Groeten uit la Côte Picarde Côte Picarde – Saskia & Bob vieren met hun gezin een weekje vakantie. Zij zitten aan de prachtige baai van de Somme met de kust van "la Côte Picarde". Een heerlijk stukje Franse natuur met grote brede standen en indrukwekkende krijtrotsen. Op de redactietafel belandde vanmiddag hun kaart met een vakantiegroet voor de lezers van ODD. Op de achterkant van de kaart staat gedrukt: Baie de Somme Côte Picarde Ze schrijven: Één weekje hier, maar het lijken er wel twee! We hebben de krijtrotsen gezien aan de kust bij Tréport, we zijn lekker aan het strand geweest bij Fort Mahon en we hebben de ondergrondse stad van Naours bezocht. Benthe heeft zelfs pony gereden! En natuurlijk gezwommen en geluierd. Groetjes van, Bob , Saskia, Benthe, Sietske en Karsten

Komkommertijd in Duckstad Delft – Journalisten noemen deze tijd van het jaar komkommertijd. Er is weinig nieuws omdat iedereen die er toe doet op vakantie is. Dit jaar hebben de kranten geluk want er zijn heel wat sportevenementen om de kranten mee te vullen. Bovendien zorgt de aanhouding van de voormalig Bosnisch-Servische leider Radovan Karadzic ook voor de nodige vulling van de krantenkolommen en tv- en radiorubrieken. Bij de redactie van het vooral onder dertigplussers erg populaire weekblad Donald Duck weten ze ook alles van de komkommertijd. Deze week ligt een speciaal nummer in de winkels dat helemaal in het teken staat van deze vruchtgroente. De komkommertijd bestaat namelijk niet voor Donald Duck. Tijdens de zomermaanden heeft Donald Duck Weekblad juist de hoogste oplage. De losse verkoop stijgt dan met 8%. De kinderen zijn vrij van school en hebben nu ook eens tijd om het blad – voordat papa of mama het al heeft ingepikt – van voor tot achter te lezen. Op de site van de beroemde eend en zijn familie kun je nu ook allerlei komkommerspelletjes spelen

Groeten uit Drente Exloo – Saskia & Sander vieren met hun gezin vakantie in zonnig Drente. Op de redactietafel van ODD belandde een vakantiegroet van hen. Daaruit blijkt dat ze in het Drents Museum in Assen de expositie over het vermaarde terracotta leger van de eerste Chinese keizer hebben bezocht. Op de achterkant van de kaart staat gedrukt: Ruiter uit het Terracotta Leger, Qin-dynastie (laat 3e eeuw voor Christus) Collectie: Museum van het Terracotta Leger, Lintong. Ze schrijven: 29-07-2008, Exloo Het is hier in Exloo heerlijk. Prima weer! We bezochten de Chinese soldaten van terracotta die tijdelijk in Assen te zien zijn. Indrukwekkend. Groetjes van, Sander, Saskia, Nienke, Dieuwertje, Emma & Abel

“Graag gedaan” Helmond – Eerst begint het autootje zachtjes te pruttelen dan komt het met een zucht tot stilstand. De schattige blauwe cabriolet rijdt geen meter mee. Het Nivea-pechduiveltje heeft weer eens toegeslagen. Ook Marlynn slaakt achter het stuur van haar wagentje een zucht. Daar staat ze dan. Op een stil plekje in de grote tuin van opa & oma. Zou er iemand zijn die haar kan helpen? Wie brengt haar wagentje weer aan de praat? “Kan ik je misschien helpen?”, vraagt neef Mees. Marlynn glimlacht van oor tot oor. Neef Mees is op visite bij de buren en komt even een kijkje nemen in de grote tuin ernaast. Daar ontdekt hij zijn onfortuinlijke nichtje. “Dat zou ik heel lief van je vinden”, fluistert Marlynn zachtjes. Snel duikt Mees onder de motorkap van de cabriolet. Hij heeft al rap ontdekt wat er loos is met het blauwe wagentje van zijn nichtje. “Probeer het nog eens”, roept hij van onder de motorkap. Jawel hoor het autootje doet het weer. “Kom je even mee naar binnen”, stelt Marlynn voor, “Dat kan je even je handen wassen en drinken we gezellig een kopje thee”. Even later parkeert Marlynn voor de achterdeur van haar opa en oma en stappen Mees en Marlynn uit. Ze drinken op de bank voor het raam een heerlijk kopje Earl Gray. Als Mees zijn kopje terugzet, krijgt hij plots een kusje van zijn nichtje. “Omdat je zo lief hebt geholpen”, fluistert ze in zijn oor. “Ach het was niets”, zegt Mees stoer, “graag gedaan.”

