Maritieme geschiedenis in Portland Weymouth – Woensdag bezochten Corien & ik Portland Island. Dit schiereiland even ten zuiden van Weymouth werd door Thomas Hardy, de in Dorchester geboren schrijver, het ‘Gilbraltar van Wessex’ genoemd. Een omschrijving die ik heel goed begrijp. Het intrigerende eiland is dan nu wel heel makkelijk te bereiken, het ruige landschap en de dramatische kustlijn zijn nog steeds fascinerend. Wat Portland zo uniek maakt is de rol die het speelt in de maritieme geschiedenis van Groot-Brittannië en Europa. De haven is nog steeds in gebruik bij de Royal Navy. In het kasteel aan de noordzijde van de haven is veel van de maritieme geschiedenis van deze haven te zien. Het kasteel is gebouwd in opdracht van Koning Henry VIII. Toen deze zich tot ergernis van de paus had losgemaakt van Rome en zichzelf uitgeroepen tot ‘Hoofd van de Kerk en de Geestelijkheid’ dreigde prompt invasie vanuit Europa. Om zich daar tegen te beschermen liet hij een reeks van fortificaties bouwen langs de kust. Het kasteel in Portland was daarin heel belangrijk. Daarmee begint de tentoonstelling. Het gebruik van middeleeuwse wapens en militaire uitrusting wordt uitgelegd en getoond. De rol die de haven en het kasteel speelden in de Tweede Wereldoorlog komt ook uitvoerig aan bod. Gedurende de Tweede Wereldoorlog bevond de haven van Portland zich in de frontlijn. Hier werden de landingen in Normandië voorbereid. Duizenden Amerikaanse en Britse soldaten werden hier opgeleid en getraind voor de landing op D-day in mei 1944. Ondanks de zware Duitse bombardementen gingen die voorbereidingen gewoon door. De haven lag toen vol met Amerikaanse en Britse oorlogsschepen. Hier lagen ook de ‘Mulberry Harbours’. Dat zijn gigantische holle betonnen drijvers. Ook nu liggen er nog twee van deze gigantische drijvers in de haven. Ze waren vitaal voor het succes van de invasie in Europa. Hier in Portland werden ze voor het eerst getest. Tijdens D-day werden ze het Kanaal over gesleept en tot zinken gebracht voor de Franse kust. Ze vormden een beschutting voor de geallieerde troepen bij de landing. Het komt allemaal aanbod in de tentoonstelling. De haven wacht nog een grote uitdaging. Bij de Olympische Spelen van 2012 in Londen zullen hier de zeil- en windsurfwedstrijden worden gehouden. We reden ook naar de top van Portland en genoten van het prachtige uitzicht op Chesil Beach, de 29 kilometer lange kiezelbank. We zagen daar later borden waarop stond dat het verboden was om kiezelstenen mee te nemen.

Wetherspoon is het verschil Weymouth – Inwoners van Delft en andere historische steden zijn gewend te leven in een omgeving die hen dagelijks herinnert aan de geschiedenis van het land. De geschiedenis omgeeft hen altijd. Ook Engeland is een land met een rijke historie. Het is de geboortegrond van de legendarische koning Arthur en de beroemde schrijvers Shakespeare en Dickens. Je ziet in het dagelijkse leven veel terug van dit roemruchte imperium. Niet alleen in musea, maar ook tijdens een wandelingetje door de highstreet van een dorpje of stadje herinnert veel aan de geschiedenis van het land. Historie is iets waar men een levend onderdeel van is. Dinsdag waren we in het bedrijvige Yeovil en het rustige Poundsbury. De plaatsen verschillen veel in leeftijd, maar lijken in verschijning wel op elkaar. Ook daarin speelt de geschiedenis een rol. Yeovil is deel van de geschiedenis van het land. Het bewijs is wel dat de 14de eeuwse church of St. John the Baptist nog steeds gewoon ook de parochiekerk is. Gotieke beelden en posters van de kinderoppas vormen een harmonisch geheel. In Poundsbury, de buitenwijk van Dorchester waar de bewoners uitkijken op de groene heuvels van Dorset, is de verbeelding van de bouwgeschiedenis bijeengebracht. Alles is nieuw, maar wel opgetrokken in traditionele stijl. Alles is neo. Neo-Georgian of neo-Victorian en gebouwd met materialen uit de streek. Net als in Yeovil waren Corien & ik hier al eerder. Het groen is nu hoger en de bomen tussen de huizen met torentjes of pilaren wat voller. Het lijkt een historische plaatsje, maar toch verschenen de eerste huizen pas in de jaren negentig van de vorige eeuw. Een ding hebben ze niet gemeen: Wetherspoon. Yeovil was gelukkig wel een pub van deze keten rijk: The William Dampier. Daar gebruikten we de lunch.

