Mode-humor in UK Delft – Toen iemand mij onlangs in Helmond vroeg waar ik mijn petten koop, bleek dat zij het merk niet kende. Ik heb mijn hoofddeksels gekocht bij een zaak van fcuk. Ik begrijp dat dit enige toelichting vereist. In 1972 werd in Groot-Brittannië het modebedrijf French Connection opgericht. Ze verkopen niet alleen dames- en herenmode, maar ook accessoires. In 1997 werd de naam veranderd in French Connection United Kingdom. De afkorting wordt in kleine letters geschreven: fcuk. Hoewel dit een correct acroniem is, ontstond er in Engeland wel enige commotie vanwege de gelijkenis met het woord ‘fuck’. Bij French Connection zegt men dat de ontdekking van de gewaagde afkorting puur toeval is. Men zegt dat het lampje ging branden toen hun filiaal in Hong Kong een fax stuurde waarboven stond ‘FCHK to FCUK’. Na de introductie van de nieuwe naam, hebben ze het grapje helemaal uitgemolken. Er kwamen t-shirts met teksten als "fcuk fashion", "fcuk this", "hot as fcuk", "mile high fcuk", "too busy to fcuk", "lucky fcuk" en "fcuk on the beach". In Hull dook een eigen variant op”: "fcuk in hull". Dat lijkt immer weer sterk op "fucking hell". Ik zag ze overal in Engeland, maar in ons land kwam ik nooit iemand met een dergelijk shirt tegen. Misschien toch een kwestie van smaak. Ik heb me laten vertellen dat in Australië T-shirts met de tekst "no fcukin worries" worden gedragen. In 2001 hingen tijdens de opening van de French Connection zaak in San Francisco grote spandoeken aan de voorzijde van de nieuwe winkel met daarop "San Francisco's first fcuk." De grap is er nu overigens wel af. Ik zie de shirts nooit meer en ook op hun site vind je er nauwelijks meer sporen van.

Pannenkoeken aan zee Wellington – Toen ik over Australië vloog heb ik nog even door mijn vliegtuigraampje gezwaaid naar mijn nichtje Carina die daar aan het rondtrekken is en heb vervolgens afslag Nieuw-Zeeland genomen. In dit land van de Kiwi’s (kleine loopvogel), lekkere wijnen en een ‘laid-back’-volkje, ben ik op bezoek bij mijn goede vriend Thijs. Twee jaar geleden is Thijs hier gaan wonen in de hoofdstad Wellington.Op een van zijn reizen door Azië heeft hij een Nieuw-Zeelandse schone leren kennen. Met haar woont hij hier nu samen. Na een paar gezellige dagen in Wellington zijn Thijs en ik er met de auto opuitgetrokken om het Zuidereiland te verkennen. Onze eerste stop was Nelson van waaruit we een dagtrek hebben gedaan door het Abel Tasman National Park. Een mooie wandeling door de bush in de bergen langs het azuurblauwe water van de Tasman Bay. De reis ging verder, via de Westkust, richting Queenstown in het zuiden van het Zuidereiland. Aan de Westkust valt altijd veel regen, ook nu was het daar noodweer. Dit leverde kolkende rivieren en woeste watervallen op. Gelukkig brak het zonnetje door toen we een bezoekje brachten aan de Punakaiki Pancake Rocks. Een rotsformatie aan de zee in de vorm van stapels pannenkoeken. Verder landinwaarts bezochten we de Franz Josef Gletsjer. Erg indrukwekkend zo’n blauwe ijskap die vanaf hoog in de bergen zich een weg naar beneden heeft gebaand. In Queenstown hebben we na dagen primitief kamperen onze batterij opgeladen in een luxe hotel compleet met sauna en jacuzzi. Hier hebben we ook lekker gegeten en tot laat in de kroeg gezeten. Na twee dagen gingen we verder naar Lake Tekapo, een mint groen meer aan de voet van Mount Cook. Ik heb nog vijf dagen te gaan in dit mooie land met haar gevarieerde landschap. Ik vervolg mijn reis verder in de richting van Christchurch vanwaar ik via Auckland en Kuala Lumpur terug vlieg naar Nederland. Klik voor een filmverslag hier en hier en ook nog hier. Een bijdrage van Floris