Fotografie tegen consumentisme Londen – Sinds kort is in The Photographers’ Gallery in Londen de expositie ‘Photography Against Consumerism’ van de Nederlandse fotograaf Hans Aarsman te zien. Op de tentoonstelling toont hij foto’s van zaken die hij heeft weggegooid of weggegeven. Fotograaf en schrijver Hans Aarsman kwam namelijk tot de ontdekking dat het makkelijker is om dingen weg te gooien als je er een foto van hebt gemaakt. Hij kwam daar een paar jaar geleden achter, nadat hij was verhuisd. Hij vond toen in een doos een paar kleine kaboutertjes die zijn moeder ooit had gemaakt tijdens een bezigheidstherapie en wist niet wat hij er mee moest. Hij durfde ze niet weg te gooien. Dat voelde volgens hem als een soort verraad aan zijn moeder. Hij realiseerde zich toen dat een foto een prima vervanging kan zijn van de herinnering. Bovendien neemt een foto veel minder ruimte in beslag dan het bewuste voorwerp zelf. Op deze manier ontstond het materiaal en het idee voor de tentoonstelling over consumentisme. Hij roept met zijn Londense expositie vragen op over bezitsdrang. Ook als je graag iets wilt hebben dat je niet kunt betalen, is zijn advies: maak er een foto van. Als je de tentoonstelling wilt zien, moet je wel naar Londen. Aarsman zal zijn foto’s niet in Nederland exposeren. Mij kwamen de ideeën van Aarsman direct bekent voor. Ik ken iemand in mijn directe omgeving die de schoentjes, sandalen, klompjes e.d. waar haar kindertjes uitgegroeid zijn, fotografeert alvorens ze weg te gooien. De expositie ‘Photography Against Consumerism’ is t/m 14 september te zien in The Photographers’ Gallery in Londen.

Een stekkie van de Fuchsia Nuenen – Gisteren meldde ik dat we naar het tuinevenement op de Gulbergen zijn geweest. ‘Bloem & Tuin’ viert dit jaar het derde lustrum en we troffen daar tussen de kleurige bloemen, showtuinen en vijvers van de specialistische kwekers vooral ook heel veel hartstochtelijke tuinfanaten aan. Het leuke van het bloemrijke evenement is dat er niet alleen wat te halen valt voor de mensen met een hele grote tuin en dito portemonnee. Ook voor de meer bescheiden tuinliefhebbers is veel te halen en op te steken. Een van de leukste stand vond ik die van de Nederlandse kring van Fuchsiavrienden. Daar lieten de leden van de vereniging, allemaal liefhebbers en geen professionele kwekers, zien op welke manier zij Fuchsia’s houden. Het waren mensen van de regio Zuidoost Brabant die je hier te woord stonden en van alles vertelden over hun hobby. Annie M.G. Scmidt, de in 1995 overleden schrijfster en dichter, vertelde in een van haar beroemde liedjes al hoe populair het is om stekkies van een Fuchsia weg te geven. Dat demonstreerde een lid van de Fuchsiakring ons ook. Hij stekte voor ons een fuchsia en legde uit hoe we het plantje verder moesten op kweken tot een hangfuchsia of een fuchsia op stam. Zoals hij het vertelde, klonk het eenvoudig. Met vier stekkies gingen we naar huis. We zullen zien wie van deze nieuwe fuchsiakwekers de mooiste plant uit zijn of haar stekje te voorschijn kan toveren. We houden jullie op de hoogte.