Sport en amusement Weymouth – Maandag reden we van Hastings naar Weymouth, onze tweede vakantiebestemming. We verruilden zo de ene badplaats voor de andere. Badplaatsen zijn in Engeland nog net zo populair als ze waren in de Victoriaanse periode. Het zijn in dit land nog steeds belangrijke instituten. Het begon allemaal met de aanleg van de spoorwegen. In de 19de eeuw konden daardoor vele duizenden in het weekend en de Bank Holidays naar de kust voor ‘a day at the seaside’. In die Victoriaanse periode zijn de meeste grote badplaatsen ontstaan en dat is nog steeds te zien. De promenades die werden aangelegd zijn er nog steeds net als de op palen gebouwde pieren. De badplaatsen hebben ook allemaal een soort van permanente kermis. Corien & ik vinden het leuk om door de fantastische schijnwereld van kleur, geluid en beweging te slenteren. Het is een aaneenschakeling van amusementshallen vol met gokautomaten. Het is er altijd druk. Naast het talrijke amusement bieden tal van badplaatsen ook op het sportgebied heel wat mogelijkheden. Hastings heeft een prachtige golfbaan en Weymouth heeft een prachtige jachthaven. Ze organiseren er trips op zee. Je kunt er ook een compleet ingerichte boot huren. Wij hebben een boottochtje niet overwogen.

Zondag in Brighton St. Leonard’s – Terwijl de Engelse moeders het al weer een paar weken achter de rug hebben, werden afgelopen zondag de Nederlandse moeders (op één na) in het zonnetje gezet. Samen met die bewuste (groot)moeder reed ik afgelopen zondag immers naar Brighton, de voornaamste en bekendste badplaats van het land. Wij waren overigens niet de enige bezoekers. Ook Gordon Brown was in de stad. De toekomstige Prime Minister van Groot-Brittannië sprak in een van de zalen van het Royal Pavilion. Wij ontdekten dat toen we betogers voor het pseudo-Indisch sprookjespaleis met de uienkoepels zagen. Er zijn twee zaken die Engeland momenteel in de greep hebben. De eerste is Tony Blair die aankondigde om op 27 juni te vertrekken uit Downing Street 10 om plaats te maken voor Gordon Brown. Tot die overname (de Times sprak zelfs van abdication en coronation) toert de labourminister door het land om overal zijn partijgenoten toe te spreken. Zondag was Brighton aan de beurt. De andere zaak die de Britse natie in haar greep heeft, is de ontvoering in Portugal van het vierjarige Engelse meisje Madeleine McCann. De kranten en de Tv-journaals staan bol van beide zaken. In de tuinen rond de voormalige koninklijke residentie liepen dankzij Brown tientallen politiemannen en –vrouwen. Veiligheid is duidelijk een grotere zaak dan toen de prins van Wales hier nog woonde. Wij keken er even naar, maar vertrokken toen toch maar naar de beroemde pier van deze badplaats. Het is de plek waar mensen zich graag laten fotograferen. Vroeger gebeurde dat door beroepsfotografen die de foto meteen verkochten. In dit digitale tijdperk zijn ze niet meer te vinden. Nu fotografeert iedereen. We wandelden op ons gemak over de pier en raakte in gesprek met Joanne and Henry uit Arundel. Henry maakte deze foto van ons. Iedereen heeft zo’n beetje hetzelfde beeld van de flegmatieke stijve Brit. De Engelsman of –vrouw springt niet gauw uit de band. De zwijgzame Brit die zijn emoties niet toont, maar ze wel uitleeft op papier in gedichten, proza en op het toneel. Als je ze beter leert kennen, blijken ze niet zo verlegen en praten ze graag over hun geboorteland en de vele tradities en gewoonten. Wij ontmoeten in de tuinen van het Royal Pavilion bij een Morris Dancers Festival twee oer-Britse dames: Maureen en Jane. Beide fanatieke dansers die met veel enthousiasme over hun hobby vertelden. Ze waren met hun groep uit Arundel met een busje naar Brighton gekomen voor het festival en hadden erg veel plezier. Wij genoten ook van het plezier waarmee de dansers optraden. Flegmatiek, stijf of verlegen, wij weten wel beter.

