar een ‘Stiletto Stampede’ op de klinkertjes van de Steenweg heeft toch een aantrekkingskracht van een heel andere magnitude. Tussen de deelnemers ontwaarden lezers van ODD een bekend gezicht. Het was Maartje. Zij vloog op haar hoge hakken over de baan en wist zich zelfs in de prijzen te rennen. Heel knap. Zij was een van de dertig sportieve jonge vrouwen die zich op hakken van tenminste acht centimeter naar de finish spoedden.

Voor de start. Maartje is 2^de van links.

Dat hardlopen op hoge hakken nog niet zo makkelijk is bleek ook al snel. Op de hoek van de Kromme Steenweg gingen een paar dames op de op de klinkertjes onderuit. Anders dan het ego raakte daarbij niets beschadigd.

Tweet

Apotheker, uitvinder, schrijver en politicus

Honfleur – Als iemand je iets vertelt over de geschiedenis van de Franse havenstad

Honfleur zal het waarschijnlijk gaan over de schilderachtige haven, over de karakteristieke huizen met de leien voorgevels, over mensen als Gustave Courbet en Claude Monet die hier ook hebben gewerkt en over de Sainte-Catherine kerk met de los staande klokkentoren. Dat zal ongetwijfeld allemaal aan de orde komen, maar de kans dat men je iets verteld over Paul Demarais is minder groot. Toch was ook deze apotheker ooit een man om rekening mee te houden in dit stadje in Normandië. In zijn apotheek maakte hij drankjes voor allerlei kwalen. Zij hielpen tegen de meest uiteenlopende zaken. Zo had hij drankjes die de ochtendmisselijkheid van zwanger vrouwen bedwong en tegelijk haaruitval bij tuberculose patiënten en zwaarlijvigheid bestreden. Zijn grootste succes was het drankje dat hij Passocean noemde.
Het was een onverbiddelijke remedie tegen zeeziekte. Zijn apotheek die zich op een steenworp van de haven bevindt, had op de gevel een enorme reclameposter voor dit voor zeelieden zo onontbeerlijke middeltje. Maar de man had nog meer kwaliteiten. Hij ontwikkelde een “méthode pour apprendre à parler anglais”. Dat werkte waarschijnlijk nog beter dat zijn middeltje tegen zeeziekte. Hij kreeg voor zijn speciale methode om Engels te leren spreken in 1931 zelfs een prijs. De man had toen al door wat marketing betekent.

Zij drankjes werden geen succes vanwege de kwaliteit van zijn middeltjes, maar door zijn marketingtechniek. Hij wist dat een constante herhaling van de boodschap werkt. Je slikt geen medicijn, je slikt marketing. De man – die dol was op zijn medailles en prijzen - wist het in 1934 zelfs tot wethouder te schoppen. Hij begon zijn eigen krant, waarvan hij de hoofdredacteur en de enige verslaggever was. Naast de door hem geschreven artikelen verschenen ook pagina´s met grote advertenties voor zijn Passocean. Zijn apotheek vlak bij de haven met daarop de grote geschilderde advertentie is er nog steeds. Zijn middeltje tegen zeeziekte niet meer.

Tweet

Op de koffie

Delft – In deze tijd van Senseo en Nespresso kan iedereen koffie zetten. Er zijn talloze huishoudens waar zelfs geen ‘gewone’ koffie meer wordt gezet. Maar er was ooit een tijd dat het nog een hele kunst was. Ik heb het dan over de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw. Koffiezetten was een keukengeheim dat van moeder op dochter werd doorgegeven. Inderdaad van moeder op dochter. Vaders hadden toen niets in de keuken te zoeken en werden door de huisvrouw meedogenloos uit hun domein verwijderd. Het koffiezetten was een geheim waarbij dat van Soestdijk vergeleken niets was. Een enthousiaste YouTube’er heeft een filmpje samengesteld uit tv-reclames uit de jaren vijftig en zestig. Het is niet zo complimenteus voor de mannen, want hij verzamelde de momenten waarop echtgenoten nogal lomp commentaar gaven op de koffie van hun vrouw. Dat zou een liefhebbende echtgenoot nu niet meer doen. Anders kwam hij al gauw op de koffie.



Tweet

Happy news

Barry – Er is leuk nieuws uit Barry, Canada. Michael & Ethikia zijn voor de tweede keer vader en moeder geworden. En dat betekent dat Corrie & Warren voor de tweede keer oma & opa zijn geworden. Hun kleinzoon William heeft nu dus een zusje.
Het meisje kreeg de mooie naam Bridget Coral. Afgelopen woensdag kwamen moeder en dochter uit het hospitaal weer thuis. “Both are doing great”, meldde opa Warren ons.