Water & Tuin Nuenen – Gisteren bezochten Ad & Els, Maartje en Marlynn en Corien & ik de 15de editie van de ‘Bloem & Tuin’. Volgens de programmagids die we bij de ingang kregen is het het grootste tuinevenement van de Benelux. Een stelling die ik niet zal bestrijden. Maar over de naam van het evenement heb ik wel een opmerking. Ik stel voor de volgende keer dat het wordt georganiseerd op Landgoed Gulbergen aan de Schoutse Vennen in Nuenen te spreken van ‘Water & Tuin’. Natuurlijk zijn er volop bloemen te zien, maar het viel me op dat water tegenwoordig wel een heel grote rol speelt in de tuin. De hoveniers en tuinarchitecten die deelnemen aan het jaarlijkse evenement hadden tussen de kleurige bloemen, exotische groene planten, exclusieve tuindecoraties en tuinmeubelen erg veel aandacht voor (zwem)vijvers, watervallen, beekjes, fonteinen en allerlei andere decoraties waarbij water een belangrijke rol speelt. Het was met name voor de jongste telg in ons groepje een extra attractie om al dat water van dichtbij te bewonderen. Het leverde op de tuinbeurs op landgoed Gulbergen plezier op maat op voor Marlynn. Ze was bijzonder onder de indruk van de fontein die gekleurde straaltjes water te voorschijn toverde. Samen met mama Maartje en oma Els wilde ze dat wel van dichtbij bekijken en onderzoeken.

Boot gekraakt Delft – Zonder lid te zijn van de krakersbeweging heeft deze meerkoet in een van Delfts grachten toch heel effectief illegaal bezit genomen van dit bootje. De ‘kapitein’ van deze boot zal even geduld moeten hebben tot de vogel klaar is met broeden. Pas dan kan hij weer het ruime sop kiezen.

Waterijsje Londen – Mijn favoriete ijssmaak is mint. In Groot-Brittannië heeft iedere ijscoman het. In ons land tref je het minder aan. Sommige ijsverkopers hebben wel iets dat er op lijkt. Dat is ‘after eight’, het is mint met chocolade. Ook erg lekker. De meeste ijssmaken tref je natuurlijk in Italië aan. Toch vind je ook daar niet alles. In Londen heeft Arthur Potts Dawson van Acorn House in Swinton Street een geheel eigen ijsje ontwikkeld. Het is “Canal flavoured ice-cream”. Een ijsje met de smaak van grachtenwater? Hij vindt de ingrediënten voor zijn ijs inderdaad bij het Regent's Canal. Het ijsje met de ongebruikelijke smaak is tamelijke populair. Als ik aan het Regent's Canal denk, zie ik afgedankte autobanden en matrassen drijven en winkelwagentjes erboven uitsteken. Het geheel compleet gemaakt met dode ratten. Dat kan toch geen een lekker ijsje opleveren? Toch vindt Arthur langs het Regent’s Canal de ingrediënten voor zijn ijsco’s. Het zijn vlierbloesem, paardebloemen en honing van de lokale bijenhouder. “Dat is de echte smaak van het kanaal”,onthult hij met een glimlach. Als ik in de buurt ben, kan ik het niet laten om er eentje proeven.