Sweet memories of Rye Rye – Zaterdag bezochten Corien & ik Rye, het schilderachtige stadje op de heuvel, vlakbij Hastings. We waren hier, met de kinderen, al vaker. Maar die bezoeken zijn al wel weer een groot aantal jaren geleden. De wandeling door Rye was er dan ook een vol met ‘sweet memories’. Vele eeuwen geleden was het plaatsje een echt smokkelaarsnest, maar nu is het een toeristische trekpleister van de eerste orde. De huizen in het oude centrum zijn ingericht als antiekzaakjes, pottenbakkerijen, tearooms en delicatessenzaak. Alleen de beroemde 15de eeuwse Mermaid Inn doet nog steeds dienst als hotel. Het verhaal gaat dat de smokkelaars in deze herberg openlijk hun pijpen zaten te roken met hun pistolen en messen op tafel, zonder dat de autoriteiten durfden ingrijpen. Corien & ik konden ons al slenterend door de klinkerstraatjes wel voorstellen dat de kelders en gewelven van de huizen ideaal waren voor het verbergen van de contrabande. Na ons bezoek aan Rye brachten we een bezoek aan het historische plaatsje Battle. We zijn er door de eindeloze stroom van televisiebeelden tegenwoordig aan gewend geraakt dat plaatsen worden verwoest door oorlogen. Bij Battle gebeurde dat in 1066 precies andersom. Het plaatsje dankt zijn ontstaan en naam aan de historische slag tussen de Angelsaksen en de Normandiërs, die ten onrechte de slag bij Hastings wordt genoemd. Ook nu herinnert nog veel aan die eeuwenoude slag. De pub waar Corien & ik onze ‘ tea’ gebruikten heet ‘The Battle of 1066’. We zitten aan het raam en hebben daar een mooi uitzicht op de abdij, die door hertog Willem de Veroveraar, de winnaar van de slag, werd gebouwd. Op de plek waar zijn tegenstander koning Harold werd gedood, plaatste hij het hoogaltaar. Het is geen verhaal dat je uit een geschiedenisboekje moet halen. De mensen in de pub aan het tafeltje naast ons, zes grijze mannen met grote glazen, vertellen het ons ongevraagd als ze horen dat we over de abdij spreken. Ze zijn trots op hun verleden.

Terug in de tijd Hastings – Op vrijdagmorgen rond halftien arriveerden Corien & ik in Hastings aan de zuidkust van Groot-Brittannië. We maakten de overtocht weer ouderwets met de nachtboot Stena Britannica. De Concorde van de zee, de supersnelle catamaranferry HSS Stena Discovery, waar we voorheen altijd de overtocht mee maakten, is helaas uit de vaart genomen. De voornaamste reden daarvoor was de extreme stijging van de brandstofkosten. Net zoals de Concorde te duur was om te vliegen, is de snelle catamaranferry te duur om te varen. Om de overtocht in drieëneenhalf uur te kunnen maken, voer de boot met de hoge snelheid van 75 km per uur. De HSS Stena Discovery verbruikte op die manier maar liefst 180.000 liter brandstof per dag. Dat was niet langer rendabel. Overigens is de oude nachtboot spectaculair vergroot en verbeterd. Er is een mooi royaal restaurant, waar ze – weten we nu uit ervaring – een heel goed Engels ontbijt serveren. De overtocht ging heel voorspoedig en om zeven uur Engelse tijd reden we al van boord. We hebben met de kinderen een aantal jaren de vakantie doorgebracht in Hastings. We vonden het om die reden leuk om er weer eens een paar dagen door te brengen. Veel is hetzelfde gebleven, maar ook erg veel is veranderd. De herinneringen aan het idyllisch vissersdorp dat Hastings ooit was, wordt levend gehouden door de nauwe straatjes en steegjes met de 16de eeuwse vakwerkhuizen. Nog steeds varen de vissers vanaf het strand uit. In het oude stadsgedeelte achter de vismarkt vonden Corien & ik ook vrijdag weer het Hastings van weleer terug.

Gezellige familiedrukte Helmond - De mamma van Mees vroeg aan de oma van Mees of ze zin had mee naar Veldhoven te gaan, een kopje koffie drinken bij Saskia en de kinderen. Leuk, alle kinderen zijn thuis, dus kunnen de familiebanden weer even stevig aangehaald worden. Andere Saskia zou ook komen met de kinderen, dus het zou gezellig drukte worden. In het zuiden van het land zijn er nog veel scholen die voorjaarsvakantie hebben. Dat is leuk als het mooi weer is. Dan kan je lekker buitenspelen en van het mooie weer genieten. Als het regent is het toch moeilijk om steeds weer iets nieuws te verzinnen om je binnen te vermaken, dan is zo’n gezellige familiedrukte een welkome afleiding. Mees vond dit allemaal schitterend en genoot van de aanwezigheid van zoveel kinderen. Acht in ’t totaal. Maar wel vermoeiend, want hij viel in de auto naar huis meteen als een blok in slaap. Een bijdrage van Nellie

