Ongehoord Digitaal Dagboek (ODD)

2012-01-28T00:00:00.000+01:00

Het zet je aan het denken

Londen – Loesje is een kritisch meisje met gevoel voor humor. Ze kijkt om zich heen en geef via aanplakbiljetten positief commentaar op wat ze ziet. Het is goed dat er zulke meisjes zijn. Jammer dat Loesje niet echt bestaat. Loesje is fictief, het resultaat van iemands verbeelding. Loesje is inmiddels zelfs een beweging met een eigen vereniging compleet met statuten. Het begon allemaal in Arnhem in 1983. Enkele actievoerders bedachten het Loesjeconcept. Sinds 2005 heeft Loesje een internationaal kantoor in Berlijn en zijn er Loesjegroepen in meer dan 25 landen. Internationaal gaat Loesje nu voor vrijheid van meningsuiting en vrijheid van expressie.

Het was dit graffitiwerk op een muur in Londen dat me plots deed denken aan het denkbeeldige Hollandse meisje. Het is gemaakt door de Britse graffiti-kunstenaar Banksy. Zijn kunstwerken zijn hoewel humoristisch vaak ook politiek. Hoewel niemand weet wie Banksy is, is hij niet fictief. Hij is niet een verzinsel van een actiegroep. Een ding hebben ze wel gemeen. Zowel Loesje als Banksy maken illegaal gebruik van andermans muur. En beiden zetten je aan het denken.

2012-01-27T00:00:00.001+01:00

Lego ruimtereiziger veilig terug

Toronto – Op YouTube vind je iedere keer eigenlijk zonder te zoeken weer een bizar filmpje. Het filmpje bij dit stukje gaat over een opmerkelijke ruimtereis. Matthew Ho en Asad Muhammad, twee 17-jarige studenten uit Toronto, hebben namelijk een legopoppetje de ruimte ingestuurd. De ruimtemissie van het speelgoedmannetje dat de Canadese vlag in zijn rechterhand had geklemd, eindigde op 24 kilometer hoogte. Ik weet niet of je dan al van een ruimtereis kunt spreken. Maar de beelden van de reis zijn wel goed gelukt. De twee Canadese studenten gebruiken een heliumballon. Daaraan bevestigden ze het legofiguurtje, een gsm en vier camera’s. Op 24 kilometer hoogte ontplofte de ballon. De plastic astronaut landde met behulp van een nylon parachute die door de moeder van Asad was gemaakt 120 kilometer verwijderd van de lanceerplaats weer op aarde. Dankzij de GPS vonden de beide jongens hun speelgoed ruimtevaarder weer terug. Lecourgos Papathanasakis, het hoofd van de school bevestigde tegenover de lokale pers de “amazing voyage”. En 'amazing' is het zeker.

2012-01-26T00:00:00.000+01:00

Vrolijk breiwerk

Delft – Je hebt wild eten, wildplassen en wildbreien. Het laatste was in 2011 het mooiste nieuwe woord van het jaar. Het neologisme kreeg de meeste stemmen bij een verkiezing op de site van het Instituut voor Nederlandse Lexicologie. In tegenstelling tot wildplassen geeft het geen overlast door stank. Vrolijke lappen breien die om straatmeubilair of lantaarnpalen, bomen e.d. worden geknoopt fleuren het straatbeeld alleen maar op. De nieuwe toegang naar het NS-station Delft heeft ook zo’n vrolijke beurt gekregen. Sinds maandag moeten de reizigers van dit tunneltje gebruik maken. Het is voor velen van hen wel even zoeken.

Hoewel er versierde fietsen op de gevel van het tunneltje staan, kunnen fietsers er geen gebruik van maken om naar de andere zijde van het station te komen. De oude fietstunnel onder het spoor tussen het Westerkwartier en het centrum is gesloten en dus moeten de fietsers nu omrijden via het Bolwerk of de Prinses Irenetunnel als ze vanuit het Westerkwartier naar het centrum willen. Dat is sneu want dan missen ze ook het vrolijke breiwerk.

2012-01-25T00:00:00.000+01:00

Ingrediënten

Delft – De foto’s in een kookboek zijn meestal erg indrukwekkend. Ze tonen het resultaat van de kookkunst van de schrijver van het boek. Jouw maaltijd – hoewel natuurlijk erg lekker – ziet er nooit zo uit. Dat komt omdat de fotografen sjoemelen bij het maken van de foto. De kleur van de producten moet perfect zijn. Ze behoeven niet gaar of lekker te zijn, maar mooi. Veel spulletjes op die mooie foto in het kookboek zijn dan ook helemaal niet eetbaar. De Zweedse fotograaf Carl Kleiner, pakte het bij het maken van de foto’s voor het kookboek van Ikea dan ook helemaal anders aan. Hij maakte geen foto’s van het eindproduct, maar maakte een ingrediëntenfoto. Het kookboek van de Zweedse meubelgigant zou je alleen al voor de foto’s kopen. Ik denk dat ze het ingelijst op grootformaat in de keuken ook heel goed doen.