Plaatjes schieten op hoogte Delft – Het Bastei is een rotsenmassief 190 m boven de Elbe vlak bij het plaatsje Wehlen. Corien & ik bezochten het eerder deze maand. Zwitserse kunstschilders gaven deze streek ooit de naam ‘Saksisch Zwitserland'. Het is een van de best bezochte toeristische attracties, want je hebt er een prachtig uitzicht over de Elbe-vallei en het Elbsandsteingebirge. Dit gebied kan al heel lang rekenen op de populariteit van de toeristen. Al in 1797 wordt het vermeldt in de reisgidsen. Een van de eerste gidsen die beroepsmatig met toeristen de Bastei opklom was ene Carl Heinrich Nicolai. Hij schreef in 1801 in zijn wandelgids: "Welche hohe Empfindungen gießt das in die Seele! Lange steht man, ohne mit sich fertig zu werden (...) schwer reißt man sich von dieser Stelle fort." Dat gaat 207 jaar later nog precies zo op. Ook wij genieten volop van het fabuleuze uitzicht. Op een maquette op de beroemde Basteibrücke lees ik dat hier in 1853 door de Saksische hoffotograaf Hermann Kroon de eerste landschapfoto’s van Duitsland werden gemaakt. Dat moeten meteen al adembenemende platen zijn geweest. Er zijn nadien ongetwijfeld nog vele duizenden foto’s gemaakt. Ik zie werkelijk iedereen om ons heen plaatjes schieten. Ook wij doen daar natuurlijk aan mee. Zo’n flinke klim en zo’n prachtig uitzicht maken bovendien hongerig. In 1812 begon slager Pietzsch met het verkopen van versnaperingen aan de bezoekers. Hij liet hierboven twee hutten neerzetten en verkocht daar brood, bier, sterke drank, koffie en melk. Dat het een geweldig idee was van die lokale slager blijkt ook nu nog steeds. Er zijn inmiddels drie uitstekende restaurants, waar je heerlijke vijfgangen maaltijden kunt gebruiken. Wij waren er zeer tevreden over. Heerlijk smikkelen en terwijl genieten van een prachtig uitzicht.

Boom met x-factor Delft – Onlangs meldde de lokale kranten dat de plataan op het Doelenplein de populairste boom van de Prinsenstad is. De boom kreeg de meeste stemmen bij een verkiezing op internet. De plataan wist 1028 stemmen te verzamelen. Op 1 februari van dit jaar telde de gemeente Delft volgens het CBS 96.055 inwoners. Dat betekent dat ongeveer tien procent van de Delftenaren zijn stem heeft uitgebracht op de boom. Het valt dus eigenlijk wel mee met de x-factor van deze boom. De bewuste plataan staat pal voor hotel ‘De Plataan’. De Hollandse iep bij sociëteit Alcuin eindigde op de tweede plaats met 922 stemmen. De hotelgasten hebben dus gewonnen van de studenten. De plataan had zelfs een heel fanatieke fan. Die kraakte de website www.boomverkiezing.nl en bezorgde de plataan duizenden illegale extra stemmen. De Bomenstichting in Delft, die de verkiezing organiseerde, heeft volgens een woordvoerder de stemming gecorrigeerd. De verkiezing ‘Welke boom heeft de X-factor’ wordt in verschillende plaatsen in ons land georganiseerd. Het is een initiatief van de Bomenstichting die het organiseert samen met gemeenten en lokale organisaties. Delft had de primeur.

Olympische kanshebbers Den Haag – Afgelopen weekend was al vanaf donderdag op ’t Plein in Den Haag de top van het Nederlandse beachvolleybal te bewonderen. De dames en heren – waaronder de Olympische beachvolleyballers Nummerdor/Schuil en Boersma/Ronnes en de dames Kadijk/Mooren – voerden een felle strijd om de punten van het Grand Slam Den Haag Open. Aan de vooravond van de Spelen van 2008 en op het laatste grote toernooi in ons land waar de Olympische toppers aan deelnemen, werden de beachvolleyballers die zich geplaatst hebben feestelijk uitgezwaaid door het Haagse publiek. Er werden bovendien op deze dagen verschillende recreatieve toernooien gespeeld. Corien & ik zaten op de tribune moedigden de sporters aan. We hoorden van kenners om ons heen dat Nederland bij de komende Olympische Spelen zeker kans heeft op twee gouden medailles op dit onderdeel.