Zondag is het weer Loederdag Delft – Zondag 13 mei is het Moederdag. We kijken er met z’n allen naar uit. Niets is leuker dan moeder eens in het zonnetje te zetten. Op school maken de kinderen tekeningen en werkjes om hun moeders mee te verblijden. De vaders begeleiden de kinderen eventueel naar de winkel voor de aankoop van een moederdaggeschenk. Want ook de winkels doen royaal mee aan het feest van Moederdag. Al die aandacht heeft moeder wel verdiend. Dag aan dag zorgt ze voor de kinderen. Natuurlijk moppert ze ook wel eens, maar ze bedoelt het altijd goed. Toch? Of zijn er ook mensen die anders over hun moeder denken. In Veldhoven is er gerede twijfel ontstaan. Een van de anders toch reuze aardige winkelbedienden plakte dit op de etalageruit. In andere steden doen de winkels van meneer Blokker gewoon mee aan de centraal bedachte reclameactie. Vanuit een centraal punt krijgen de deelnemers van deze keten van huishoudwinkels dan ook allemaal hetzelfde reclamemateriaal aangeleverd. Daar gaan de dames en heren van de filialen dan mee aan de slag om de winkel te versieren. Op de voorgeschreven wijze plakken ze de reuze stickers op de winkelruiten. Maar wat te doen als de etalageruit te klein is voor zo’n grote sticker? Dan verknip je de sticker zo dat een ieder toch begrijpt wat er aan de hand is. De jeugdige Veldhovense winkelbediende gaf echter – naar ik hoop onbedoeld – door haar knipwerk heel duidelijk weer hoe zij over deze dag denkt.

Eet smakelijk Delft – Het is de bedoeling van de reclameborden langs de kant van de weg dat zij de aandacht van potentiële klanten trekken. Toch lopen we er veelal achteloos aan voorbij. Soms ontlokt een mededeling op het bord een glimlach, zoals dat het geval was bij snackbar ‘t Sluisje in Leidschendam. Ook dit bord op de stoep van een restaurant in Lincolnshire trok volop de aandacht van de voorbijgangers. Het ontlokte niet alleen een glimlach. Het was ook vaak de start van een gesprek tussen de voorbijgangers. Dat zal ongetwijfeld ook de bedoeling zijn geweest van de actievoerders die de tekst van de restauranthouder hadden uitgewist en herschreven. De beste man zal ook niet zo blij zijn geweest op het moment dat hij ontdekte dat zijn bord was aangepast. Hoewel de inhoud van de boodschap ongetwijfeld juist is, moedigt het potentiële klanten niet aan om hier eens binnen te stappen.

Tot ziens in Poulseur Poulseur – Op vrijdag 18 en zaterdag 19 mei a.s. gaan de deuren van de vakantiewoning Le Moulin de Poulseur open voor alle toekomstige vakantievierders, vrienden, familie en bekenden. Van 12.00 tot 18.00 uur zijn jullie op deze dagen van harte welkom om zelf de prachtige tuin, de ruime kamers en de unieke ligging van het vakantiehuis te bekijken. Het vakantiehuis wordt al verhuurd, maar is voor deze twee open dagen speciaal vrijgehouden. Gasten die al in de comfortabele vakantiewoning hebben gelogeerd, waren erg opgetogen over hun verblijf en hebben al aangekondigd zeker nog eens terug te komen. Dat begrijp ik wel want voor mensen die graag actief zijn tijdens hun vakantie, biedt de Belgische Ardennen werkelijk een onbeperkt aantal mogelijkheden: wandelen, fietsen, watersport, paardrijden, klimmen, golf, motorrijden, noem maar op. Met zijn prachtige natuur en pittoreske dorpjes is de Belgische Ardennen een wandel– en fietsbestemming bij uitstek. Er zijn lange en korte routes voor relaxte wandelingen of fietstochtjes. Voor het ‘echte’ werk, zoals kajakken, mountainbiking, abseiling en andere sportieve uitdagingen kun je ook terecht in deze streek. De gasten meldden in het gastenboek dat ze heerlijk hebben gekajakt, naar de grotten van Remouchamps zijn geweest en een ontspannen wandeling hebben gemaakt langs de Ourthe. Wil je een routebeschrijving om naar een van de open dagen van Le Moulin de Poulseur te komen, klik dan hier.