Een moeilijke dag Delft – Kort nadat ik op de fiets was gestapt, begon het te miezeren. Ik dook wat verder in mijn kraag, boog wat meer naar voren en trapte, op weg naar de studio, nog harder door. Op het zebrapad dat ik naderde, stak een grijs echtpaar van een jaar of zeventig over. Ze werden vergezeld door forse dikbuikige man van een jaar of dertig. Ik zag ze te laat en schoot nog net voor het stel langs. Het ging net goed, maar het drietal op de voetgangersoversteekplaats was kennelijk wel even geschrokken. “Kankerlijer, kun je niet uitkijken”, klonk het luid achter me. De dikbuikige man was duidelijk boos, want hij vervolgde met: “De volgende keer trek ik je teringkop van je romp.” Ik trapte vol op de rem en kwam een meter verder tot stilstand. Het drietal dat nu inmiddels op het trottoir stond, keek me aan. “Het spijt me dat ik jullie heb laten schrikken. Dat was ondoordacht van me”, legde ik uit. Het echtpaar zei niks. De man zei: “Uh” “Overigens kan ik u geruststellen. Ik lijd niet aan de door u veronderstelde ziekte”, sprak ik nu vriendelijk. “En verder zou ik u adviseren om een ander dreigement te gebruiken in de toekomst. Om het hoofd van iemand lichaam te scheiden, is nog al wat kracht nodig. Daar moet u dan ook nog bij bedenken dat het slachtoffer wellicht zal tegenstribbelen. Het klinkt dus niet erg aannemelijk en overtuigend”. Het echtpaar keek nu pas echt goed in mijn richting. Ik zag nu dat de oudere vrouw aan de arm hing van de scheldende man. Die keek me lang aan, trok zijn wenkbrauwen op en zei, terwijl hij een stap in mijn richting deed:“Wat?” “Als ik u mag adviseren, klinkt het beter om te dreigen met een stomp of zo. Dat klinkt wat realistischer. In uw eigen woorden zou dat wellicht ‘een knal voor je kop’ zijn” Voordat de man op mijn advies kon reageren, zei de oude vrouw: ”Sorry hoor. Hij is anders nooit onvriendelijk, maar hij heeft een moeilijke dag”. Haar zoon balde beide vuisten en zijn hoofd nam langzaam een dieprode kleur aan. “Ik zal u dan verder maar niet ophouden”, stelde ik voor. “Oprotten, jij”, zei de dikbuik nu nadrukkelijk in mijn richting. “Ik neem nu dan maar afscheid. Ik kan niet zeggen dat ik het een prettig gesprek vond, maar het is een moeilijke dag, hoor ik net”, zei ik zo opgewekt mogelijk. “Oprotten”, zei de man weer, “OP-ROT-TEN” Ik stapte weer op en zei: “Een prettige dag verder”. Terwijl ik verder peddelde hoorde ik achter me alleen:”OP-ROT-TEN”.

Hoera voor Jan Steenbergen – Gistermorgen ontving ik van Corrie deze twee foto’s. Haar echtgenoot Jan is afgelopen donderdag op een drukke weg bij het oversteken met zijn fiets geschept door een auto. “Ja, hij heeft zijn hand uitgestoken en gekeken of de weg vrij was”, schrijft ze er bij. Jan zag de auto dan ook wel aankomen, maar was in de veronderstelling dat hij er nog wel voorlangs kon. Dat had hij verkeerd ingeschat en hij belandde met zijn achterwerk op de bumper van de auto. Op de foto’s zie je Jan liggen in het Lievensberg ziekenhuis in Bergen op Zoom. Hij heeft een gebroken bekken aan het verkeersongeluk overgehouden. “Gelukkig konden we hem afgelopen zaterdag nog feliciteren met zijn verjaardag. Het had ook anders af kunnen lopen”, meldt Corrie opgelucht. “Dat verklaart ook het uitbundige spandoek boven zijn bed. Geen hoeraatje omdat hij in het ziekenhuis ligt, maar vanwege zijn verjaardag”, gaat ze verder. Iedereen was erg geschrokken, maar naar omstandigheden gaat het nu goed met hem. Corrie verwacht wel dat Jan zeker twee weken in het ziekenhuis moet blijven. De lezers van ODD hebben dus ruim de tijd om hem via een kaartje beterschap te wensen. Jan ligt in het Lievenberg ziekenhuis, Boerhaaveplein 1, 4624 VT Bergen op Zoom op kamer 7 afdeling G5.