2012-01-24T00:00:00.000+01:00

Gelukkig?

Delft – Wat is geluk en hoe wordt je gelukkig. De warme zon op je huid, fluitende vogeltjes of op een zondagmorgen wakker worden met de geur van verse croissantjes? Dat werkt misschien voor sommige mensen. Ik vind fluitende vogeltjes of vers brood ook leuk, maar daar word ik niet gelukkig van. Geluk zit voor mij niet in tastbare dingen. Geluk is een gevoel en we streven er allemaal naar. Een team van onderzoekers van de universiteit van Utah beweert nu te weten hoe je je snel gelukkig zult voelen zonder daar veel voor te doen. Het enige dat je hoeft te doen is je account van Facebook halen. Daarna lacht het leven je weer toe. Dat komt omdat volgens de wetenschappers mensen jaloers worden van Facebook. Al die leuke foto’s en al die mooie plekken waar mensen melding van maken op het Facebook zorgen voor dat jaloerse gevoel.

En zoals je weet zijn jaloerse mensen ongelukkige mensen. De onderzoekers van de universiteit hebben ontdekt dat mensen die vaak Facebook gebruiken ongelukkiger zijn dan mensen die minder vaak of helemaal geen Facebook hebben. De mensen die onderzocht werden moesten eerst vertellen hoeveel uur ze op Facebook doorbracht. Vervolgens moesten ze reageren op stellingen zoals ‘veel van mijn vrienden hebben een beter leven’ en ‘het leven is eerlijk’. Het bleek dat 95 procent van de ondervraagde Amerikaanse studenten op Facebook zaten. Ze besteden daar ongeveer vijf uur per week aan. De mensen die het minst gelukkig zijn, waren de mensen die blind allerlei mensen die ze helemaal niet eens kennen als ‘vriend’ toevoegen. Maar dat is ook een beetje het verhaal van het kip en het ei. Want misschien voegen ze al die onbekenden wel toe omdat ze al ongelukkig zijn. Wie zal het zeggen?

2012-01-23T00:00:00.000+01:00

De waarheid over kaas?

Delft – Kaas is gezond. Bestel maar eens een ‘broodje gezond’ in de horeca en je ziet dat er behalve tomaat en sla ook steevast een plak ham en een plak kaas tussen het broodje zit. Heerlijk en het geeft je meteen ook een goed gevoel. Je eet immers gezond. Daar zijn overigens wel wat vraagtekens bij te zetten. Lekker is het zeker, maar gezond kun je kaas niet noemen. Kaas is ongezond omdat het ontzettend veel verzadigd vet bevat. Dat verhoogt je kans op hartfalen en diabetes. Zelfs 30+ kaas is nog steeds 30 procent vet. Je ziet het goed als je kaas warm maakt, dan zie je duidelijk dat er veel vet in zit. Sinds een aantal jaren komt het ook al niet meer voor in de schijf van vijf. In Amerika wordt nu gewaarschuwd voor kaas.

Stop met het eten van kaas, zegt de Amerikaanse Physicians Committee for Responsible Medicine (PCRM). Deze organisatie heeft billboards langs de wegen laten plaatsen die mensen moeten waarschuwen tegen de gevaren van kaas. Volgens deze organisatie is kaas vet en zit het vol met cholesterol en zout. Bovendien is het erg calorierijk. Ruim de helft van de Amerikanen is te dik en de PCRM wijst kaas aan als de grote schuldige. Nu vind ik dat wel kort door de bocht. Ik denk dat de overige ingrediënten van de pizza of de cheeseburger ook bijdrage aan het overgewicht van de Amerikanen. Dat weet PCRM ook wel want eerder staken ze de beschuldigende vinger uit naar McDonalds [zie het filmpje hier]. Want als het alleen de kaas is dan zouden de Nederlanders nog dikker zijn. De gemiddelde Amerikaan eet 14 kilo kaas per jaar en wij kaaskoppen verorberen 16,7 kilo kaas per jaar. Laten we dus maar eerlijk zijn. Kaas is lekker en kaas mag (met mate), maar noem het niet gezond.

2012-01-22T00:00:00.000+01:00

Broekloos trein rijden

Delft – In ons land kennen we de traditie om met Nieuwjaar de zee in te rennen. Regen, sneeuw of andere ongemakken voor lief nemend. Rillend en bibberend doen de mensen op tal van plaatsen in Nederland mee met deze ludieke zwempartijen. We kijken er niet meer van op. Ook New York kent een dergelijke traditie. Er hoeft niet bij te worden gezwommen, maar het is vaak wel erg koud. In de Big Apple kent men midden in de winter No Pant Subway Ride (Een ritje zonder broek met de metro).