Ondernemer met lef Leidschendam – Het gebruik van de computer levert veel gemak op. Er schuilt echter ook wel een gevaar in. Omdat we alles op dat ding kunnen controleren, verleren we zelf wellicht wat oude vaardigheden. Een van de nieuwe verworvenheden is de spellingchecker. Je rammelt je tekstje op het scherm en het computerprogramma haalt de taalfouten er uit. Dat is zeker heel handig als je niet in je moedertaal schrijft. De eigenaar van deze snackbar in Leidschendam valt dan ook door de mand. Hij schrijft niet in zijn moedertaal en mist duidelijk de spellingchecker. Toch bewonder ik het lef van deze ondernemer. Hij verkoop zo ook wel zijn broodjes tataar, met of zonder suas.

Zo ziet klussen er uit Delft – In het stukje ‘Klussen in de Ardennen’ legde ik uit hoe het kwam dat Corien & ik samen met de vier enthousiaste eigenaars aan het werk gingen in Le Moulin de Poulseur. “Daar zou ik wel eens een foto van willen zien”, reageerde Nellie ongelovig op dit feit. Inmiddels heeft de hoofdredactie van ODD van Adrie enkele afbeeldingen van dit arbeidzame weekend ontvangen. We delen daar graag een paar van met jullie. Corien & ik zullen er ongetwijfeld nog wel eens terug keren. Niet om het gras te maaien, maar om te genieten van het huis, de tuin en de gastvrije streek zo vlakbij Luik. Terwijl Corien zorgde dat alle ramen weer glommen en ik bezig was om korte metten te maken met het gras, waren Adrie en Ad bezig om de laatste puntjes op te i te zetten in het huis. Alle kamers kregen een fraaie spiegel zodat de gasten netjes gekamd aan het ontbijt kunnen verschijnen. Monique en Els gaven de deuren van de garages een nieuw kleurtje. Even speelden ze met de gedachte om de deuren rood wit en blauw te schilderen. Het werd ten slotte stemmig rood. Inmiddels behoeft er niet meer geklust te worden. De eerste betalende gasten zijn inmiddels na een heerlijk weekend al weer tevreden naar huis en de volgende gasten zijn al weer onderweg naar de Ardennen. Het draait allemaal op rolletjes in de molen van Poulseur.

Daarom heet ijsco ijsco Delft – De ijscoman verkoopt ijsjes en geen ijsco’s. Is jullie dat ook wel eens opgevallen? In mijn jeugd kreeg ik van mijn ouders een ijsco. De kinderen krijgen nu een ijsje. “Dag ijscoman, doet u mij maar een ijsco met twee bolletjes”, dat is tegenwoordig schrijftaal en geen spreektaal. Toch zeggen we wel ijscokarretje en ijscowagen. “Kijk daar komt een ijsjeskarretje”, dat klinkt gewoon niet. Maar waarom heet een ijsco nu eigenlijk ijsco? Ewoud Sanders heeft het meer dan tien jaar geleden in het NRC al eens uitgelegd. Als ik het me goed herinner zat het ongeveer zo. Er was eens een ijsfabriek die de mooie naam ‘De IJscompagnie’ droeg. Deze fabriek bracht in het begin van de vorige eeuw een nieuw ijsje op de markt en noemde die ijsco. Dat nieuwe ijsje was zo'n succes dat ijsco een soortnaam werd voor ijswafel. Je begrijpt wat er gebeurde, andere ijsfabrieken brachten nu razendsnel ook ijsco's op de markt. De IJscompagnie stond machteloos. De ijsco-uitvinders konden er niets tegen doen. De omzet daalde, de fabriek verdween. Alleen het woord ijsco bleef over. Het woord getuigt nog steeds van dit treurige lot, alleen niemand weet het meer.

Op wie lijkt hij? Delft – Zodra er weer een nieuwe telg in de familie arriveert, doet zich de vraag voor: “Op wie lijkt hij of zij nu?”. Die vraag is immer moeilijk te beantwoorden. Ik moet steeds denken aan die juffrouw in het museum: “Het is wat jij er in ziet”. Kinderen veranderen zo snel als ze jong zijn. Maar duidelijk is wel dat de familietrekjes er in zitten. Deze foto werd gemaakt in november 1951. Mijn broer Martien is hier één jaar en vijf maanden. Ik ben vier jaar. Het derde kereltje op de foto is Karsten. Hij is op het moment van de foto één jaar oud. Omdat de drie kereltjes niet even oud zijn op de foto is het antwoord nog niet eenduidig te geven. Het beste antwoord is nog: hij lijkt op ons. Duidelijk familie, maar dat wissen we al.