Geen plastic held in Delft Delft – Sinds eind februari probeert een plastic oranje mannetje dat de typisch Nederlandse naam Plastic Hero kreeg ons over te halen om plastic verpakkingsmateriaal gescheiden in te leveren. Eind 2012 moet 42% van al het Nederlandse plastic verpakkingsafval efficiënt worden gerecycled, is de boodschap. In de eerste week van de campagne zag ik op billboards dat het mannetje ons vertelde dat hij overal in zit. Hij zat kennelijk in mijn fleecejack, in mijn dashboard en in mijn mobiel. Ik begrijp dat het beter is voor het milieu wanneer er wordt gerecycled. Ik doe dat al met batterijen, glas en papier. De breed opgezette campagne is bedoeld om ons ervan bewust te maken dat ook plastic moet worden gescheiden. Nu heb ik altijd geleerd dat er bij communicatie niet alleen sprake is van een ontvanger, maar ook van een zender. Dat is in dit geval heel onduidelijk. De knullige uitstraling van de campagne en de onduidelijkheid over de zender doen mij eerder denken aan reclame voor weer een nieuwe zendgemachtigde. Of is het misschien een dure 1 april grap? Wie wil mij nu toch overhalen om plastic apart aan te bieden? Na enig spitwerk blijkt dat de Vereniging van Nederlandse Gemeenten (VNG) en het Verpakkend Bedrijfsleven/Stichting Nedvang te zijn. Dat is dan meteen de tweede onduidelijkheid. Want als je bijvoorbeeld in Delft, Helmond, Eindhoven of Rotterdam woont, heb je een probleem. Die gemeenten doen net als nog meer gemeenten helemaal niet aan het gescheiden inzamelen van plastic. Dat maakt de reclame in abri’s e.d. nog onduidelijker. Het is ongetwijfeld waar dat je plastic afval beter kun scheiden. Het is daarbij ook waar dat je duidelijk moet communiceren en je doelgroep moet kennen. Het lijkt er nu op dat men niet weet waar de doelgroep zit. Dat is toch zonde van het geld, ook al is dat niet van plastic.

Respect Delft – Fietsers kennen in Delft bijna geen belemmering. Nergens wordt hen gevraagd om af te stappen. Zelfs in de drukke Jacob Gerritstraat mogen de fietsers gewoon tussen het winkelend publiek door manoeuvreren. Het levert wel eens een boos gezicht op, maar dat is ten onrechte. Fietsers mogen dat. Toch is er nog wel een plein in de Prinsenstad waar de fietser wordt verondersteld af te stappen en verder te lopen. Dat is op het rustieke St. Agathaplein. Hoewel er op het nostalgische plein ruimte zat is en de fietsers voldoende ruimte hebben om te peddelen, mag het toch niet. Waarschijnlijk heeft men het plein bij de gemeente gewoon vergeten. Ik zou anders niet weten waarom er bijvoorbeeld wel in de Schoolstraat en op De Markt mag worden gefietst. Daar is het veel drukker dan op het stille Agathaplein en leveren de fietsers dus meer gevaar op. De fietsers storen zich overigens niet aan het verbod op het Agathaplein en karren lustig vanaf de Phoenixstraat via het plein naar de Oude Delft. Omdat men bij de gemeente wel weet dat de fietsers zich op deze wijze ‘misdragen’, staat er sinds kort een bord dat waarschuwt voor de fietsers die het poortje bij museum het Prinsenhof uit kunnen komen. In combinatie met het bordje dat aanduidt dat er slechts voetgangers in en uit mogen, geeft het precies aan hoeveel respect de fietsers voor verkeersborden hebben. Het zijn de voetgangers die op moeten passen.