”Ik wist het wel” Delft – Vanmorgen stuurde Nellie via de mail twee foto’s op. Ze schreef erbij: “Deze foto's zagen Pieter Jan & ik gisteren op onze lokale tv-zender ‘Stadskanaal Helmond’. Vind je ook niet dat er een sterke gelijkenis is met twee van jullie kleinkinderen? Wij vonden van wel”. Even daarna kreeg ik een tweede mailtje: “Inmiddels ben ik er achter dat het echt Abel is. Dat zag ik op ODD van 13 juni. Ja, ik wist het wel!!!!!!!!!!!!!” Nellie & Pieter Jan hebben helemaal gelijk. Het is inderdaad Abel en het meisje lijkt niet op Dieuwertje. Het is Dieuwertje. De beide foto’s komen van de Flickr-site van Saskia. Zowel de foto van Abel als die van Dieuwertje zijn door haar in maart en april van dit jaar op haar site gepubliceerd. Navraag bij Saskia leert inmiddels dat zij de foto’s niet heeft opgestuurd naar het Stadskanaal van Helmond. Een redacteur van dat lokale tv-kanaal heeft waarschijnlijk de foto’s van haar site gehaald en zonder dat te vragen of te melden opnieuw gepubliceerd op de lokale TV.

Perfecte regenjas Den Haag - “Wat voor weer zou het zijn in Den Haag”, zong Conny Stuart ooit. Ik vrees dat het meeste recente antwoord nog steeds “het regent” zou zijn. Nederlanders laten zich echter door het weer niet weerhouden als het om winkelen gaat. Deze moeder voorzag haar zoontje tijdens een plotselinge plensbui op het Haagse Noordeinde van een regenjas. Het kereltje vond het prachtig en wij ook. Moeder had in de opruiming bij Prenatal een potje gekocht. Met de zak die ze in de winkel kreeg, maakte zij een perfecte regenjas. Het potje is immers gemaakt om nat te worden.

Delftdag 2008 Delft – Het Delftsch Studenten Corps (DSC) is de oudste studentenvereniging van Delft. Ze werd opgericht op 22 maart 1848. Dat betekent dat DSC dit jaar haar 160-jarig bestaan viert. De besloten sociëteit van het corps is zelfs ouder. Die heet Delftsche Studenten Sociëteit Phoenix (spreek uit als feunix). De sociëteit die door de studenten zelf ‘de zaak’ wordt genoemd, is opgericht op 1 maart 1847, ruim een jaar voor de oprichting van het Delftsch Studenten Corps. Het huidige pand aan de Phoenixstraat 30 werd in 1877 gebouwd. Het is dus een oude club met een dito gebouw. De viering van het 32ste lustrum gebeurt met allerlei activiteiten en feesten voor de studenten. Op acht feesten vierden ongeveer 20.000 studenten uit heel ons land samen de afgelopen weken feest. Er was nog veel meer, maar voor de stad was toch vooral de Delftdag afgelopen vrijdag het leukst. Die dag organiseerde DSC op de Markt allerlei feestelijke activiteiten voor de inwoners van de studentenstad. De dag werd afgesloten met een popconcert met Ellen ten Damme en de Delftse zanger/pianist Roel van Velzen. Eerder die dag was er een ’naaldhakken-race’ over een parcours op de Markt. Gewoonlijk lopen slechts de bruidjes hier op naaldhakken. Ook afgelopen vrijdag was dat weer het geval. Ik zag zeker vijf kersverse bruidsparen het stadhuis binnen schreiden om te huwen. Geen van de pasgehuwde dames heeft echter nog even meegedaan aan de race. De 21-jarige Delftse studente Carlijn ging dan ook met de eerste prijs aan de haal. Ze kreeg een paar sportschoenen zodat ze in de toekomst comfortabelere kan hollen. Het leukst vond ik toch het bungeejumpen in een auto. De deelnemers werden vastgesnoerd in een Smart personenauto omhoog getakeld. Vervolgens stortte de auto frontaal omlaag om vlak voor de grond te worden tegengehouden door vier sterke elastieken banden. Het klinkt eng en zo zag het er ook uit. Toch stonden de mensen in de rij voor een vrije val met een auto. Ik zag onder de deelnemers heel wat Amerikaanse en Japanse toeristen en hoorde in heel wat buitenlandse talen vrouwen gillen. Die waren precies op de goede dag in de Prinsenstad gearriveerd want er kon ook gratis worden deelgenomen aan een salsa dansles. Ook dat gebeurde in de openlucht.