Op bezoek bij Nijntje Delft – Na de tankdag van zaterdag in Delft hadden we op zondag een stranddag in Scheveningen. Corien & ik liepen gistermorgen al rond tien uur met Benthe, Sietske en Karsten op het zand langs de Noordzeekust om te genieten van de zandsculpturen die ook dit jaar door een groep kunstenaars zijn ontworpen en uitgevoerd. Zoals jullie gisteren zagen, had Karsten zijn jasje vergeten. We wilden hem niet weer met een roze meisjesjasje op pad sturen. Corien vond gelukkig na enige zoeken het jasje van Sander uit 1974 terug. Het pasje Karsten prima. Heel even dacht ik dat ik weer met een klein Sandertje op pad was. De kinderen waren zeer onder de indruk van de prachtige zandsculpturen. Zeker omdat ze zelf bij pogingen op iets te fabriceren op het strand niet veel verder kwamen dan het maken van een hoop. Er was van alles te zien, maar de favoriet was natuurlijk Nijntje. De grote Nijn steekt in deze zandsculptuur haar vingertje in het zand. Het thema van het kunstwerk was dan ook het feit dat Nederland onder water dreigt te lopen. Maar Nijntje laat zien dat Nederlanders altijd wel weer iets bedenken om het hoofd boven water te houden. In de zandsculptuur zie je niet alleen onze wereldberoemde dijken, maar ook enkele bekende gebouwen zoals de Helmondse paalwoningen. We ontdekten ook bekende uitvindingen zoals de gloeilamp, de Senseo en de cd’s. Zelfs de telescoop van Huygens meende ik te ontdekken. Het was allemaal heel ‘Made in Holland’. Karsten had nog het minste oog voor de kunstwerken van zand. Onze kleinzoon wilde veel liever zelf iets tot stand brengen met het zand. Willen jullie zelf een kijkje nemen op het strand in Scheveningen? Dat kan nog tot 1 juni. Een reactie van John, een van de vijf zandkunstenaar: ” Hee wat leuk! Een vermelding van onze Zandsculptuur "Nijntjes tulpkleurige toekomst". Leuk om te horen dat het zo in de smaak viel bij kinderen, dit was namelijk deels onze bedoeling.”

Tankdag op bevrijdingsdag Delft – Bevrijdingsdag 2007 vierden Corien & ik met Benthe, Sietske en Karsten tijdens de Tankdag in het Legermuseum. De Tankdag is niet alleen leuk voor liefhebbers van spektakel. Het is juist ook voor kinderen georganiseerd. De imposante gevaartes, de shows met de miniatuurtanks en de creatieve workshops zijn aan kinderen zeer besteed. We begonnen ons bezoek met de AMX-tank die permanent bij het Legermuseum staat opgesteld. Omdat die helemaal kindvriendelijk is, kan er naar hartelust geklauterd en gespeeld worden op en in deze tank. Dat deden de beide zussen dan ook met overtuiging. Op het buitenterrein van het Legermuseum stond speciaal voor de Tankdag een Bren Carrier van de Rekwisieten Commissie van de Koninklijke Landmacht. Dit landmachtvoertuig was ook toegankelijk voor het publiek. De drie kleinkinderen hebben niet alleen een blik naar binnen geworpen. Ze klommen er in en er op. Het terrein van het legermuseum is te klein om de grote tanks te laten rijden. Maar we kregen toch een goed beeld van hoe een tank zich voortbeweegt, want er was een spectaculaire show met miniatuurtanks. De op klein formaat waarheidsgetrouw nagebouwde tanks reden door ruig woestijnlandschap op de binnenplaats van het museum. Natuurlijk mochten de kinderen ook hun vaardigheden testen met een van de miniatuurtanks of voertuigen. Er stond ook een luchtdoelgeschut PRTL opgesteld. Met een echte tankhelm op namen Benthe en Sietske plaats in de bestuurdersstoel. Een oud-tankinstructeur die zelf op dit soort voertuigen heeft gereden, vertelde er van alles over. In het kader van Bevrijdingsdag mochten bezoekers van het museum deelnemen aan een gezinsrondleiding over de Tweede Wereldoorlog en de Bevrijding. Daarvoor waren onze kleinkinderen nog iets te klein. Maar Benthe ging wel naar de creatieve workshop. Zij knutselde aan de hand van een bouwplaat van een jeep in elkaar. Om de dag compleet te maken, liet Benthe zich ook nog schminken. Niet in camouflagekleuren zoals de jongetjes deden. Benthe prefereerde een poes.