Houd de Moodz erin Delft – Vanavond wordt om halfzeven eetcafé Moodz officieel geopend. De gevel bestaat uit twee delen, maar van binnen is het één grote ruimte. George en Geoffrey, de 45-jarige eigenaren van de nieuwe zaak aan het Vesteplein in Delft, maken van de opening een oorverdovend spektakel. Ze hebben dertig djembé-trommelaars ingehuurd om hun toptent in wording daverend van start te laten gaan. Tenminste, als ze het halen. Ik fietste gistermiddag op weg naar de radiostudio langs Moodz en zag dat men nog lang niet klaar was. Er werd druk overlegd en gebeld, mensen liepen af en aan en zelfs de bestrating was nog niet helemaal klaar. Maar zoals meestal wordt onder druk alles vloeibaar en komt het goed. De beide Haagse eigenaren van Moodz behoren tot de kandidaten van het door Herman den Blijker gepresenteerde tv-programma ‘Mijn tent is top’. Hun pand is het grootste van de vier panden die dit jaar meedoen aan het RTL4-programma. George en Geoffrey omschrijven hun zaak als een eetcafé voor elk moment van de dag. ’s Ochtends kunnen gasten terecht voor een ontbijt, in de loop van de dag volgen lunch, borrel, snelle en uitgebreide diners. ’s Avonds laat is er gelegenheid om te dansen en gezellig uit te gaan in Moodz. Dat betekent dat er morgen al ontbeten kan worden. Voor nog geen tientje de man kunnen de Delftenaren hier zondagmorgen ontbijten. Moodz is gevestigd in twee monumentale panden aan het Vesteplein. Aan dat plein bevinden zich ook bioscoop Mustsee, theater ‘De Veste’, de studio’s van Stadsradio Delft en bibliotheek DOK. Het ligt dus midden in het culturele hart van de Prinsenstad.

Dania verhuisd Stiphout – Afgelopen week is Dania, het paard dat Marlotte beschouwt als haar kerstkindje, verhuisd. Het paard stond in een stal in Stiphout, maar is nu naar een stalhouderij even verderop verhuisd. Daar heeft het dier een splinternieuw onderkomen gekregen. Voordat het zover was, namen Corien & ik samen met Els & Ad een kijkje bij Marlotte en haar paardje. Ze had het dier meegenomen naar de bak om het daar even te laten draven. Dania was wel blij met deze extra belangstelling op een zondagmiddag. Dankzij het bezoek kon de schimmel weer even lekker de benen strekken. De Poolse warmbloed merrie is een heel braaf beestje. Ze doet precies wat er wordt gevraagd. Klik maar eens hier en zie hoe ze door de bak beweegt. Dania liet zich zelfs door mij rondstappen. Ik weet overigens niet over wie dat meer zegt. Over Dania of over mij.

Jarig met carnaval in Oeteldonk Oeteldonk – Als je als kind jarig bent, is dat een geweldig feest, maar als je jarig bent met carnaval is de feeststemming helemaal top. Eva werd de laatste carnavalsdag zeven jaar en dat werd gevierd. Om half tien kwam Orthinon, de club waar het gezin deel van uitmaakt, bij elkaar in de stad om gezamenlijk te ontbijten. Er stond al een versierde stoel voor Eva klaar en iedereen kwam haar feliciteren. Sommigen hadden zelfs een kadootje meegenomen. Na het ontbijt werd Eva luid toegezongen onder begeleiding van het muziekske. De hele stad mocht van Eva weten dat ze jarig was, ze hield haar feestmuts de hele dag op en vertelde tegen jan en alleman dat ze jarig was. Ze zei dan ook "het lijkt wel of de hele stad naar mijn verjaardag is gekomen!" Wie jarig is moet trakteren, dus tussen de muzikale activiteiten door ging Eva snel met haar moeder naar de supermarkt voor een paar dozen soesjes die zij met veel plezier uitdeelde. Eva vond het een geweldige dag en het was dan ook geen probleem dat haar papa en mama 's avonds nog teruggingen naar de stad om de carnaval af te sluiten. Haar verjaardag was immers al gevierd met een kinderfeestje en voor de familie is het feest is afgelopen zaterdag nog eens gevierd. Met het trakteren op school erbij vond Eva zichzelf een grote bofkont, want ze was wel vier keer jarig! Een bijdrage van Pauli

Kie(k) naw Helmond – Als je wilt weten hoe het er ooit aan toe ging in Helmond, hoe het is veranderd of hoe het nu nog steeds is, ga dan naar de tentoonstelling Kie(k) naw in de dependance van het Gemeentemuseum in de Boscotondohal aan het Frans Joseph van Thielpark. Dat kan nog tot juni. De tentoonstelling laat het gewone leven van de Helmonder zien. Er is een selectie gemaakt uit tienduizenden foto's uit de eigen collectie, van het Regionaal Historisch Centrum Eindhoven (RHCE), bedrijven en particulieren. Er hangen ook ‘kiekjes’ van bekende Nederlandse fotografen, zoals Cas Oorthuys. De tentoonstelling is het leukst als je zelf een Helmonder bent en lang in de stad hebt gewoond. Anders ben ik bang dat de plaatjes je niet veel zeggen. Afgelopen zondag bezochten Corien & ik samen met Ad & Els deze tentoonstelling. Ik was dan ook het snelste klaar. Ik had misschien beter op een vrijdag kunnen gaan. Dan is om 11:00 uur een gratis rondleiding door de tentoonstelling. Via de vele honderden foto’s maak je als het ware een wandeling door 150 jaar Helmondse geschiedenis. De oudste foto’s dateren van iets na 1860, maar er hangen ook foto’s van het carnavalsfeest met o.a. minster Luns in 1965 en de bevrijding in 1944. De jongste foto’s tonen gebeurtenissen uit het afgelopen jaar. Ik ontdekte een foto van Pieter Jan als schooljongen en Ad & Els zagen hun (schoon)vader tussen de muzikanten.

