Dol op vogels Condicote – Niet ver hiervandaan is de Donnington brouwerij. Het is een kleine lokale brouwerij die bier levert aan 19 pubs hier in de omgeving. Ze verkopen het bier ook in flessen aan particulieren, maar je moet je best doen om het te verkrijgen. De supermarkt heeft het niet. Er wordt daar al bier gebrouwd sinds 1865. Boer Richard Iles Arkell begon in dat jaar, naast zijn agrarische activiteiten, met brouwen. Huisbaas Jeff vertelde me er over. Sander en ik bezochten de brouwerij al eerder om wat lokaal bier in te slaan. Samen met Corien en Saskia maakte Jeff en ik gistermiddag een ritje door de omgeving en bezochten de brouwerij opnieuw. Het gebouw dateert uit 1291. Het heeft allerlei bestemmingen gehad. Thomas Arkell, de opa van Richard, kocht het gebouw in 1827. Zijn kleinzoon Richard verkocht zijn eerste bier volgens Jeff “to the gentry in the hunting field”. Maar omdat het bier van goede kwaliteit is, bouwde hij al snel een royale klantenkring op. Jeff is één van deze tevreden klanten. Ook wij zijn erg tevreden over de kwaliteit van dit bier. De brouwerij is altijd in het bezit van de familie Arkell gebleven. In 2007 overleed brouwer Claude Arkell kinderloos. Hij liet de brouwerij na aan zijn neven Peter en James Arkell. De brouwerij en de geheime recepten blijven dus in de familie. De brouwerij ziet er nog net zo uit als honderd jaar geleden. Computers maken geen deel uit van het brouwproces. Alles wordt met de hand geschreven. Ook de rekeningen. Dat is leuk om te weten als je op dit plekje staat. Het honingkleurige gebouw ligt in een vallei vlak bij een klein meertje. We zagen witte en zwarte zwanen op het water. De vogels zijn er nog niet zo lang. Die zijn er dankzij Claude. Hij was dol op vogels en haalde de zwarte zwanen in Australië.

Naar Shakespeare’s Country Condicote – Alle Nederlanders, nou ja bijna allemaal, weten wat er is gebeurd op 10 juli 1584. Inderdaad op die datum is Willem van Oranje vermoord. De Engelse hebben ook zo’n datum. Het is 23 april 1564. Het is de dag dat in een mooi vakwerkhuis in Stratford-upon-Avon William Shakespeare werd geboren. Hij bleef er wonen tot 1587 en belandde uiteindelijk in Londen. We verblijven deze weken in de Cotswolds op de grens van Shakespeare’s Country. Hier is Engeland op z’n mooist. Er is hier alles te vinden wat de bezoeker van dit land kan bekoren. Historie en cultuur, prachtige landschappen, grote steden zoals Birmingham en Coventry, kleine marktplaatsjes en schilderachtige dorpen, ruines van abdijen en kastelen, maar ook kastelen zoals Warwick Castle die de geschiedenis ongeschonden zijn doorgekomen. Het kenmerkendst van dit alles is misschien wel dat je er eenmaal bent geweest, je altijd wilt terug komen. Wij kwamen vandaag terug in Stratford-upon-Avon. Voor de volwassenen was het een hernieuwde kennismaking. Van de kinderen werd het hart nu voor het eerst veroverd. Het is geruststellend om te zien dat er weinig is veranderd. Goed er is een nieuwe voetbrug over de Avon, maar die werd door iedereen als een aanwinst gezien. Het Royal Shakespeare Theatre waar de Royal Shakespeare Company (RSC) speelt, wordt uitgebreid en aangepast. De schutting die om de werkplaats is gezet, is opgeluisterd met foto’s uit hier opgevoerde toneelstukken van Shakespeare. Abel en ik vonden het mooie foto’s. Heel goed geschikt om als decor te gebruiken. Van het theater wandelden we naar het geboortehuis van de grote dichter en toneelschrijver. Het was er niet eens erg druk. Ik maakte een foto van een Amerikaans echtpaar met het huis als decor. Op haar beurt maakte de vrouw een plaatje van ons groepje voor het geboortehuis van de grote Bard.