Zelfs de baby heeft geen broek aan

Het heeft wel iets weg van een flashmob. Via aller sociale media spreken de deelnemers af. Het begon in 2002 als grap van zeven Amerikaanse jongens. Zij filmden met een verborgen camera de reacties van reizigers in de metro die zagen dat ze geheel winters gekleed, maar wel broekloos met de ondergrondse reisden. 8 januari jl. was het weer zo ver. Nu deden niet zeven maar tienduizenden mensen mee aan de broekloze metrorit.

Met kousen of afgezakte sokken

In 59 steden verdeeld over 27 landen trokken mensen op deze elfde No Pants Subway Ride hun broek uit. Alleen al in New York waren er 4000 deelnemers die zonder blikken of blozen in normale winterkleding maar wel zonder broek een ritje maakten in de ondergrondse. Ze hadden zich verdeeld over zes stations en tien spoorweglijnen. Natuurlijk werd er ook nu weer volop gefilmd. Niet meer met een verborgen camera, want sinds de smartphone is iedereen inmiddels wel gewend aan de camera’s om je heen. Op internet kun je zonder moeite filmpjes vinden over de al die ritten van de broeklozen. Ze deden het in New York, Barcelona, Londen, Praag en Amsterdam. Klik maar op de plaatsnamen en bekijk de filmpjes.

2012-01-21T00:00:00.001+01:00

Elke vogel telt

Delft – Vandaag of morgen zitten heel wat landgenoten, zowel volwassenen als kinderen, een half uurtje voor het raam naar hun tuin of balkon te turen. Ze doen mee aan de Nationale Tuinvogeltelling. Ze noteren een half uur lang alle vogels die ze in hun tuin of op hun balkon ontwaren. Vogelbescherming Nederland organiseert de telling elk jaar. De telgegevens worden op een speciaal formulier ingevuld waarna deze via het internet kunnen worden doorgegeven. Aan de hand daarvan wordt de Nationale Tuinvogel Top 10 samengesteld. De ingestuurde gegevens worden gebruikt voor onderzoek naar vogels. Vorig jaar namen ruim 30.000 mensen deel aan de Tuinvogeltelling en werden er bijna 850.000 vogels geteld. De top drie bestond uit de huismus, koolmees en merel. Dat is niet representatief voor mijn tuin. Huismussen zie ik nooit. Koolmees, merel en roodborstje zijn de vogels die mijn tuin frequenteren. Een dergelijk tellijst is erg handig. Zeker als je niet meer precies weet hoe de kleine gevederde vrienden in je tuin heten. Klik hier voor de tellijst. Er zijn niet veel instructies. Slechts de volgende regels moet je in acht nemen.

1. Je mag alleen tellen op een dag in het weekend van 21 en 22 januari 2012. Het moment kun je zelf uitkiezen.
2. Zoek op die dag een plek bij het raam vanwaar je de hele tuin of het balkon overziet.
3. Houd pen en papier bij de hand en eventueel een vogelgids en verrekijker.
4. Tel een halfuur lang.
5. Noteer per vogelsoort het hoogste aantal dat je, in dit halfuur, tegelijkertijd in je tuin ziet.
6. Vogels die alleen maar voorbij vliegen tellen niet mee
7. Na het half uur tellen geef je je resultaten door.

Het lijkt me niet zo moeilijk. Ik zal daarom vandaag meetellen. Morgenavond maakt Vogelbescherming de tuinvogel toptien van 2012 bekend.

2012-01-20T00:00:00.000+01:00

Ik zou wel eens willen weten

Delft – Op Facebook worden allerlei spelletjes gespeeld. Bij een daarvan zoeken gebruikers op welke song er op nummer 1 stond toen ze geboren werden. Ze zoeken op YouTube het filmpje erbij en posten het dan op hun profiel. Het resultaat is soms verrassend. Overigens verbaast het me dat men niet opzoekt welke plaat negen maanden vóór de geboorte op nummer 1 stond. Dat zegt wellicht meer over je ouders. Overigens zoeken steeds meer mensen al heel lang voor het zover is een lied uit dat moet worden gespeeld op hun begrafenis. Een gewoonte die nog niet zo heel oud is. Ooit werd alleen religieuze of klassieke muziek gespeeld tijdens een begrafenisplechtigheid. De moeder van mijn moeder, mijn oma dus, overleed in november 1958, precies vier maanden na haar man. Welke muziek er op haar begrafenis werd gespeeld weet ik niet. Ik weet wel wat haar favoriete plaat was. Ik hoor het haar nog zingen. Het was ‘Ik zou wel eens willen weten’, een lied dat twee jaar voor haar overlijden uit kwam.