Cor ontvoert beer Helmond – Sinds hun vroege kinderenjaren hebben Els en Cor een dispuut over een beer. De beer die Cor al sinds zijn vroegste herinnering koester als zijn beer is volgens Els van haar. Els probeert Cor nu al tientallen jaren te overtuigen van het feit dat zijn beer van haar is. Met “En overigens ben ik van mening dat de beer bij mij thuis hoort” beëindigde Els elk gesprek met haar broer Cor. “Je hebt toch een beer”, wierp Cor altijd tegen. Maar die beer was slechts de vervangingsbeer die Els van haar ouders had ontvangen nadat die haar beer abusievelijk hadden toegewezen aan haar broertje, aldus Els. Het verdriet over het verlies van haar innig geliefde beer bleef altijd aan Els knagen. Wij kunnen onmogelijk invoelen wat het is voor een volwassen vrouw om zonder beer door het leven te moeten. Niets kan de beer uit je kleutertijd immers vervangen. Daar is nog geen therapie voor bedacht. Wij onnozelaars maken daar gemakkelijk grapjes over. Dat is lichtzinnig en onnodig grievend. Het leven zonder je lievelingsbeer is maar moeilijk te verdragen. Het is net of je elke dag weer opnieuw moet beginnen als je ziet dat het plekje waar jouw beer zou moeten zitten, leeg is en blijft. Nog moeilijker wordt het als je op visite bij je broer jouw beer – onbewust van het diepe leed – vrolijk ziet rond kijken. De oude z/w foto hierboven levert volgens Els het onomstotelijke bewijs dat het haar beer is. Op de foto zit Cor met zijn beer op schoot naar de radio te luisteren en die beer lijkt in niets op de beer die hij die nu tientallen jaren abusievelijk aan zijn hart heeft gedrukt. “Het is overduidelijk”, zegt Els “de beer op de foto lijkt absoluut niet op de beer die bij hem thuis stond te pronken”. Na vijfenveertig jaar heeft Cor met pijn in zijn hart nu toch afstand gedaan van de beer. De beer wilde zelf niet weg. Cor heeft de beer dus ontvoerd. Geblinddoekt en gebonden kon de beer geen verzet plegen tegen deze brute ontvoering. “Het is voor je eigen bestwil”, verzekerde Cor de beer, “en anders wel voor de mijne. Ik kan niet meer verder leven in de wetenschap dat ik mijn zusje Els dagelijks leed toebreng”. En dus arriveerde beer op de verjaardag van Els in Stiphout. “Alsjeblief, voor je verjaardag”, sprak Cor met een snik in zijn stem. “Eindelijk”, zuchtte Els en sloot de beer in haar armen. Ook zij had een snik in de stem.

Later meer Stiphout – We waren het weekend in Helmond om de gezamenlijke verjaardagen van Ad & Els te vieren. Het was zaterdag druk met vrienden, familie en kinderen en kleinkinderen. Een mooie gelegenheid om iedereen weer eens te zien en de vordering in groei e.d bij te houden. Nellie & Pieter Jan kwamen 's middags alvast even binnenlopen met hun kleinzoons Mees en Biek. De twee kereltjes logeerden bij hun oma & opa. Biek hadden we nog steeds niet ontmoet. Daar was steeds iets tussen gekomen. Maar die omissie is nu dus ook weer ingelost. Ook de Marlynn, de kleindochter van Ad & Els, was natuurlijk van de partij. Terwijl Marlotte begeleid door Ad op de vleugel voor ons zong, luisterde haar nichtje op de arm van tante Janneke samen met ons aandachtig naar haar tante. Net zo aandachtig als wij de volgende dag luisterden naar de boeiende verhalen over de belevenissen van de verschillende familieleden. Maar daarover later meer.