Culinair Amerika in Veldhoven Coventry – Wie ooit bij Saskia & Sander een vorkje heeft meegeprikt, weet dat ze altijd weer verrassen met een origineel recept. Ze hebben dan ook een indrukwekkende verzameling kookboeken en schriften met eigen recepten. Saskia is steeds op zoek naar nieuwe ideeën en andere smaken. Je vindt die in kookboeken, maar je kunt die natuurlijk ook opdoen in een restaurant. Wat professionele koks in een restaurant voorzetten, inspireert de hobbykok natuurlijk ook. We stonden deze week in Oxford al eens in de rij bij een van TV-kok Jamie Oliver’s Italiaanse restaurants. Oliver is bekend om zijn fabuleuze Italiaanse recepten. Hij begon zijn indrukwekkende carrière in een Italiaans restaurant in Londen. In zijn TV-shows hebben we daar de resultaten van gezien. Er ligt nu weer een nieuw juweeltje van een kook- en kijkboek met fantastische recepten van de 'naked chef' in de boekwinkels. Het heet Jamie’s America. Saskia ontdekte het gisteren in een boekwinkel in Coventry. Heel verrassend. Wie schrijft er nu een kookboek over het land dat bekend staat om zijn fastfood, vette en monsterlijk grote porties? Dat kan alleen Jamie Oliver. Hij reisde kriskras door Amerika en toont aan dat de Amerikaanse eetcultuur veel heeft te bieden. Maak na de zomer maar weer eens een dinerafspraak met Saskia & Sander. Saskia heeft dan al wat recepten geprobeerd en er haar eigen draai aan gegeven. Corien & ik gaan zeker culinair Amerika ontdekken in Veldhoven.

Altijd goed Condicote – Als we in Engeland eenvoudig, maar toch smakelijk willen lunchen, kiezen Corien & ik voor een ploughman’s lunch. De maaltijd bestaat uit brood met boter, kaas, een uitje en een pint cider. Dat klinkt niet alleen eenvoudig. Dat is het ook. De drank is zelfs optioneel. Je kunt ook een glas bitter nemen of een kop thee. Er horen wel twee stevige stukken kaas bij. Meestal is dat behalve cheddar ook een stuk stilton. De stilton wordt trouwens vaak vervangen door een lokale soort kaas. Natuurlijk hoort er een stevige lepel pickle bij. Het is wel een absolute voorwaarde dat alles krakend vers is. Het brood moet echt knappend zijn. Het lijkt net of het een oud traditioneel gerecht is, maar daar twijfel ik aan. Mijn vriend Roger uit Portsmouth zegt dat het gerecht stamt uit de jaren 60 van de vorige eeuw. De Milk Marketing Board bedacht het volgens hem om de verkoop van kaas te stimuleren. De typische Britse maaltijd is dus een marketing idee. Toch heeft elke pub in Engeland het op de lunchkaart staan. Je krijgt er vaak een groene salade, een appel, wat selderie of een in plakjes gesneden hard gekookt eitje bij. Mijn Londense vriend Jim beweert echter dat hij voor de oorlog al een dergelijke lunch at. Toen heette het volgens hem een ploughboy’s lunch. Ik weet niet wie van de twee gelijk heeft, maar eigenlijk doet dat er niet zo veel toe. Houd je van kaas en wil je in Engeland een lekkere lunch eten, neem dan een ploughman’s lunch. Dan zit je altijd goed.

We phone home Condicote – Er was een tijd dat je een telefooncel moest opzoeken om naar huis te bellen. Daarna kwamen de mobieltjes en nu is er skype. Waar je ook bent je maakt gewoon even contact met familie en vrienden via je laptop. Vanuit onze vakantie woning spreken we met Saskia en de kinderen in Stiphout. Benthe maakte er deze foto van en mailde die weer naar ons.