Anne-Sofie wint solistenconcours Helmond – Het jaarlijkse Open Podium van het Helmondse Knippenbergcollege is dit jaar gewonnen door Anne-Sofie. De competitie was dit jaar groter dan ooit. Er deden tien bandjes en negen solisten mee aan dit talentenconcours. Nellie & Pieter Jan zaten natuurlijk in de zaal om hun dochter aan te moedigen. Zij vonden het niveau van de optredende leerlingen dit jaar heel hoog. “Ik vond het fantastisch om te zien hoeveel werk al die jonge mensen van hun optreden hadden gemaakt”, vertelde Nellie na afloop. “Er is werkelijk keihard gewerkt”, vulde Pieter Jan aan. Er zijn tijdens dit muziekconcours drie categorieën. Bij de bands ging de eerste prijs naar “Bag on Wheels”. De eerste prijs van de solisten ging naar Anne-Sofie. Zij zong "Take me Baby” uit de musical Rent. Een volledige verrassing kan die overwinning overigens niet zijn geweest. De respons en het enthousiasme van het publiek maakten al meteen duidelijk dat Anne-Sofie hoge ogen ging gooien. Als er een publieksprijs was geweest dan had zij die ook zeker mee naar huis genomen. Nu ontving zij een uit handen van de juryvoorzitter een trofee in de vorm van een microfoon en een leuk geldbedrag. Maar net als haar trotse ouders was Anne-Sofie nog het meest verguld met de enthousiaste reacties van het publiek.

Spleen met bellen Delft – Helmonders hebben iets met spleen dacht ik toen ik de tekst op een bankje in het centrum van de Brabantse stad zag. Eerder deed ik op ODD een oproep om eens een variant in te sturen. Op de verjaardag van Pieter Jan hoorde ik onlangs van enkele ODD-lezers dat ze wel een poging hadden gedaan. Het was echter bij een poging gebleven. Daarom heb ik het zelf nog maar eens geprobeerd. Spleen Emma zit niet voor het vensterglas. Zij zal zich niet vervelen. Blaast bellen zonder koolzuurgas, zo groot als kroonjuwelen. Spleen Emma blaast bellen in de zon. Het zijn er weer zo velen. Ik wou dat ik ze houden kon om het later na te spelen.

Kijken met andere ogen Veldhoven – “Wie verre reizen maakt, kan veel verhalen”, luidt het gezegde. Een week geleden suggereerde ik dat een variant daar op wel eens zou kunnen zijn: “Wie verre reizen maakt, komt met mooie foto’s terug”. Ik dacht dat het leuk zou zijn om op vakantie eens anders naar de omgeving te kijken en vroeg: “Wie kan het?” Kijk met de ogen van een illusionist en tover een truckfoto te voorschijn. Mijn ongelijk is nu al bewezen. Sander & Saskia kunnen het en tonen aan dat je om een dergelijke foto te maken niet eens de straat uit hoeft. Schrijver Jan Brokken zei het al: “Reizen is naar jezelf kijken tegen een andere achtergrond.” Als je dat kunt, hoef je inderdaad niet veel kilometers te maken. De truckfoto van Sander & Saskia is perfect gelukt. Kijken jullie ook eens met andere ogen naar de wereld om je heen en stuur ODD het resultaat. Ik weet nu dat je er niet eens de deur voor uit hoeft.

Hoe is Roos Delft – In het eerste decennium van de 21ste eeuw begon Emma haar artistieke loopbaan. In die periode ontwikkelde zij haar gevoelige relatie tot de tekening en haar gebruik van pastel, krijt en papier. Vanuit deze periode stamt haar algemeen gevoel voor het alledaagse, het grijpbare. In het algemeen was de zoektocht naar de bron van de communicatie in haar werken haar doel. Dit werk is ontstaan in haar Delftse atelier. In 2007 besloot zij te gaan werken met foto’s en krijt. Hier zien jullie het ontstaan van haar eerste werk in deze gemengde techniek. Dit werk heeft vooral een zeer verhalend karakter, iets wat Emma samenvat onder de titel ‘Hoe is Roos’. Roos verwijst volgens kunstkenners naar het karakter Rose in de serie van Doctor Who. Het werk kwam tot stand met behulp van een leerling van de academie waaraan Emma lesgeeft. Het werk is een antwoord op een verlangen diep in haar, een bedachtzaam en toch ook intuïtief proces. Kunstkenners zien veel verschillende emoties en karakters in haar werk. Soms heel expliciet, dan weer moeizaam of subtiel herkenbaar. Mensen die haar werk bezien, willen weten wat het voorstelt. “Dé waarheid bestaat niet”, zegt de kunstenares op die vraag, “elke beleving is waar”. Daar zullen ook wij het mee moeten doen. Een reactie van Saskia: ” Nou, nou! Wat een hoop bla, bla over gewoon een heel mooi peuterwerkje, gemaakt samen met haar opa ;-) Jullie hebben er wel een waar kunstwerkje van gemaakt in ieder geval!” Een reactie van Nellie: ” Het is bekend dat jij iets heel mooi kan beschrijven, waar wij, gewone mensen niets bijzonders in zien. Maar als Emma later net zo beroemd wordt als onze nationale trots Rembrandt, kan jij in ieder geval zeggen dat jij haar talent al op jonge leeftijd ontdekt had”