De broertjes Max en Huub Delft - Er komt heel wat bij kijken voordat je alles onder de knie hebt. Een grote broer is dan wel heel erg handig! Of is het toch andersom en ben ik de leukste thuis? Een bijdrage van Corrie

Dagradi fleurt boel op Delft – De 54-jarige Amerikaanse kunstenaar Chris Dagradi heeft een gevel van een dichtgetimmerd slooppand aan de Van Leeuwenhoeksingel omgetoverd tot een kunstobject. Dagradi fleurt de hele boel bij het station daarmee flink op. Delftse treinreizigers en buspassagiers gaan een moeilijke tijd te gemoed. Er wordt eerste gesloopt en daarna volgt nieuwbouw. Dat leidt onvermijdelijk tot overlast voor de reizigers. Maar voor het zover is, kunnen de mensen eerst nog even genieten van een prachtig kunstwerk van kunstenaar Chris Dagradi. De Delftse wethouders Lian Merkx (Cultuur) en Anne Koning (Spoorzone) onthulde afgelopen vrijdag tijdens een miezerig regenbuitje het kunstwerk. De verf bleek waterproof. Eerder die week nam ik al een kijkje op de locatie om het kunstwerk geboren te zien worden. Chris was boven op de steiger bezig en Piet, een medewerker van de Werkplaats Spoorzone Delft, schroefde intussen beschilderde panelen op de dichtgetimmerde deuren. Dagradi kreeg zijn opleiding aan The Cooper Union in New York City en bij De Ateliers ’63 in Haarlem. Ik kwam voor het eerst met zijn werk in aanraking tijdens een tentoonstelling in Museum het Prinsenhof. Daar exposeerde hij toen prachtig keramiek. Zijn werk kenmerkt zich door sterke lijnen waaraan de verschillende kleuren (blauw) diepte geven. De pentekening van hem die bij ons thuis hangt, heeft net als zijn andere werk een ongekende gelaagdheid. Dat Dagradi is gefascineerd door het Delfts Blauw wordt ook in het pand bij het station weer duidelijk. Ik sprak van de week met Lotti Hesper, die voor Werkplaats Spoorzone Delft, het project leidt. Zij hoopt dat ook de rest van het rijtje slooppanden nog een kunstzinnige metamorfose kan ondergaan. Of dat lukt heeft alles te maken met het beschikbaar komen van sponsorgeld.

William wordt gedoopt Barrie – De kleinzoon van Corrie & Warren groeit als kool. Gisteren mailde Warren de nieuwste foto van William naar ODD. De plaat is gemaakt ter gelegenheid van zijn doop. De kleine man zal op zondag 3 mei worden gedoopt in de Knox Presbyterian Church in Toronto. Na de kerkdienst is er feestelijk bijeenkomst thuis bij mama Ethikia en papa Michael. Ze vieren dan ook meteen dat ze tien jaar zijn getrouwd. Mocht je in de buurt zijn, ga dan zeker langs. Michael schreef : “Please spread the word, the more the merrier!” Gelukkig is de feestelijke barbecue pas in mei want nu is het volop winter in Canada. Warren vertelde dat het gisteren zes graden was, maar vandaag is het weer min twintig en volgende week wordt het niet warmer dan min vijf.

Ad kraakt vrolijke noot Helmond – Dat Ad niet zo maar meeliep tijdens de recente carnavalsoptocht in Helmond hadden we al op de site van Nellie gezien. Via Saskia kreeg ik nu opnieuw bewijs van zijn actieve deelname aan de tocht. Kolok wilde kennelijk iets terug voor de tientallen sms-jes en telefoontjes die de Helmonders voor het popkoor hadden gemaakt. Tijdens carnaval zorgden leden van popkoor Kolok zo voor een vrolijk noot in de carnavalsoptocht. De andere foto’s kun je hier bekijken.

