Herinnering aan mijn moeder Loosdrecht – Ik wilde iedereen nog bedanken voor de komst naar de begrafenis van ons moedertje . Op 20 juli zou ze 88 jaar zijn geworden. Dat heeft ze niet gehaald, maar we hebben haar toch heel lang bij ons mogen houden.
Ik had er graag iets eerder over willen schrijven, maar kon niet omdat ik gelijk na de begrafenis in elkaar geklapt ben. Ik had al griep en heb al die dagen (weken) toch volgehouden. Elke dag aan het bed van mama en daarna ook de nachten. Gelukkig heb ik haar in haar laatste moment in mijn armen mogen houden. Ik was helemaal alleen met haar en heb zachtjes tegen haar gesproken. Ik zei:” Ga maar mama, ben maar niet bang, ik blijf een heel eind bij je.” Ze deed nog een keer haar ogen wijd open, keek mij aan en is meteen daarop overleden. Zo heb ik toen nog een tijd met haar in mijn armen gezeten en afscheid genomen totdat ik de zusters riep. Daarna haar gewassen en mooi aangekleed, de dingen die zij graag aanhad. Haar haar om mijn vinger gekruld en wat rouge op haar wangen. Ze was altijd een beetje ijdel en ik wist dat ze dat mooi zou vinden. De begrafenistoestanden en alles wat er bij komt kijken, heeft mij veel kracht gekost, maar ik was dankbaar en blij om zoveel gezichten te zien op die dag. Daarna sloeg de griep zwaar toe bij mij. Toen dat begon te beteren kreeg ik een erge gordelroos en toen dat uitgeziekt was een dubbele longenontsteking, waar ik nu al een dikke maand erg ziek van ben. Gelukkig kan ik nu een beetje verbetering merken, maar wat duurt zoiets lang. De herinnering en het gemis van mijn moeder valt mij zwaar. Het verpleeghuis was hier ook bijna om de hoek, nog geen vijf minuten van mijn huis, dus ik zag haar vaak, en elke keer als ik daar langs kom heb ik nog de neiging om daar af te slaan en even bij mama binnen te wippen. Maar ook ben ik dankbaar dat het over is. Het was geen leven meer en de verpleging - jammer genoeg – vaak beneden peil. Ze hebben gewoon te weinig mensen. Nu heeft ze de rust die ze verdiende en geen pijn en ongemak meer. Ik wens jullie heerlijke zomerse dagen en voor iedereen van mij een dikke kus. |
Een bijdrage van Yvonne uit Loosdrecht
Gemert – Het aantal kleinkinderen groeit steeds meer. Ging het aanvankelijk met een kind per jaar, nu hebben we wel een heel erg vruchtbaar jaar. 
Londen – Het gaat niet goed met de kunst in Groot-Brittannië. Dat is althans de mening van de 54-jarige Britse kroonprins Charles. Daarom wil hij in het najaar een academie voor naaktschilderen openen. Daar kunnen de leerlingen aan de hand van levende modellen de schoonheid van het menselijk lichaam bestuderen en vastleggen. Volgens de Britse zondagskrant The Sunday Times wil de kroonprins met zijn academie een tegenwicht vormen voor de 'wurggreep' waarin moderne BritArt de artistieke smaak heeft. Damien Hirst en Tracey Emin – populaire vertegenwoordigers van de moderne Britse kunst – trokken de aandacht met onder meer geconserveerde dierkadavers, schilderijen van olifantenmest en de presentatie van een omgewoeld bed. Prins Charles is deze ‘conceptuele kunst’ meer dan zat. Zelf maakt de ‘plattelandsprins’ veel aquarellen van landschappen. De prins wil dat aanstaande kunstenaars weer echt leren tekenen of schilderen naar de werkelijkheid. Volgens John Ward, de 85-jarige tekenleraar van de prins, heeft hij gelijk met zijn bewering dat docenten op kunstacademies niet meer in staat zijn hun studenten tekenen bij te brengen. “Op dit moment kunnen veel van de leraren op de kunstacademies de leerlingen niet eens meer leren tekenen. Het is net een muziekschool geworden, waar de leraren geen noten kunnen lezen”, aldus de privé-leraar van Charles. De prins is van plan zijn teken- en schilderacademie via een stichting te financieren. 