Het was van de hand van de toen 32-jarige Brabantse zanger en dichter Jules de Corte. De blinde zanger begeleidde zich zelf op de piano en verwierf er grote bekendheid mee. Mijn oma zong eigenlijk alleen religieuze liederen en omdat zij het lied van De Corte zong, kreeg het voor mij als kind een religieuze lading. Dichter Michel van der Plas had daar duidelijk geen last van en maakte er een parodie op. De tijdens zijn leven een aantal keren bekroonde De Corte is nog niet helemaal vergeten. Deze maand gaat de theatervoorstelling ‘Wij Nederlanders’ met bekende en onbekende liedjes van hem in première. De in Deurne geboren artiest werd in 2008 postuum onderscheiden met de Oeuvreprijs van de gemeente Helmond. In die plaats vlak bij zijn geboortedorp vind je op de hoek van de Zuid-Koninginnewal en het Lambertushof ook een plaquette met de tekst van zijn lied ‘De Woorden’.

2012-01-19T00:00:00.000+01:00

Met een kreun en een zucht

Delft – Het is koud en guur en Akina is voor de derde keer deze week natgeregend. Dat is balen, maar wat nog vervelender is, is dat haar slot is vastgevroren. Dat gebeurde van de week ook al een paar keer. Iedere keer zakt Akina dan op de knietjes en ontdooit met haar lichaamswarmte het slot. Gelukkig werkt dat keer op keer. Behalve de laatste keer. Toen kon Akina minutenlang geen kant op. Ze zat vastgevroren aan het slot hulpeloos te wachten op een redder in nood. Ze kon niet eens om hulp roepen.

Haakon, haar Noorse buurman, vond haar zo. Haakon is een aardige jongen en hij wilde haar wel even helpen. Hij haalde een bakje warm water en bevrijde daarmee het meisje uit haar benarde positie. Maar eerst maakte hij een foto. “Vind je toch niet erg hè?” vroeg hij met zijn vriendelijkste glimlach. Akina kon niet makkelijk praten met haar tong aan het slot vast, maar de kreun en de zucht die ze liet horen, vatte Haakon op als ‘ja’.

2012-01-18T00:00:00.001+01:00

Te mooi om op te eten

Cochem – Wie verre reizen maakt, kan veel verhalen. Ook als je niet heel ver weg gaat, valt er trouwens ook genoeg te vertellen als je thuis komt. Of zoals in mijn geval om op ODD te zetten. Ik vind het leuk om uit een buitenlandse winkel iets mee te nemen dat ik nog niet eerder proefde. Zo komt het dat ik nu veel potjes met mosterd heb in heel verschillende smaken. Die krijg ik nooit meer op. Vorig jaar verbleven Corien & ik samen met onze kinderen en kleinkinderen een week in Cochem. Ook uit Duitsland nam ik heerlijke koudgeperste mosterd mee. Maar ik nam dit keer nog iets mee. Samen met Bob en Sander deed ik in Cochem de inkopen voor de maaltijden van onze club. In de winkel wees Sander me op götterspeise.
Dat is een dessert gemaakt van gelatine. De Duitsers noemen het ook wel wackelpudding of wackelpeter, vertelde Sander. Tot zover niets bijzonders. Behalve dat de groene variant nieuw voor me was. De Duitse kinderen noemen die om voor de hand liggende reden ook wel froschsülze. Ze eten de lekkernij vooral met slagroom of vanillesaus. We namen het mee en aten het ’s avonds als toetje. De smaak is waldmeister. Dat heb ik even op moeten zoeken. Het is lievevrouwebedstro en dat geeft het een heel bijzondere smaak. We vonden het allemaal lekker. Dus namen we het ook allemaal mee naar huis. Dat je heel creatief met de jelly aan de slag kan, zag ik later op deze foto’s die ik van Saskia kreeg.

Bob maakte met de groene götterspeise en room een heus voetbalveld. Het dessert was een groot succes op het kinderfeest bij hun thuis. Voordat de kinderen op het feest de prachtige pudding opaten, werd het toetje door iedereen bewonderd. Bijna te mooi om op te eten. Maar daar hebben ze zich maar overheen gezet.

2012-01-17T00:00:00.001+01:00

Melkmeisje terug in Delft

Delft – Sinds vorige week vrijdag staat het Melkmeisje van kunstenaar Wim T. Schippers in de tuin van de Nieuwe kerk aan de kant van de Oude Langedijk. Daarmee is het opmerkelijke kunstwerk weer terug in het stadsbeeld van Delft. Het staat bovendien op korte afstand van het Vermeercentrum. Het beeld is voordat het werd geplaatst eerst helemaal gerestaureerd en ziet er dus weer als nieuw uit. Oorspronkelijk stond het kunstwerk op de hoek van de Binnen watersloot. Daar moest het vanwege de werkzaamheden in de Spoorzone worden weggehaald. Het verdween daardoor meer dan een jaar uit het stadsbeeld. Beeldend kunstenaar Schippers liet zich in 1975 - het jaar van de 300ste sterfdag van Vermeer - voor het beeld, dat hij maakte in opdracht van de Haagse Vermeerstichting, inspireren door het bekende schilderij van de Delftse meester Johannes Vermeer. Het is de derde keer dat het melkmeisje vanaf een andere locatie naar de inwoners van de Prinsenstad en haar bezoekers kijkt. Aanvankelijk stond het in de Sint Olofstraat op de hoek van de Phoenixstraat en de Schoolstraat. De huidige plek is door de gemeente gekozen in overleg met de kunstenaar en de schenker van het kunstwerk, de Vermeerstichting.