Gewoon doorgaan Stiphout - De 54-jarige sociaal psychiatrisch verpleegkundige Gerard Dingemans uit Aarle Rixtel houdt van fotograferen. De amateur-fotograaf is daarnaast ook dol op wielrennen en de natuur. Dat verklaart misschien ook waarom hij zo graag in Italië fotografeert. Daar kun je die drie passies mooi combineren. Maar Dingemans maakt ook graag portretten. Daarom liep hij tijdens de carnavalsoptocht in Stiphout mee. Zijn camera permanent in de aanslag. Pieter Jan maakte de fotoredactie van ODD attent op zijn fotosite. Want tijdens de tocht zette de Brabantse fotohobbyist ook familieleden op de plaat. De foto’s staan onder Carnaval en dan doorklikken op Stiphout. Kijk maar eens naar de foto’s 61, 62, 63, 136, 137 en 138. Daarop zie je enkele bekende carnavalsvierders uit de familie. Op zijn site zegt Dingemans dat hij binnenkort een cursus photoshoppen gaat doen. Zonder de cursus zijn de resultaten al heel aardig. Gewoon doorgaan Gerard.

Schroom dus niet Delft - Het is zover. ODD heeft een nieuw jasje. Ik heb van een aantal trouwe lezers en lezeressen goede tips m.b.t. tot de nieuwe lay-out gekregen. Voor zover dat in mijn technisch vermogen lag, heb ik die toegepast. Het voordeel van deze nieuwe lay-out is dat jullie nu direct onder het bericht een reactie kunnen geven als je dat wilt. Daarmee kan ODD nog interactiever worden. Schroom dus niet te zeggen wat je ergens van vindt. Bedenk alleen wel dat iedereen kan meelezen. Ongepaste reacties worden dan ook verwijderd. Een ander voordeel is dat je nu op ODD kunt zien wanneer op een aan ODD gelinkte site iets nieuws is te lezen. Dat geldt natuurlijk alleen voor de site’s die RSS hebben mogelijk gemaakt.

Forza Jamie Delft – Jamie Oliver heeft niets Moncaro Sangiovese te maken. Toch moest ik meteen aan hem denken toen ik zag dat deze Italiaanse wijn bij Albert Heijn in de aanbieding is. Normaal € 3,69 en deze week €2,99. En nog belangrijker: het is een pure omfietswijn. Dus de fietstassen maar weer leeggemaakt en deze week nog in weer en wind naar AH rijden. Maar oppassen hoor. Ze hebben van Moncaro ook allerlei andere wijnen. Laat die lekker in de schappen liggen voor de mensen die er toch alleen maar de peertjes in koken, Wij willen alleen de heerlijke Sangiovese. Maar wat is nu de connectie met Jamie Oliver. Het gaat om de druif. Van Sangiovese maken ze in het wijngebied rond Toscane Chianti. Je weet wel die wijn die voor de toeristen nog steeds wordt verpakt in mandflesjes. Dit is dus een kleine Chianti. Zonder dom mandje, maar wel net zo lekker. Uitgelaten vol met sappig donker fruit en een lekkere tannine. Maar ik dwaal af, terug naar Jamie. The Naked Chef staat bekend om zijn heerlijke Italiaanse recepten. Hij kreeg niet voor niets zijn eerste opleiding voor een deel in Londen bij de bekende Italiaanse kok Antonio Carluccio. Inmiddels is Oliver zeven kookboeken verder en is hij bekend over de hele wereld. De Moncaro Sangiovese kun je ook heel goed gebruiken voor het recept van Jamie Oliver: pollo alla cacciatora. Maar het past ook heel goed bij je eigen pasta recepten. Fiets er dus maar voor om.

Delft kabbelt weer Delft – Kabbelgat wordt vandaag weer Delft, de residentie van de prins wordt weer gewoon een café en de carnavalsvierders gaan weer naar hun werk. Op de laatste dag van het carnaval trokken de diverse carnavalsverenigingen gisteren samen met hun eigen dweilorkest van resident naar resident. Of voor de gewone Delftenaren van café naar café. De Prinsenstad ziet er een keer per jaar tegenwoordig heel kleurrijk en feestelijk uit. Delftenaren die oorspronkelijk uit Brabant of Limburg komen, halen hun schouders een beetje op. “Een opgepimpte tractor met een reclamebord op wielen erachter is nog geen optocht”, zeggen ze schamper. Ach, zoals ze in het diepe zuiden zeggen “Agge maor leut het”. En dat hebben de Kabbelaars. Ik zag tot mijn plezier dat de feestkapel net als in Helmond ook hier de Klinkers heet. Eigenlijk is er dus niet zoveel verschil. Hoewel met carnaval Delfts Blauw nu natuurlijk Dellufs Blâh is. Maar feest is feest.