Doe wat leuks Delft – Doe wat leuks op vakantie. Dat lijkt een voor de handliggend advies, maar dat is het misschien toch wel niet. Veel lezers van ODD zijn nu op vakantie en houden zich toch nog bezig met het werk. Tenminste volgens carrièresite Monsterboard. Uit onderzoek van de site blijkt dat bijna de helft (48,1 procent) van de vakantiegangers zich op vakantie toch nog bezighoudt met het werk. Volgens Monsterboard werkt zelfs negen procent gewoon door tijdens de vakantie. Doe wat leuks op vakantie is dus niet zo’n gek advies. Na een peiling onder 11849 werknemers in Europa, de Verenigde Staten en Canada bleek overigens dat wij Nederlanders nog wel een aardige balans hebben tussen werk en privé-leven. Wereldwijd blijkt namelijk 62 procent tijdens de vakantie nog bezig te zijn met het werk. De Duitsers hebben de meeste moeite om het werk los te laten tijdens de vakantie. Bij onze oosterburen is 55,4 procent op vakantie nog met werk bezig. De Spanjaarden maken er helemaal een potje van. Bijna 32 procent van de Spanjaarden zegt de hele vakantie gewoon door te werken. Ik ga er vanuit dat ODD-lezers allemaal hun laptop meenemen op vakantie. Gebruik die dan eens niet om door te werken, maar om leuke vakantiefoto’s naar ODD te mailen. Of anders: doe gewoon wat leuks.

Filmheld bezoekt Delft Delft – Snuf is een filmheld en een hond. Hij speelt de hoofdrol in de boeken van Piet Prins en in de film ‘Snuf de hond in Oorlogstijd' die onlangs naar een van de boeken is gemaakt. In het najaar wordt ‘Snuf de hond’ als een twaalfdelige serie op de televisie uitgezonden. Gisteren was Snuf met enkele hoofdrolspelers uit de film naar Delft gekomen om de tentoonstelling 'Dappere Dieren’ in het legermuseum te openen. Ter gelegenheid hiervan trok een kleurrijke optocht door het centrum van Delft. Er waren diverse dappere dieren. Ik zag een kameel begeleid door een Brits-Indische militair uit de Tweede Wereldoorlog, een ridder te paard, een 17e eeuwse valkenier, een ezel, een bok en twee Gele Rijders van de Rijdende Artillerie. Speciale gast in de stoet was niet alleen filmheld Snuf de hond, maar ook Vivian van Huijden, Bas Muijs, Rense Westra en Wim Serlie uit de film ‘Snuf de hond in Oorlogstijd’. De tentoonstelling ‘Dappere dieren’ in het Legermuseum in Delft opent vandaag haar deuren. Wie heeft er nooit gehoord van de olifanten van Hannibal? Sorus was de grootste en de belangrijkste bondgenoot van Hannibal in zijn strijd tegen de Romeinen. Maar er zijn veel meer dieren die een belangrijke rol hebben gespeeld in oorlogstijd: Stubby de hond verrichtte, in de Eerste Wereldoorlog, de ene na de andere heldendaad; zo blafte hij de Amerikaanse soldaten wakker tijdens een gifgasaanval. Het Legermuseum zet deze en andere dieren uit het leger deze zomer in de spotlights. Door te ervaren, te kijken, en te doen wordt duidelijk waarom dieren door de eeuwen heen zo'n belangrijke rol hebben gespeeld in oorlogstijd: ze kunnen dingen die mensen niet kunnen. De mens kan immers niet tippen aan de kracht van een olifant of de snelheid van een paard. In oorlogssituaties zorgden postduiven voor communicatie en honden sporen mijnen en gas op. Maar tussen mens en dier ontstaat vaak ook een sterke vriendschapsband. De loyaliteit van dieren aan hun baas en de troost die ze kunnen bieden in de spanning van oorlogstijd, maken hen tot geliefde kameraden. De dappere dieren zijn in het Legermuseum te bezoeken van vandaag tot en met 13 april 2009.