Spannend dagje Condicote – Wel eens gehoord van William the Conqueror? Natuurlijk wel. Hij was aanvankelijk slechts hertog van Normandië, maar bracht het uiteindelijk tot koning van Engeland. Zijn succesverhaal begon in 1066. Hij landde toen vanuit Frankrijk in Engeland. Het eerste wat hij deed toen hij eenmaal op Engelse bodem stond, was een kasteel bouwen op een rotsachtige heuvel boven de rivier de Avon. Het staat er nog steeds en is door de eeuwen heen steeds groter en indrukwekkender geworden. Gisteren bezochten we dat kasteel. Hij is nu bekend als Warwick Castle. Ik zal je het hele verhaal van de geschiedenis van het kasteel besparen, maar uiteindelijk betrokken de Earls of Warwick deze nogal ruime behuizing. Er is hier door de jaren heen veel gebeurd. Hertogen kwamen en gingen. Uiteindelijk kon de laatste earl het allemaal niet meer bekostigen en verkocht het aan Madame Tussaud. Het lijkt er dus op dat het uiteindelijk weer in handen kwam van een Franse. Net als de wassen beelden is ook dat maar schijn. Madame Tussaud’s is nu in handen van de Amerikaanse Merlin Entertainment Group. Die runnen o.a. ook Legoland en Sea-Life. Het mooie middeleeuwse kasteel dat we zondag bezochten, is dus in handen van een Amerikaanse amusementsgroep. Is dat een deceptie? Zeker niet, want het is een geweldig historisch entertainment park geworden. Behalve een prachtig kasteel zagen we shows met roofvogels, een heus steekspel tussen ridders te paard, middeleeuwse koks en maaltijden en nog veel meer. Op het grote binnenplein waren allerlei tenten neer gezet met vermaak, drankjes en hapjes. De kinderen vermaakten zich kostelijk. Sander verzorgde voor zijn kinderen overal een simultaanvertaling. Abel vond al de vechtende ridders erg spannend, maar gelukkig was zijn moeder in de buurt zodat hij toch alles bleef volgen. Het was een spannend dagje. Voor iedereen.

“Het is een echte kerk” Condicote – In de Cotswolds valt het woord wol nog vaak. De wolhandel is helemaal verdwenen, maar de huizen en kerken danken hun historische praal allemaal aan het met wol verdiende geld. Gisteren streken we neer in Cirencester, de hoofdstad van de Cotswolds. We begonnen onze wandeling op de Market Place. Op dit marktplein van de stad staat de mooie in perpendiculair stijl gebouwde wolkerk. Daar heb je dat woord weer. Officieel heet de kerk ‘Parish Church of St. John the Baptist’. Het gebouw domineert het marktplein. We gaan door de grote openstaande deur naar binnen. Daar zijn vrijwilligsters aan het werk. Stuk voor stuk broze oude dametjes. De helft van de kerk is afgeschoten met houten schotten. Ik vraag het oude dametje bij deur of de kerk nog in gebruik is of dat het nu wellicht een museum is geworden. Ze schrikt van de suggestie, komt meteen overeind en meldt dat er nog elke zondag dienst is in de kerk. “Deze kerk is in1117 gesticht door koning Henry I. Er nog veel te zien van de geschiedenis, maar het is een echte kerk”, gaat ze op zachte maar wel duidelijke toon door. Ze legt uit dat de kerk momenteel wordt gerestaureerd en dat er daarom zoveel is afgetimmerd. “Volgend jaar advent is alles klaar”, zegt ze. Ze glimlacht erbij. De gedachte aan een helemaal opgeknapte kerk maakt haar blij. Vlak bij de preekstoel is er gelegenheid om kaarsjes te branden. Corien legt het concept van kaarsjes branden uit aan Dieuwertje en Emma. Samen met hun moeder branden de vier kinderen daarna een kaarsje. Voordat we onze wandeling door de stad vervolgen, nemen we ruimhartig foto’s.