Het schilderij van Het Melkmeisje hangt in het Amsterdamse Rijksmuseum. De lokale afdeling van Groenlinks maakte de volgende dag al meteen gebruik van het nieuwe beeld en kleedde het meisje warm aan om daarmee de aandacht te vragen voor het isoleren van Delftse woningen. Dat niet iedere Delftenaar het mooi vindt, blijkt uit de reactie van een lokale politicus. Die vindt het vreselijk en noemt het prutswerk. Ik ben blij dat het kerkbestuur van de Nieuwe Kerk het kunstwerk een plaatsje gunt in de tuin van hun kerk. Het komt hier goed tot zijn recht. Dat is wat Wim T. Schippers ooit bedoelde toen hij het ontwierp. Hij zag het in groene omgeving zoals een tuin of park

2012-01-16T00:00:00.002+01:00

Blauw blauw

Blauw is een mooie kleur. Toch?

Delft – Vandaag is het 'Blauwe maandag', de meest deprimerende dag van het jaar. Dat is althans het idee van de Britse psycholoog Cliff Arnall. Hij kwam tot deze conclusie nadat hij in opdracht van een reclamebureau onderzoek had gedaan en een formule ontwikkelde waarmee hij kan berekenen op welke dag de meeste mensen zich gedeprimeerd voelen. Volgens deze formule is de derde maandag van het jaar de meest deprimerende dag. Kijk maar even of de argumenten daarvoor ook op jou van toepassing zijn. Deze week wordt duidelijk dat er ook dit jaar weer niks terecht komt van je goede voornemens. De stroom nieuwjaarskaarten heeft plaats gemaakt voor de golf van eerste rekeningen voor dit jaar. Bovendien lijken de donkere winterdagen maar niet voorbij te gaan. Daar komt nog bij dat de maandag sowieso al niet populair is. Uitslapen in het weekend en later naar bed gaan, maken het moeilijk om op maandagmorgen weer fris te beginnen. Geen wonder dat veel mensen zich een beetje 'blue' voelen. Overigens vind ik blauw helemaal geen deprimerende kleur. Voor de wetenschappers onder ons laat ik je hier ook nog even het wetenschappelijk bewijs zien van de bewering.

In de formule staat W voor het weer, D voor de schulden, d voor je maandsalaris, T voor hoe lang geleden het kerst was, Q staat voor hoe goed je nog je goede voornemens volhoudt, M voor het motivatieniveau en N voor het gevoel om actie te ondernemen. Narekenen is me overigens niet gelukt. Je kunt er natuurlijk ook de vrolijkste dag van het jaar mee uitrekenen. Het is volgens Cliff Arnall de vrijdag die het dichtst bij het begin van de zomer valt.

2012-01-15T00:00:00.001+01:00

Biblins Bridge

Delft – Ik kocht eind vorig jaar een video-grabber. Daarmee kan ik filmpjes digitaliseren. Deze week maakte ik de doos open en zocht op mijn oude videobanden naar een filmfragment waar ik iets mee kon. Eenmaal gedigitaliseerd is het eenvoudig om het filmfragment in te korten en aan te passen. Ik koos voor een fragment uit een vakantiefilm uit juli 2002. Tijdens die vakantie bezochten Corien & ik o.a. Symonds Yat. Dat is een dorpje in the Forest of Dean bij de rivier Wye op de grens van Herefordshire en Gloucestershire vlakbij de grens met Wales. Daar heb je Symonds Yat Rock waar je een prachtig uitzicht hebt over de rivier en de vallei. Vandaar daalden we weer af naar de rivier. Om die over te steken kun je gebruik maken van Biblins Bridge – Biblins is het volgende dorp. Het is een draadbrug zoals je die ook in de films van Indiana Jones ziet. Maar dan lager en korter. Daarna wandelden we aan de andere kant van de rivier naar de veerboot bij Saracens Head die door de veerman met behulp van een touw naar de overkant wordt getrokken. Het is zomaar een middagje uit zomaar een vakantie, maar ik vind het toch leuk om het filmfragment na bijna tien jaar weer te zien.