Kerk als symbool Dresden – In de nacht van 13 op 14 februari 1945 legden geallieerde brandbommen Dresden in de as. De Frauenkirche in het hart van de stad werd niet door de bommen geraakt en bleef gespaard. De overlevenden van de bombardementen vluchtten dan ook massaal de kerk in. De kerk werd zo een teken van hoop in een brandende en smeulende stad. Het klinkt te mooi om waar te zijn. En dat is het dan ook. Twee dagen na de alles verslindende stadsbrand stortte ook de kerk in. Het draagwerk van de kerk was ontzet en het zandsteen verpulverd door de immense hitte. De overlevenden in de kerk konden nog net op tijd het gebouw verlaten. In juni 2008 bezochten Corien & ik de stad en stonden versteld voor de in oude luister herstelde lutherse Frauenkirche. Dankzij miljoenen van particuliere donateurs is de kerk weer van de grond af opgebouwd. In 2005 is hij weer in gebruik genomen. Peter, een gepensioneerde geschiedenisleraar uit Freiberg, was die warme dag in juni onze gids. Hij vertelde dat het communistische bewind van de DDR aanvankelijk plannen had om de puinhopen van de kerk op te ruimen. Maar omdat ambtenaren van monumentenzorg concludeerden dat het wellicht mogelijk was om de kerk te herbouwen, gebeurde dat niet. Peter legde uit dat de ambtenaren jaren voor de verwoesting elke steen van de kerk hadden gefotografeerd en gecatalogiseerd. Dat was toen nodig omdat de kerk scheuren vertoonde en de restaurateurs wilden onderzoek hoe dat was ontstaan. De gegevens voor de herbouw waren dus voorradig, maar de leiders van de DDR hadden wel wat anders aan hun hoofd en voelden weinig voor herbouw. Toch werden de stenen niet gedumpt of hergebruikt in nieuwe bouwwerken. Ook werden de nog staande restanten niet neergehaald. Het DDR-regime bedacht dat de ruïne en het puin eromheen konden dienen als ‘Mahnmal’. Een waarschuwing tegen oorlog. “Het was toen immers de tijd van de Oost-Westconfrontatie”, herinnerde Peter ons. “De ruïne werd een waarschuwing tegen het westerse militaire imperialisme dat de vredelievende communistische broedervolken bedreigde” lichtte hij verder toe. Pas nadat de Berlijnse Muur was gevallen, in november 1989, kon de Frauenkirche herrijzen. De Frauenkirche heeft weer een eigen lutherse dominee, maar geen eigen gemeente. Toeristen vullen de kerk. Ook wij gaan naar binnen voor een dienst. Terwijl de jeugdige dominee preekt, kijk ik om mij heen naar de nog nieuwe goudbespoten barokengeltjes, de marmeren beeldhouwwerken en 21ste-eeuwse pastelkleurige muurschilderingen. Toen ik voor de kerk stond, leek het of die nooit was weggeweest. Hier binnen zie je dat het allemaal nieuw is. De Britten hebben royaal meebetaald aan de herbouw. Het kostte de mensen in Dresden niets. Ik bedenk terwijl ik naar de dominee luister dat daar wel een mooie gedachte in schuilt. Een kerk die zo lang het symbool is geweest van verwoesting, is nu het symbool van verzoening.