Een middag aan het water Condicote – Van ons farmhouse in Condicote reden Corien & ik gistermiddag naar Bourton-on-the-Water. Nienke ging met ons mee. Het is niet alleen een heel mooi plaatsje in de Cotswold, het is ook erg populair. De laatste keer dat Corien & ik hier waren, was in november 2007. Het was erg rustig toen. Nu is het druk. Er zijn veel dagjesmensen naar hier gekomen. Bourton-on-the-Water ligt aan twee kanten van het riviertje de Windrush. Sierlijke bruggetjes van Cotswold-steen maken het mogelijk om de overkant te bereiken. Ik begrijp wel dat het plaatsje erg populair is bij de bezoekers. Ze zitten op de bankjes langs de kant of op meegebrachte klapstoeltjes. Ze drinken thee of witte wijn en genieten van de omgeving. Het is zo mooi weer dat de kinderen hun schoenen uitdoen en door het riviertje waden. Ook Nienke doet mee. Wij zitten op een bankje aan de waterkant. Een boom zorgt daar voor verkoelende schaduw. Als Nienke weer aan de wal komt, flaneren we verder over het laantje langs het water. We bezoeken in de tuin van de kerk een kleine vlooienmarkt voor het goede doel en eten even verder een ijsje. Rondom op de terrasjes genieten de mensen van het uitzicht en hun drankje. De sierlijke bruggetjes zijn te smal om een auto te laten passeren. De auto’s gaan net als de kinderen gewoon door het water. Naast het eerste bruggetje rijden de auto’s makkelijk door het riviertje naar de andere zijde. Behalve de wadende kinderen en de enkele auto is er nog meer leven in het riviertje. Ik zie meer dan een forel tegen de stroom in zwemmen. Nog even en ik begin het idyllisch te vinden.

Silence Please Condicote – Op donderdag bezochten we Ossenvoorde. Dat is de beste vertaling die ik heb voor Oxford. Het was ongeveer duizend jaar geleden immers nog een ‘ford for oxen’. De stad heeft nu niets meer met ossen. Bij Oxford denk je nu meteen aan de universiteit. Misschien denk je ook wel aan Morse, maar ook in die Tv-serie speelt de universiteit een opvallende rol. Ik vind het een prachtige universiteitsstad, misschien wel de mooiste die ik ken. Het is nu een moderne universiteit. Vrouwen worden ook hier toegelaten tot de universiteit - hoewel ook pas sinds 1920 - en het is voor toelating niet meer nodig dat je Grieks spreekt en leest. Ze gaan dus met de tijd mee in Oxford. Op de binnenplaats van de Bodleian Library, een van de oudste en belangrijkste bibliotheken ter wereld, vroeg ik een medebezoeker een foto van ons groepje te maken. Hij deed het graag. Behalve Engels hoorde ik Frans, Duits, Spaans, Italiaans en Hebreeuws om me heen. Het leek de Markt in Delft wel. Hierdoor zou je vergeten dat de universiteitsgebouwen meer zijn dan een toeristische attractie. Hier wordt gewerkt en gestudeerd. Er zijn niet alleen jongelui uit Engeland, maar uit heel de wereld komt men hier naar toe om te studeren. Om de toeristen daar aan te herinneren, staan er hier en daar bordjes met een verzoek om stil te zijn. Het grappige is dat die bordjes met een verzoek tot stilte nu op zich zelf weer een onderwerp zijn geworden voor toeristen. In de winkel van de Bodleian Library verkoopt met bekers, borden, eierdopjes en onderzetters met de tekst Silence Please. Daarom doe ik er maar verder het zwijgen toen.