Stiphout – Niet alleen 
Delft – Er is wat gedoe rond de inktpatronen van Epson. Een chip in de printer blokkeert de patronen voordat ze echt helemaal leeg zijn. Epson en de consumentenbond hebben er in de media een fors verschil van mening over. De bond zegt dat mensen de printers van Epson niet moeten kopen. De inktpatronen zouden na een bepaald aantal afdrukken op slot worden gezet terwijl zij nog lang niet leeg zijn. ”Epson wil mensen geld uit de zakken kloppen doordat ze vaker inkt moeten kopen”, zei de bond. Epson is heel boos en overweegt juridische stappen, omdat de Consumentenbond zich op ”feitelijke onjuistheden” baseert. Internet-postorderbedrijf Digital Revolution moedigt de consumenten aan om de omstreden inktpatronen van printerfabrikant Epson juist wel te kopen. Met speciale software die de patronen ’kraakt’, kan meer geprint worden dan de printer aangeeft. Met deze gratis software van Digital Revolution wordt de teller van de printer weer op nul gezet, zodat er nog meer kan worden afgedrukt. Momenteel is de software geschikt voor de meest gangbare modellen printers van Epson. De software kun je downloaden
Londen – Het is niet altijd helemaal duidelijk waar ze nu over zingen. Gaat dit over eenzame koeien? 
Sinds de eerste Wereldoorlog moesten de cafés in Engeland en Wales zes dagen per week om elf uur 's avonds dicht en op de zevende dag zelfs om halfelf. Men was in die oorlogstijd bang dat de arbeiders 's morgens anders te laat in de wapenfabrieken zouden verschijnen. 
Kopenhagen – Sinds wij op vakantie waren in Denemarken volg ik het nieuws over dat land een beetje. Soms moet ik er wel om glimlachen. Of de Denen dat ook doen valt te betwijfelen. Zoals bekend is het een opgewekt volk in een fris land. Het is dus logisch dat de Deense soldaten die in het zuiden van Irak zijn gestationeerd een beetje last hebben van de hitte. Maar het lijkt wel of hun bazen in het toch veel koelere Denemarken ook last hebben van die warmte. De militairen klagen terecht over het feit dat zij hun kogelvrije vesten niet kunnen dragen omdat ze de verkeerde maten kregen toegestuurd. Ook vinden ze het vervelend dat de tenten die ze kregen niet zijn voorzien van haringen om mee vast te zetten. Maar ze begrijpen echt helemaal niet waarom ze grasmaaiers ontvingen. En waarom kregen ze een sneeuwruimer en een strooiwagen met zout tegen de ijzel? Wie is er nu in de war? Er is toch immers al volop zand gestrooid. 
Den Bosch – Ik heb een mooie vakantie gehad. Italië is een heel mooi land en het weer was uitstekend. Het hotel was prima en mooi en had 3 sterren, het eten was heel lekker en het personeel heel onvriendelijk tegen de Nederlanders. De eerste overnachting in Zwitserland was perfect. Daarna koos onze chauffeur Martin om over de Sint Gotthart de rijden. Dat is mooier dan onder door de tunnel. De bus was een zeven maanden oude Mercedes Benz. We reden 2100 meter hoog toen de turbo van de bus erg ging roken. Het werd steeds erger en de mensen achter in de bus raakten in paniek. Uiteindelijk moesten we allen snel de bus verlaten. Wat je toen pas echt zag, was onverstelbaar: een grote dikke mist. De 49 passagiers moesten snel naar de overkant van de weg en langzaam zagen we de rook wegtrekken. Wat nu? De turbo bleek helemaal verbrand en de bus kon niet meer gebruikt worden. Politie erbij! Wij moesten plus minus een kilometer met z'n allen lopen naar een restaurant. Niet ver dachten wij. Maar we konden het niet bereiken via de weg. Dus eerst over beekjes en gladde keien afdalen naar de weg daaronder. Voor sommigen was het al te veel, maar er was geen keus. Om verder sneller weg te komen, hebben we een auto aangehouden met een jong Duits stelletje erin. Zij hebben de meest moeilijke mensen naar het restaurant gebracht. De rest heeft het, net als ik natuurlijk, op eigen kracht gehaald. Nu was het wachten op bericht van de chauffeur. Martin moest bij de bus met bagage blijven. Om 12.15 uur vlogen wij uit de bus en om 13.30 uur zaten we bij elkaar voor het restaurant. Het uitzicht was fantastisch, de zon bloedheet, de wind heel fris en de honger heel groot. Het worstje met een snee brood was omgerekend van Zwitserse franc €4. Om 17.15 uur kwam er een Zwitserse bus voor om ons door te rijden naar Andorra. Eerst natuurlijk terug naar onze eigen bus om de bagage ophalen. We arriveerden om 21.30 uur in het hotel, geen etensstop gehad en in het hotel was ook niks meer te eten. Uitpakken en het stad(je) in en proberen wat eten te scoren. Het was moeilijk, maar is wel gelukt. Zondag stond als vrije dag gepland. Dus lekker over het strand gelopen en de boel verkend. Een heerlijke warme lunch genoten in het hotel, dat was voor de gemiste maaltijd van zaterdag. 