Abels eerste Koninginnedag Veldhoven – Abel heeft zijn eerste koninginnedag achter de rug. De kleine man ging helemaal alleen met zijn papa en mama naar de vrijmarkt, want zijn zussen zijn uit logeren. Tussen alle kraampjes kreeg hij daar een lekkere slok en daarna sliep hij vervolgens weer lekker verder tussen de verworven en gekregen spulletjes. Ook luisterde Abel naar een optreden van de sambaband, waar een vriendin van zijn papa en mama in speelt. Zo hoorde hij ook zijn papa nog even een roffeltje weggeven op de grootste trom van de band! Dinsdagmorgen gingen we voor het eerst naar het consultatiebureau. Daar werd hij gewogen en gemeten. Ons mannetje is in deze eerste maand 1 kg aangekomen en weegt nu 4300 gram. Hij is 54 cm groot. Lekker gemiddeld allemaal en supergoed op mama's borstvoeding! Een bijdrage van Saskia

Koninginnedag in de Prinsenstad Delft – De viering van Koninginnedag is voor iedereen anders. In Eindhoven zal het extra feestelijk zijn verlopen na de recente spectaculaire voetbalontknoping in de Lichtstad. Maar ook in plaatsen waar het kampioenschap van PSV geen issue was, werd de officiële verjaardag van onze vorstin ook dit jaar weer uitbundig gevierd. Wij vierden deze zonnige Koninginnedag samen met kleindochter Emma. Terwijl het zestien man sterke koninklijke gezelschap in Woudrichem en Den Bosch deelneemt aan de feestelijkheden trekt ons driemanschap voor de koninginnedagviering door de Prinsenstad. Net als de koninklijke familie hebben ook wij een bepaalde route om af te werken. De drukke en feestelijke Oude Delft vormt ieder jaar de start van onze koninklijke route. Bij de studenten drinken we dan een oranje bittertje op onze vorstin. Na een heilwens en een driewerf hoezee slaan wij het traditionele drankje achterover met hen. Vervolgens slenteren we naar de Markt. Onderweg stoppen we bij de diverse podia en luisteren naar de bandjes, bekijken de koopwaar op de vrijmarkt, snoepen een ijsje en rusten wat uit op een terrasje. Op het Bastiaanplein ontmoeten we bij een speelgoedauto een meisje dat volgens onze kleindochter sprekend op Dora lijkt. Samen met haar kleindochter beantwoordt Corien op de Markt de vragen van de oranjequiz. Ze herkent de mensen op de foto vlot. “Zo is dat een kleinkind of ben je opnieuw begonnen”, vraagt een olijke kennis als hij ons tegenkomt op de Brabantse Turfmarkt. Overal waar we vrienden of bekenden tegenkomen, wil iedereen iets vriendelijks zeggen over Emma. “Ik zie het al, zij is sprekend je dochter”, meent een ander te herkennen. “Dat is knap want ze is een dochter van mijn zoon”, werp ik tegen. “De hoeveelste is dit nu al?”, vraagt weer een ander die ons op een terrasje ontwaart. “De derde”, beken ik. “O, ik dacht dat je al meer kleinkinderen had”, antwoordt zij. “Sorry, ik dacht dat je biertjes bedoelde”, stamel ik snel. “We hebben nu zeven kleinkinderen”, vult Corien snel aan. Zij duldt op dit onderwerp geen grappen. We vervolgen onze route hierna naar de Hippolytusbuurt. Daar laten we 3D-foto’s maken van ons drieën. Ik kan de plaatjes helaas niet op ODD laten zien, want daar heb je een speciaal kijkertje voor nodig. Onze viering van de Koninginnedag eindigt in de tuin aan het water. Een reactie van Saskia: ” Een gezellig dagje zo te lezen! Heerlijk hoor, met dit weer! En dat meisje... dat is inderdaad nèt Dora! ”