Enigma Condicote – Een belangrijke reden om een huis te huren in dit gedeelte van Engeland is Bletchley Park. Sander wilde dit landhuis in het plaatsje Bletchley graag bezoeken. Het kwam er gisteren van. Het huis speelde een belangrijke rol in de Tweede Wereldoorlog. Hier was namelijk de Government Code and Cipher School (GC&CS) gehuisvest. Dat waren de codebrekers van de Britse geheime dienst. Briljante wiskundigen en crypto-analisten zoals Alan Turing en Gordon Welchman, en verder een bont allegaartje van allerlei academici slaagden er tijdens de Tweede Wereldoorlog in veel van het gecodeerde Duitse berichtenverkeer te ontcijferen. Wij kregen een anderhalf uur durende rondleiding door de gebouwen van het GC&CS. We hoorden dat niet alleen de codebrekers hier werkten. Ook militair en burgerpersoneel hielp bij het ontcijferen van de immense stroom gecodeerde berichten. Al dat personeel was gehuisvest in barakken in de omgeving van het landhuis. De diverse afdelingen op het terrein werden ‘hutten’ genoemd. Het landhuis is thans helemaal gerestaureerd. Het is nu een museum en herbergt vele zeldzame stukken. Wij zagen er o.a. verschillende Enigma machines en de Colossus, de eerste programmeerbare elektronische computer die gebruikt werd voor het breken van berichten, die door de Duitsers waren gecodeerd met de Lorenz-machine. Ik was vooral geïnteresseerd in de Enigma (Grieks voor raadsel), een elektromechanische codeermachine van het type rotormachine. Daarmee kunnen berichten gecodeerd worden in andere lettercombinaties dan het origineel, die vervolgens weer terugvertaald kunnen worden. Sander legde uit dat de Enigma machine van een zeer degelijk ontwerp was. De code leek dan ook onbreekbaar vanwege een ongeëvenaard cryptografisch veiligheidsniveau. Dat dachten de Duitsers tenminste. Maar dankzij in beslag genomen codeboeken, fouten van de Duitse operators en onveilige procedures bij de vercijfering van berichten, kon de Enigmacode toch gebroken worden. Het verkortte de oorlog met twee jaar, beweert men hier.

Opwinding Condicote –Een ontsnapte bijtschildpad heeft in Nederland voor enige opwinding gezorgd. Het gevaarlijke dier kan een kind de hand afbijten en beweegt zich voort met een snelheid van 15 kilometer per uur. Je kunt het dus nog wel hard hollend voor blijven, maar het is toch fijn dat de kranten er ruim voor waarschuwen. In Engeland is ook opwinding ontstaan. Niet om een gevaarlijk dier, maar vanwege ‘The Ashes’. Engeland won ‘The Ashes’, een serie test cricket wedstrijden tussen het nationale cricketelftal van Engeland en Australië, dit jaar. Twee dagen lang stonden de kranten er vol mee. Twee dagen later besteedde de Times nog eens 24 pagina’s aan de Britse overwinning. Zoveel aandacht krijgt zelfs het wereldkampioenschap voetbal niet. Maar ik gun het de Briten. Het is leuk voor de Engelsen als ze weer eens wat winnen. Bij het postkantoor van Bletchley Park zag ik een banner waarop werd verteld op welke manier de Britse tante post aandacht besteed aan het gebeuren. Toen hadden ze nog niet gewonnen. De man van het postkantoor werd helemaal enthousiast toen ik er over begon. Hij vertelde dat er nu ook een eerste dag enveloppe kwam om de overwinning te vieren. En ik vond die bijtschilpad al zo spannend.

Volgende keer kijken we Condicote – Gistermorgen waren we al vroeg present in de Highstreet van Moreton-in-Marsh. Het was opnieuw een zonnige dag en dus leek ons de dinsdagse weekmarkt in dit typische Cotswold-marktplaatsje wel de moeite van een bezoek waard. We vonden vele tientallen kraampjes langs de westzijde van de lange brede hoofdstraat. Huisbaas Jeff had ons op deze weekmarkt gewezen. Volgens hem wordt hier al eeuwen elke dinsdag een weekmarkt gehouden. De markt is ook nu nog erg populair. Het was er vol met mannen en vrouwen met tassen. Wij kwamen alleen kijken en hadden dus niets nodig. [Filmpje] We kochten natuurlijk wel het een en ander: Stilton, zeebaars, aardbeien, tomaten, home made marmelade, boeken en rode kool pickle. Want dat we niks nodig hebben, wil niet zeggen dat we niets kopen. We dronken thee in het zaaltje van de kerk. De cakejes en koekjes die we er bij kregen, zijn door de dames van de kerk allemaal zelf thuis gemaakt. Het zijn nog de echte home made spulletjes. De opbrengst van de cakejes en thee gaat naar een goed doel. Het smaakt daardoor niet nog beter, maar het is een mooie gedachte. In mijn reisgids las ik dat de meeste huizen en gebouwen aan de Highstreet dateren van het einde van de 18de en begin 19de eeuw. Het plaatsje was toen een belangrijk centrum voor het weven van linnen en een belangrijke halteplaats voor de postkoetsen. Het huis waar de koetsen tol moesten betalen staat er nog steeds. Er zijn ook nog oudere huizen. Daar kijken we dan een volgende keer weer naar.