Delftse trekzakblues is top Delft – Afgelopen vrijdag bezochten we het ‘grachtenconcert’ van de Delftse zydecogroep Les Chats Cadiens op de Markt. De groep bestaat uit vier topmuzikanten die eerder waren te beluisteren op het North Sea Jazzfestival en het Montreux Jazzfestival. Bandleider Henk de Kat vertelde me ooit dat hun muziek is geïnspireerd op die van de in 1987 overleden Creoolse accordeonist Clifton Chenier. De groep is in de wereld van zydeco en cajun bekend om de zeer unieke sound. Bandleider Henk de Kat, die onlangs tijdens het 16e cajunfestival in Raamsdonksveer door een vakjury van musici, platenproducenten en impresario´s uit onder meer Engeland, Duitsland en Frankrijk werd uitgeroepen tot ´Beste zydeco-accordeonist van Europa´, bepaalt met zijn bijzonder manier van spelen die klankkleur van de groep. Hij speelt op zijn trekzak prachtig diep klinkende baspartijen, waardoor een basgitarist niet nodig is. We waren ook weer erg onder de indruk van Willem van Dullemen, de gitarist van de groep. Ook de voormalige frontman van de 'Lousiana Radio' Hans de Vries was vrijdagavond weer erg goed op dreef. Hij is een genot om naar te luisteren en te kijken. Hij tovert uit zijn mondhamonica een fantastische bluessound, maar kan ook heel goed overweg op het wasbord, de triangel en de voodoo-stick. De frontmen van Les Chat Cadiens worden strak gesteund door drummer Jeroen Elfferich. Soms subtiel met brushes, maar dan weer strak en dwingend. Benthe, Sietske en Karsten maakten net als Saskia voor het eerst kennis met deze Europese topgroep en genoten zeer van het concert op de zonnige markt. We boften dat de groep die ook dit jaar weer een druk programma op diverse festivalpodia in binnen- en buitenland moeten afwerken ook in hun eigen stad tijd vrij konden maken voor een concert. Ze werden beloond met luide en enthousiaste reacties van het publiek op de volle markt. Op de site van de groep zijn gratis nummers te downloaden. Klik daar voor hier

Marjan zag Sara Laarbeek – Sinds afgelopen zaterdag weet Marjan waar Abraham de mosterd haalt. Ze heeft nu immers zelf Sara gezien. Samen met echtgenoot Piet, familie en vrienden vierde zij het feit dat ze nu samen 103 jaar oud zijn. Vijftig jaar daarvan neemt Marjan voor haar rekening. De van oorsprong Zeeuwse Marjan & Piet hebben zich de Brabantse gastvrijheid helemaal eigen gemaakt. In het sfeervolle restaurant en brouwerij de Croyse Hoeve aan de rand van Stiphout trakteerden zij hun gasten afgelopen zaterdagavond op een gezellig feest. Al eeuwen lang weten ze daar bij het kasteel van Croy niet alleen hoe je bier moet maken, maar vooral hoe je dat op een feestelijke manier weer soldaat kunt maken. Nadat de nieuwe Sara en haar Piet de cadeaus van familie en vrienden hadden ontvangen, ging het ‘walking diner’ van start. Op een verjaardagsfeest van Marjan & Piet moet natuurlijk ook volop gemusiceerd worden. Dat gebeurde dat ook uitbundig. Piet zong zijn vrouw met muzikale ondersteuning van zijn dochters en zoon uit volle borst toe. Daarbij enthousiast ondersteunt door alle feestgangers. Ook de aanwezige leden van dameskoor ‘Confetti’ lieten al zingend van zicht horen. Kortom het was een feestelijke avond.