William bewondert zijn nieuwe zusje Bridget Coral

Tweet

Groeten uit Opatija

Delft - De post is niet over al even snel. Gisteravond landde deze kaart van Annefien & Dirk op de redactietafel van ODD. Hij was afgestempeld op de dertiende in Opatija. In deze badplaats in het Kroatische deel van Istrië verbleven zij voor een heerlijke vakantie. Opatija wordt de parel van de Kvarner-riviera genoemd en dat is niet zo verwonderlijk. De prachtige stad heeft heel wat imposante, pastelkleurige villa's en oude hotels die nog een Habsburgse grandeur uitstralen.

Ze schrijven:

12-sept. 2011, Opatija

Hallo Allemaal,
Vandaag is het maandag 12 september 2011. Het is dus de laatste vakantiedag. Dinsdag gaan we richting Duitsland. Daar slapen we en woensdag zijn we weer thuis. Het is een bijzonder mooi land. We hebben leuke excursies gehad en prachtig weer. Zo’n 30/31 graden. Volop zon en de zee aan de overkant.
Groetjes van,
Dirk & Annefien uit Kroatië

Tweet

Bouwen of niet bouwen?

Delft - De meerderheid van de Delftse gemeenteraad vindt het verzoek om een referendum te houden over het al of niet doorgaan van de bouw van een nieuw stadskantoor niet erg zinvol. Dat werd deze week tijdens de commissievergadering glashelder. Of de indieners van het verzoek dat nu intrekken – zoals veel raadleden willen - of niet, het wordt steeds duidelijker dat het stadskantoor gewoon zal verrijzen bovenop de spoortunnel en de stationshal. De actie van de indieners en voorstanders van een volksraadpleging begint steeds meer te lijken op het gevecht van Don Quichot tegen de windmolens. Het zal straks niet meer blijken te zijn dan een botsing tussen hun fictieve en wellicht ideale wereld met de dagelijkse werkelijkheid die het besturen van een stad als Delft met zich meebrengt.

De schadeclaims bij het niet bouwen zullen aanzienlijk zijn. Om nog maar te zwijgen van de forse (en kostbare) vertraging die de wijziging van de plannen zal opleveren. Op de foto is te zien dat de bouwers al flinke vorderingen maken bij de bouw van de ondergrondse stationshal. Het zien er allemaal stevig genoeg uit om een stadskantoor bovenop te zetten. Laten we dat dan maar gewoon doen en overgaan tot de realiteit van alle dag.

Tweet

Openbaar kubistisch realistisch kunstwerk

Delft - De Delftse kunstenaar Tijn Noordenbos zet zich niet alleen in voor de kunst, maar ook voor Delft. De actieve Delftenaar kennen we van zaken en activiteiten zoals Kunstsuper HYPO, de wereldzaak, Uit de Kunst of het Varend Corso. En er is waarschijnlijk nog meer. Deze week is 61-jarige kunstzinnige Delftenaar bezig om een kunstwerk te creëren in het straatje tussen het St. Agathaplein en het Oude Delft. Hij combineert op die manier zijn betrokkenheid bij Delft met zijn kunst. Er staat i.v.m. werkzaamheden een schutting tegen de muur van de Waalse kerk. “Als daar niets mee gebeurd, staat die binnen de kortste keren vol met allerlei teksten”, was zijn angst. En omdat Tijn een man van aanpakken is, liet hij het daar niet bij. Op de schutting schildert hij in zijn bekende stijl portretten van mensen die voor hem hebben geposeerd. Levensgroot en met naam. Er is slechts één figuur die niet van een naam is voorzien.

Dat is de wildplasser op de hoek van het tijdelijke openbare kunstwerk. Hij staat bij de tekst waarop kubistisch realistisch schilder Tijn graffitti-spuiters vraagt om zijn kunstwerk te ontzien. Een verzoek dat op een incident na door de graffiti-artiesten werd gerespecteerd. Tijn denkt de rest van de week nog wel werk te hebben aan het kunstwerk. Zijn inspanning wordt door de voorbijgangers wel gewaardeerd. Ik was er getuige van dat hij van zowel toeristen als stadgenoten uitsluitend complimenten kreeg. Hij houdt het bekende straatje in Delft in ieder geval vrolijk en vrij van vervelende teksten en tekeningen.

Tweet