Vanaf een zerk Condicote – Stow-on-the-Wold is een van de weinige plaatsjes in de Cotswolds dat boven op een ‘wold’ - een kale heuvel - ligt. Ik las dit in een folder en vermeld het hier achteloos. Het is informatie waar je verder niets aan hebt, maar ach je moet een stukje over de Cotswolds toch ergens mee beginnen. In de Cotswolds is men ooit rijk geworden door de wolhandel. Dat is aan de huizen in dit marktplaatsje nu nog goed te zien. De Engelse schrijver Daniel Defoe, je weet wel van Robinson Crusoe, wist ooit te vermelden dat er 20.000 schapen per dag werden verkocht. Dat was in de 17de eeuw toen de schapenmarkt van Stow-on-the-Wold in heel Europa bekend was. Van al die bedrijvigheid merk ik nu niet veel meer. We vonden zelfs vrij makkelijk een parkeerplaats op de markt toen we gisteren een bezoekje aan het plaatsje brachten. Van daar wandelden we door het prachtige plaatsje. Achter een speelgoedwinkel ontdekte Nienke een speelgoedmuseum. Dat werd dus onze eerste stop in Stow. Samen met Abel wandelde ik vooruit naar de dansende puppets, terwijl zijn zussen nog bij de Teddy bears bleven. Uiteindelijk vonden ook zijn zussen de dansende marionetten toch ook wel leuk [filmpje]. Na het museum wandelden we naar de pub voor een verfrissende pint. De wandeling voerde ons langs de kerk. Ik gebruikte een van de middeleeuwse zerken naast het pad langs de kerk om mijn camera op te zetten voor een groepsfoto.

Een leuke dag Condicote – De Cotswold lion is een zeldzaam schaap en geen verscheurend roofdier. Het schaap heet zo omdat de wol in lange krullen bijna in haar ogen hangt. Met enige fantasie lijkt het op de manen van een leeuw. Het wollige dier werd met uitsterven bedreigd. Het was wat ze hier noemen een ‘rare breed’. Nu gaat het weer goed met deze schapensoort. We zagen het dier gistermiddag in het Cotswold Farm Park hier vlak bij. Het park is een combinatie van een amusementspark en een dierentuin met schapen, koeien, geiten, pony’s en andere boerderijdieren. De dieren in het park hebben gemeen dat ze allemaal een ‘rare breed’ zijn. De boerderijdieren zijn voor uitsterven behoed door hier met ze te fokken. Dat is heel mooi, hoewel ik niet de indruk had dat het een van de bezoekers echt iets kon schelen. Het is een soort uit de krachten gegroeide kinderboerderij met dieren die er net iets anders uitzien. Het is leuk om een show te zien waarin allerlei schapen worden voorgesteld. Het is leuk om te zien hoe een koe wordt gemolken. Het is nog leuker om zelf schapen te voeren. [filmpje] Het is leuk om door het doolhof te dwalen en het is vooral leuk om te zien hoe de kleinkinderen zich vermaken. Kortom het was weer een leuke dag