Maandag geen bus, geen Martin, geen excursie, dus een vrije dag. Dinsdag hetzelfde. In de avond kwam het bericht dat de bus gemaakt was en naar het hotel kwam. Woensdag maakten we een heel mooie excursie. We genoten in mooi Genua, een historische handelsstad. Daarna een boottocht vanaf Rapallo naar Portofino, een van de meest gefotografeerde plaatsen ter wereld. Daar heb ik gezien waarom: prachtige kleine winkelstraatjes met olijf - en ananasbomen. Donderdag naar Monaco en Monte-Carlo. Daar bezocht ik een prachtige tuin. Het was bovendien heel warm weer. Ik had dus twee mooie vakantiedagen achter de rug. Maar het noodlot had voor ons nog meer in petto. Op vrijdag – de laatste vakantiedag – ging het weer mis. Opnieuw kwam er politie bij, maar nu in negatieve zin.
Helmond – Gisteren zat ik samen met mijn kinderen en kleinkinderen in de tuin van Ad & Els. Het was verrukkelijk warm weer en we genoten van de gastvrijheid en de ruimte van deze mooie Stiphoutse tuin. Plotseling piepte het tuinhekje open. Maartje trad binnen in haar outfit van
Helmond – De opmars van de digitale camera’s is niet meer te stuiten. Ook Ad heeft nu een fraai exemplaar aangeschaft. Ik heb het toestel zaterdag bewonderd en ik heb hoge verwachtingen van de plaatjes die hij er mee gaat schieten. Dat zullen ongetwijfeld aanwinsten worden voor ODD. Er is in zijn gezin altijd wel wat te doen. Ik zou de camera altijd bij de hand houden, want er is altijd wat te schieten. Op een zaterdagmiddag hadden Ad en ik in een mum van tijd allebei onze camera’s volgeschoten. Dat zijn zo’n 170 foto’s. Jullie zien daarvan nu ook de resutaten op de site. Binnenkort dus ook bijdragen van Ad & Els. 
Helmond – Gisteravond hebben Corien & ik samen met Els & Ad en Nellie & Pieter Jan en nog enkele honderden Helmonders in de kasteeltuin genoten van de band van Hammond-organist Carlo de Wijs. Toen Els ons vertelde dat D’WYS – zo heet zijn band – het concert verzorgde wilden wij meteen van de partij zijn. De Vlaming De Wijs maakte ooit met de band Funky Stuff van Candy Dulfer een wereldtournee en is een graag geziene gast in de bekende Londense Ronnie Scott’s Jazzclub. Hij speelde met vele grote namen uit de jazz. Carlo heeft een eigen stijl ontwikkeld met een eigentijdse, eigenwijze mix van hammond-sounds, sterke vocalen en fantastische harmonieën. Op het sfeervolle terras in de kasteeltuin genoten we van de muziek. Jazz, funk, soul en een vleugje latin, alles passeerde de revue. 
Behalve Carlo de Wijs zelf, was er ook de vaste kracht gitarist Martin Bakker. Ad genoot vooral van drummer Leon Klaasse. De spil waar alles omdraait blijft natuurlijk de hammond-sound en het fameuze voetwerk van Carlo de Wijs. Helmond wordt steeds meer een openbare muzikale stad. Zondag is er een dubbelconcert in het Carat-paviljoen. Corien & ik zijn dan al weer thuis in Delft, maar ik weet zeker dat Els & Ad weer op het terras zitten te genieten.
Malmedy – Erg veel familieleden hadden de moeite genomen om naar de reünie te komen in België. Daar hebben we het al uitgebreid overgehad. Op de zondag van dat weekend wandelde een groepje van ons naar het dorp. Dat ging heuvel op en heuvel af. Voor sommigen was het echt afzien. Een familielid had echter geen enkele moeite met de stijgende en dalende wegen van de Ardennen. Dat was Jonah. Hij reed in zijn wandelwagen prinsheerlijk naar het dorp. Op het terras waarop de dorstige wandelaars genoten van het Belgische gerstenat keek hij over de schouder van zijn vader naar de mensen die langs kwamen. Je ziet hem denken:” Kom op familie laten we weer verder gaan. Ik wil wat meer van Malmedy zien.”
Helmond – Vandaag om kwart voor drie zijn Xander (de broer van Bob) & Nicol op het kasteel in Helmond in het huwelijk getreden. Direct na de plechtigheid in het kasteel wandelde het kersverse echtpaar even de tuin rond het kasteel in. Het is per slot van rekening een stralende zomerdag. Daar troffen Corien & ik het gelukkig stel aan. Terwijl de familie de schaduw had opgezocht, werden er door de fotograaf opnamen gemaakt voor de huwelijksreportage. Ik kon het niet laten om ook een plaatje te schieten.