2012-01-14T00:00:00.003+01:00

Dat deed Saskia

Delft - Wat hebben Annie Leibovitz, Henri Cartier-Bresson, Edward Quinn, Edward Burtynsky, Vincent Mentzel, Paul Huf, Ed van der Elsken, Anton Corbijn, Thom Hoffman en Erwin Olaf gemeen? Ik hoef het je niet te vertellen, want je herkent de namen natuurlijk wel. Het zijn beroemde fotografen waarvan we allemaal wel een paar foto’s kennen. Ze kunnen stuk voor stuk beter fotografen dan wij. Stukken beter. Maar toch valt er nog wel wat op af te dingen. Het onderwerp dat de fotograaf vastlegt is namelijk ook erg belangrijk. Dat draagt ook zeer bij aan de bekendheid van de foto en de maker. Als ik foto’s zou maken van de kleinkinderen van koningin Beatrix is de kans dat die krant, magazine of tv halen honderd procent groter dan wanneer ik foto’s maak van mijn kleinkinderen. Hoe leuk mijn foto’s van mijn kleinkinderen ook zijn. Zodra ik foto’s maak van een beroemde zanger of zangeres, een beslissend doelpunt van een topclub, een ernstig auto-ongeluk, een mooie exotische plaats ver weg van Nederland of de eerste foto van het liefje van een lid van het Koninklijk Huis stijgt mijn plaat in waarde en aanzien. Zo werkt dat nu eenmaal. Toch is het niet helemaal waar. Al komt een foto soms niet verder dan jouw Flickr toch blijkt dat je ook in eigen omgeving een opmerkelijke foto kan maken die een heel verhaal verteld. Deze foto van Saskia is er zo een.

Voor deze foto moet je even weten dat de dochters van Saskia & Sander gaatjes mogen laten prikken zodra ze bij zwemmen het B-diploma hebben behaald. Toen Nienke zover was, kon ze niet wachten. Nog dezelfde middag kreeg ze gaatjes. Op deze foto zie je dat Emma haar gaatjes krijgt. Eindelijk was het grote moment daar. Grote zus Nienke maakt een foto en broer Abel bekijkt al dat meidengedoe op gepaste afstand. Dieuwertje heeft haar diploma’s al lang en breed en zit inmiddels op wedstrijdzwemmen. Toch heeft ze nog geen gaatjes. Dieuwertje heeft bedenkingen en kijkt de kat uit de boom. Als ik je dit niet had verteld, zou de foto je het wel vertellen. Dat bedoel ik. Je moet er niet alleen bij zijn, maar ook op het juiste moment afdrukken. Dat deed Saskia.

2012-01-13T00:00:00.000+01:00

Arme Koningin

Acomb – Op reis in Groot-Brittannië kunnen veel mensen de verleiding niet weerstaan om een fotootje te maken van het uithangbord van de pub of het restaurant waar ze een glaasje hebben gedronken of een hapje gegeten. Ze zijn vaak heel opmerkelijk. Je kunt hele mooie collecties ‘pub sign’s’ bewonderen op allerlei foto-sites. Ook ik bezwijk zo nu en dan voor zo’n fraai uithangbord. In het dorp Acomb in Northemberland is dit bord te bewonderen. Het ontlokt niet alleen menig reiziger een glimlach, het zorgt ook voor klanten in de zaak. Wij denken dan “Ach, die arme koningin”, en gaan weer verder. Veel inwoners van het dorp doen dat niet. Zij vinden het niet zo leuk. Het bord verscheen vorig jaar na een renovatie van de pub aan de gevel. Niet alleen de pub werd opgeknapt. Het oude traditionele uithangbord werd vervangen door een nieuwe versie. De voorzitter van de parochieraad noemde het in de lokale krant “most distasteful and inappropriate". Zij gemeenteleden willen hun vorstin niet met ontblote armen op een uithangbord zien. In ‘het Wapen van de Koningin’ komen immers niet alleen toeristen, maar ook veel dorpsgenoten drinken daar hun pintje. Ik vond het excuus dat David Crawford-Emery de eigenaar van de zaak gaf ook wel wat laf. Hij beweerde dat de cartoon was gebaseerd op zijn eigen moeder. Want die zei hij "looked like the Queen”. Kom op David wees een vent. Ik zie op de achtergrond Buckingham Palace en onder de tatoeage op de arm staat duidelijk Phil. Maar David schudt het hoofd en vouwt op vastberaden Koninklijke wijze zijn armen over elkaar: "It's just a cartoon. It's not a photograph of anybody”.