Tea & Tug of War Condicote – Gistermiddag bezochten we de village fete in het plaatsje Church Westcote. Een bezoek aan een fete levert een traditioneel Engels middagje op met voor elk wat wils. Een fete is hét jaarfeest van een dorp. De opbrengsten gaan naar een goed doel en alle dorpelingen zetten zich belangeloos in voor het evenement. Corien & ik bezochten ze al toen Saskia & Sander nog thuis woonden. Nu deden we het met de kleinkinderen erbij. We geven onze gewoontes gewoon door. We waren de enige bezoekers van de fete die niet uit het dorp of de directe omgeving kwamen. We dronken ‘tea met home-made cake’ op het gras vlak bij een van de attracties, een opstelling van Vintage Penny Arcade machines. Je moest er penny’s van voor de oorlog voor kopen bij de uitbater. De kleinkinderen, inclusief Abel, vonden het fantastisch om hun geluk te proberen. Aan het eind van de middag waren er ‘sportwedstrijden’ voor kinderen. Nienke, Dieuwertje en Emma deden met volle overtuiging mee. Daarna volgden de jaarlijkse touwtrekwedstrijden tussen de dorpen van Church en Nether Westcote. De mannen van de dorpen streden om de Peggy Hunt Memorial Trophy, de vrouwen van de twee dorpen deden het om de Jean Cannon Tug of War Trophy en de kinderen streden om de Walford Junior Tug of War Trophy. Aan de wedstrijd van de kinderen deden ook Nienke, Dieuwertje en Emma mee. [filmpje] Zij zaten in het team van Nether Westcote en maakten het verschil. Eigenlijk was het een wedstrijd tussen mijn kleinkinderen en de rest van Engeland, die in het voordeel van mijn nageslacht werd beslist. De beker bleef dankzij Nienke, Dieuwertje en Emma in Nether Westcote. De indiviuele prijsjes (snoep en een button) gaan mee naar Veldhoven.

Muis ontsnapt Condicote – Terwijl Corien samen met de kleinkinderen de tafel dekte op het terras haalden Saskia & ik in Stow-on-the-wold – stadje hier om de hoek - muffins en crumpets voor het ontbijt. Toen we allemaal in het zonnetje zaten te genieten van ons ontbijt, bracht de poes een muisje. Ze liet het diertje vlak bij ons los om mee te spelen. Die kans liet het grijze knagertje niet voorbij gaan. Ze ontsnapte in het muurtje. De muurtjes in de Cotswolds bestaan immers alleen uit gestapelde platte stenen zonder cement. Het geeft de muizen een kans om te ontsnappen. Op deze foto zie je hoe de muurtjes van ons terras eruit zien.

Vakantie in de Cotwolds Condicote – Gistermiddag arriveerden we in Condicote. We verblijven de komende twee weken in een farmhouse net buiten het dorp. Voor jouw gemak heb ik er deze punaise bijgezet. Als je er op klikt zie op de kaart van Groot-Brittannië dat het in het noorden van Gloucestershire ligt tussen de heuvels van de Cotwolds. Condicote is een klein dorp, maar eigenlijk klinkt dat al te groots. Condicote is een vlekje, een schaduw op de kaart. Er wonen hier ongeveer 120 mensen. Over twee weken kennen we ze allemaal. De huizen zijn hier gebouwd met de beroemde honingkleurige Cotswold stone. De meeste liggen rond het dorpsplein of zoals de ‘locals’ zeggen ‘round the Pond’. Maar eerst even terug naar ons farmhouse. Corien & ik werden vanmorgen heel verkwikt wakker in onze four-poster slaapkamer. Wij slapen op de begane grond en hebben daar onze eigen ‘en suite bathroom’. Het gezin van Saskia & Sander hebben kamers op de eerste verdieping. Ook allemaal met ‘en suite shower or bathroom’. De keuken is erg groot. We kunnen er nog wel een gezin bij hebben aan tafel. Dus als je in de buurt bent, kom dan gerust een vorkje meeprikken. Dicht bij het dorpje ligt het stadje Stow-on-the-Wold. Corien & ik waren hier al eerder, maar we gaan het nu opnieuw ontdekken samen met Saskia, Sander, Nienke, Dieuwertje, Emma en Abel. Natuurlijk gaan we ook naar de historische universiteitsstad Oxford. Dat ligt tenslotte maar 35 mijl verder. En in een half uurtje rijden ben je in Shakespeare's Stratford upon Avon. Maar het belangrijkste van de Cotswolds zijn natuurlijk de prachtige oude dorpen, waarvan enkele van de mooiste letterlijk om de hoek liggen. Als ik voldoende internettijd kan vinden, houd ik jullie de komende tijd op de hoogte via ODD.