Hjerting – Vanuit Esbjerg op weg naar Hjerting stuit je al snel op de negen meter hoge sculptuur Mennesket ved havet (De mens ontmoet de zee) van de in 1997 overleden 
Londen – Dennis Bergkamp komt misschien volgend jaar weer uit voor zijn oude club Ajax. Tenminste als we
Delft – Het moest er toch ooit eens van komen. Vandaag stopt Volkswagen met de productie van de klassieke kever. In de volkswagenfabriek in het Mexicaanse Puebla rolt vandaag de laatste klassieke VW-kever van de band. Er werden sinds het ontwerp van VW's beroemdste model in 1934 zo'n 21,5 miljoen kevers gebouwd. Drie (en dan hebben ze ook nog een klassieke VW-bus) daarvan pronken nu nog steeds op de oprit van Ad & Els. Ontworpen in het nazi-Duitsland van de jaren dertig, stond de kever ironisch genoeg symbool voor het naoorlogse mirakel van de Duitse heropleving. In de jaren zestig werd het zelfs een cult-object voor de hippies. Mooi of lelijk? Daarover kan worden getwist. In ieder geval was het een uniek karretje met een erg lange staat van dienst. Veel veranderd zijn ze ook niet. Je moet al een echte kenner zijn om het verschil te zien tussen een model 1965 en model 1970 of het model 1978 en model 2003. Ad & Els zijn zulke kenners. Zij spreken over de ‘brilkever’ en de ‘ovaalkever’, over een ‘lang’ kofferdeksel en een ‘kort’ kofferdeksel, over de platte voorruit en de gebogen ruit en over de liggende koplampen en de modernere staande lampen. Aan mij gaat dat allemaal voorbij. Sterker nog voor mij zijn ze allemaal hetzelfde. Het begin van het einde voor de kever kwam in januari 1978, toen Volkswagen de productie ervan in Duitsland stopzette. Het laatste model dat op Duitse bodem van de band rolde, reed regelrecht naar het VW-museum in Wolfsburg. De automaker had toen al een nieuwe troefkaart: de VW-Golf, die al gauw een waardige opvolger bleek van de kever. Ook de fabriek in Puebla, in Mexico, is nu dat lot beschoren. De laatste maanden rolden er amper vijftig van de band, te weinig om nog rendabel te zijn.
Biggin Hill – De zesjarige Leah Lowland won op de kermis een Incredible Hulk. Je kunt je afvragen of een wetenschapper die door een verknoeid experiment in een woedend razend groen monster verandert nu wel echt kinderspeelgoed. Maar vooruit, de film over het groene monster zal ook wel door kinderen worden bekeken. Dus waarom dan niet een pop om de destructieve scènes thuis na te spelen. Leah ontdekte bij haar spel met de pop echter een vreemde bult. Het bleek de groene plasser van de man. Ze rende naar haar moeder om opheldering te vragen over dit vreemde groene aanhangsel. Moeder schrok nog meer dan haar dochter en ondernam actie. Ze stapte naar
Delft – Op vakantie bezoeken wij musea, oude gebouwen en kerken. Je kijkt anders naar je omgeving. Je vraagt je af van wie het standbeeld voor je hotel is. Wie is die grote bronzen man met die hoge hoed? Je zoekt het uit en maakt er een foto van. Zo gaat dat op vakantie. Maar ook in je eigen stad zijn er beelden waar toeristen rond groeperen en foto’s van maken. Gisteren maakte ik voor deze site een foto van het nieuwe standbeeld van onze Vaders des Vaderlands. Het gelukte me niet om een foto te maken zonder toeristen. Op deze foto zie je een groepje Duitse toeristen die bij het beeld een stukje werd verteld over onze vaderlandse geschiedenis. Een groepje Japanners stond toen al met hun gids te wachten. De gids van deze laatste groep zong zelfs een coupletje van het Wilhelmus voor haar gasten. Willem van Oranje is dus populair. Het toerisme in Delft heeft er weer een attractie bij. De nieuwe toeristentrekker van de Prinsenstad staat op een steenworp afstand van de plek waar Willem van Oranje in 1584 op tien juli werd vermoord. Het is morgen dus precies 419 jaar geleden dat deze politieke moord in Delft plaats vond. Het beeld staat er overigens pas sinds een maand. Op het moment dat wij in Denemarken naar een standbeeld keken van Hans Christian Andersen, werd het Delftse beeld door koningin Beatrix onthult. Ze bekeek het beeld daarna samen met beeldhouwer Auke Hettema. De bronzen Willem de Zwijger is goudkleurig. Het werd overigens wel tijd dat de Vader des Vaderlands in zijn eigen stad een plekje kreeg. Op de sokkel staat deze tekst:
Posts