2012-01-12T00:00:00.001+01:00

Red een boom, koop een e-reader

Delft – In ons huis is de e-reader een geduchte concurrent van het ‘gewone’ boek. Sinds Corien haar e-reader heeft, is het aantal boeken dat ons huis binnenkomt drastisch geslonken. Waren dat er vroeger drie per week, nu haalt Corien dat aantal niet eens meer per maand. Toch leest ze niet minder. Het geldt niet alleen voor ons. Steeds meer mensen hebben een tablet of e-reader. Vooral de tablet wordt steeds populairder. In 2010 was iBooks de populairste gratis app van iTunes. Deze ontwikkeling heeft grote invloed op papieren publicaties zoals boeken, tijdschriften en kranten. Ook ik lees boeken en kranten vooral op mijn tablet. Alleen de ochtendkrant houdt nog stand in ons huis.

plezier met 'gewone' boekjes

Onderzoeken in Amerika wijzen uit dat meer dan veertig procent van de Amerikaanse tabletbezitters het abonnement op de papieren krant wil stop zetten. Is dat erg? Wel nee, zolang de mensen er maar voor betalen zal het de journalisten worst zijn. Minder papieren boeken en kranten betekent ook dat er minder bomen hoeven te sneuvelen. En dat is zeker een goede zaak. “Red een boom, koop e-reader” lijkt me een goede reclameleus.

Nienke leest Abel voor.

Mensen met een meer romantische inborst zeggen het omslaan van de bladzijde en het gevoel van een boek in de hand te missen. Ik hoor daar niet bij. De e-reader bespaart ruimte en een hele boel papier. Je hebt bovendien nooit meer overgewicht op een luchthaven omdat er te veel boeken in de koffer zitten. Op e-reader en tablet gaan honderden boeken mee op reis. Maar er blijft één ding waar voor een boek onmisbaar is. Dat is voorlezen. Dat vind ik vanaf een e-reader lang zo leuk niet. Kinderboeken zullen het dan ook wel het langste volhouden, denk ik.

2012-01-11T00:00:00.002+01:00

Met stukjes boer erin

Delft – Ik fiets veel, maar niet meer zo veel om. Ik wil niet te veel in voorraad hebben en omdat ik veel krijg, fiets ik niet meer langs wijnwinkels. Maar gisteren ben ik toch maar weer even op mijn stalen ros geklommen. Ik kreeg namelijk een sappig wijnbericht uit Frankrijk. De Nederlandse wijnboer in Bordeaux Ilja Gort produceert sinds enige tijd SLURP. Een heerlijke wijn van Cabernet Sauvignondruiven. Dat wist je wellicht al. Het is geen wijn om dure persberichten over te schrijven, maar gewoon een lekkere sappige boerenwijn. Met heel veel stukjes boer erin. De wijnboer heeft er namelijk zijn ziel en zaligheid in gestopt. Dat zijn ingrediënten waar een wijn erg lekker van wordt. Om deze recht voor zijn raap boerenwijn te maken, werkt Gort samen met een aantal jonge wijnmakers in de Languedoc. De Slurpwijn is deze week in de aanbieding bij Albert Heijn en kost nu slechts vier euro. Dus fietste ik toch maar met lege fietstassen naar de supermarkt. ’s Avonds meteen een flesje opengeschroefd. Ik kreeg meteen het Franse vakantiegevoel weer terug. Een bordje pasta met een lekker glas boerenwijn. Niet in de Franse zon op het terras voor mijn huisje, maar toch was het gevoel weer terug. Slurpen van topkwaliteit voor een fatsoenlijke prijs. En je hoeft er niet voor naar Frankrijk te rijden. Gewoon even op de fiets naar de lokale supermarktwijnboer.

2012-01-10T00:00:00.001+01:00

Niet alleen voor sier

Stiphout – In de tuin van Monique en Adrie staan heel wat fraaie boompjes en heesters. Een daarvan is de ‘Red Sentinel’. Het boompje heeft een mooie zonnige plek en bloeit elk voorjaar met grote witte tot lichtroze bloemen. Daarna komt het boompje vol te hangen met glanzende rode sierappeltjes. Die blijven tot ver in de winter aan de boom hangen. Ze zijn niet alleen favoriet bij de merels, Monique haalt er in december fraaie takken vanaf om haar kerststukjes op te sieren met de mooie glanzende rode appeltjes. Haar hulp in de huishouding uit Azerbeidzjan vond het boompje met de rode appeltjes ook erg mooi en vroeg of ze wat takken mee mocht nemen. En natuurlijk mocht dat. Een week later bracht de vrouw uit dat grote land in de Kaukasus een potje mee gevuld met ingemaakte sierappeltjes. Monique hoorde van haar dat de appeltjes die zij altijd in de kerststukjes deed ook heel smakelijk zijn. Corien & ik mochten proeven. De appeltjes zijn inderdaad heel lekker en hebben een heerlijke beet die een beetje wegheeft van amandelspijs. Monique gaf ons een potje mee, want inmiddels was zij ook met het recept van de vrouw uit Azerbeidzjan aan de slag gegaan.