Kan jij het sneller? Delft – Hoe lang duurt het voordat je een Big Mac hebt verorberd? Zou je hem in Delft sneller oppeuzelen dan bijvoorbeeld in New York. Ik schat de verorbertijd op tien minuten. Misschien werk je hem wel sneller naar binnen in Zürich of Basel. Daar bevinden zich immers de hoofdkantoren van de grootste bank van Zwitserland; UBS AG. Misschien denk je dat bankiers in driedelige pakken niet in een hamburgerrestaurant eten. Maar ik weet het zo net nog niet. De bank heeft in het tweede kwartaal een verlies geleden van 1,4 miljard Zwitserse frank (916 miljoen euro). Het is bovendien al het derde kwartaalverlies op rij voor UBS. Ik kan me voorstellen dat je na zulke ontgoochelende resultaten wat voorzichtiger wordt in je keus van een lunchrestaurant. Hoe kom ik daar nu op? Dat komt omdat de Zwitserse cententellers jaarslijk een onderzoek doen naar de koopkracht in de wereld. Dat onderzoek van de Zwitserse bank heet de Big Mac-index. De bank berekent met deze index hoe lang mensen in bepaalde landen moeten werken om zich een Big Mac te kunnen veroorloven. Het onderzoek toont aan dat je het snels een Big Mac bij elkaar verdient in Tokio, Toronto en Chicago. Ze werken daar 12 minuten om de populaire hamburger te kunnen verorberen. Bijna net zoals lang als het duurt om hem op te eten. In Delft doen we er iets langer over. We werken 19 minuten voor een Big Mac. Net zo lang als in Brussel. We worden voorafgegaan door onder meer Londen (13 minuten), Luxemburg (15), Dublin (15), Frankfurt (15), Zürich (15) en Kopenhagen (17). Inwoners van de Keniaanse hoofdstad Nairobi doen er 158 minuten over, inwoners van Djakarta (Indonesië) 136 minuten. Maar opeten duurt overal even lang.

Te droevig Delft – Er is niet veel zeker. Een ding staat echter vast: aan alles komt een einde. Zelfs een goede relatie ontloopt dat lot niet. Als het niet de dood is, dan is het wel het leven die je relatie beëindigd. De vergankelijkheid der dingen is in Delft door kunstenaars in beeld gebracht in de Spoorzone. Daar gaat veel op de schop. Veel zaken moeten sneuvelen ten behoeve van de vooruitgang. Een rij panden is door kunstenaars eerst in de beroemde Delftse kleur blauw geverfd en daarna voorzien van kunstzinnige teksten en voorstellingen. Daarmee ontkomen ze hun lot een klein beetje. Menig Delftenaar heeft de afgelopen maanden foto’s gemaakt van het opmerkelijke rijtje panden. Ze leven als fotografische herinnering voort in albums en op Internet. Een van de uitingen brengt de vergankelijkheid wel heel treffend in beeld. Een kunstenaar hing voor de zomer een groot hart op. Opgevuld met gras hing daar het groene hart van Delft te kijk. Dankzij de aanhoudende droge warme zomer is het hart langzaam verdord. Voordat het zal worden gesloopt, is het al gestorven. Het is een overkill aan symboliek. Het kan nu wel weg, anders wordt het allemaal te droevig.

Zomeravondmaaltijd Delft - Als je in één zin vijf keer het woord gezellig gebruikt, dan was het ongetwijfeld erg gezellig. Ik ben het helemaal met Nellie eens. Met elkaar eten is heel gezellig. Hoe meer mensen er bij ons aan tafel schuiven, hoe leuker Corien & ik het vinden. Daarvoor behoeft het menu geen hoogstandje te zijn. Een heerlijke pan met bami met wat saté en pindasaus krijgt nog meer smaak als je de inhoud ervan kunt delen. Wij deden het vorige week met Saskia en de kinderen. Een eenvoudige barbecue. Wat lapjes vlees, een paar worstjes, wat stukjes zalm en een paar kippenpootjes aangevuld met salade en stokbrood en klaar is de zomeravondmaaltijd. Wij halen onze luxe barbecue-set al niet eens meer te voorschijn. Met zo’n eenvoudig weggooi-exemplaar gaat het uitstekend.