Heb jij ook ‘Red Sentinel’ in de tuin? Dan is hier het recept.
Pluk de appeltjes en knip de steeltjes af zodat er een klein stukje over blijft. Doe de appeltjes in een grote bak of emmer met water en voeg daar baking soda aan toe. Na vijf uur het water weggooien en vervangen door schoon water. Ook dit moet vijf uur staan, maar het water moet je nu steeds verversen. Daarna prik je in elk appeltje een paar gaatjes. Dan kook je het met suiker op dezelfde manier zoals je jam maakt. Daarna in potjes. Het is volgens Monique erg lekker bij geroosterd brood met eendenpaté. Wij vinden het ook erg lekker in de yoghurt.

2012-01-09T00:00:00.004+01:00

Hema-held

Delft – Veel mensen vinden de worst van de Hema de lekkerste. Toch onthulde in 2007 een ontevreden medewerker van Unox dat de worst gewoon daar wordt gemaakt. Maar waar komt dan die lekkere rooksmaak vandaan? Wordt de worst na de fabricage bij Unox in een speciale Hemarokerij voorzien van het rooksmaakje? Misschien, maar volgens een artikel in Trouw wordt alleen de verse worst van AH echt gerookt. De rest dankt hun ’rooksmaak’ aan rookaroma dat in de vorm van poeder of vloeistof aan de worst wordt toegevoegd. Bovendien blijkt uit een onderzoek uit 2009 van de Consumentenbond die 22 verschillende rookworsten testte, dat de bekendste worst van ons land ook de vetste is van ons land. Ik vertel je niets nieuws. Ik zet het alleen even op een rijtje. Ik vond al deze feiten vrij eenvoudig met Google. Toch is de worst een Hema-held die door naar het buitenland geëmigreerde landgenoten zeer wordt gemist. Hij staat in het rijtje met drop en kroketten. Mensen in het buitenland hunkeren naar een hapje van een Hemaworst. De worst is een begrip en het zal ons worst zijn waar hij wordt gemaakt of gerookt. De term Hema-held bedenk ik niet. Die heeft de Hema zelf geïntroduceerd. Het is volgens hen een tijdloos product, bijzonder door zijn eenvoud, onderscheidend door zijn vormgeving en populair bij hun klanten. Het kan dus een worst maar ook heel goed een fluitketel zijn. Als het maar aan deze definitie voldoet. Het is goed dit te weten als je van plan mocht zijn om mee te doen met de ontwerpwedstrijd van de Hema. De bekende winkelketen houdt al 25 jaar ontwerpenwedstrijden, maar vanwege het jubileum mogen behalve studenten van vormgevings- en modeopleidingen dit jaar ook consumenten meedoen. Het enige dat de Hema vraagt is ‘ontwerp dé nieuwe Hema-held’. Hier ligt een mogelijkheid voor de creatieven onder de lezers van ODD.

2012-01-08T00:00:00.000+01:00

Het echte werk

Delft – Dit jaar zal er een grote reorganisatie plaats vinden van de politie in ons land. De 25 regiokorpsen worden samengevoegd tot 1 landelijk politiekorps, dat wordt opgedeeld in tien kleinere gebieden. De nieuwe chef van dit landelijke korps wordt mr. Gerard Bouman. Voordien hoofd van de AIVD, korpschef van Politie Haaglanden en Hoofdofficier van Justitie. Wat ik me nog herinner van de samenvoeging van rijks- en gemeentepolitie aan het begin van de jaren negentig was de onrust die het tot gevolg had onder de politiemensen. Iedereen erkende dat er nadelen kleven aan zo veel korpsen, korpschefs en korpsbeheerders, maar toch wilde maar weinig mensen van hun vertrouwde plekje af. Wat me opvalt bij deze nieuwe reorganisatie is de rust onder het personeel van de politie. Ieder schijnt te beseffen dat ook met 25 regiokorpsen er nog te veel schijven zijn waarover zaken moeten lopen. Iedereen herinnert zich nog het drama met het ICT-systeem.

Er komt net als negentien jaar geleden veel op de dienders af. Ook nu blijft de winkel tijdens de verbouwing immers gewoon open. Ik denk dat de rust onder de politiemensen vooral komt omdat zij zien dat nationale politie voor hen een vooruitgang betekent. De diender hoeft minder tijd aan administratieve taken te besteden en kan meer op straat zijn. Ze hebben het gevoel weer toe te komen aan het echte werk.

2012-01-07T00:00:00.000+01:00

Can you hear me now?

Londen - Begin jaren negentig begonnen Hollywoodsterren Demi Moore, Sylvester Stallone, Bruce Willes en Arnold Schwarzenegger onder de naam Planet Hollywood, een keten van themarestaurants. Er zijn er niet zo heel veel. Een twintigtal in de Verenigde Staten, waaronder ook een casino in Las Vegas. Ik Europa weet ik er slechts twee. In Parijs (bij Disneyland) en in Londen. De restaurants zijn ingericht met filmmemorabilia en dus een trekpleister voor filmfans. In ons land is ook geprobeerd een vestiging van de keten te openen, maar de zaak was al weer snel weg. Kennelijk niets voor Hollanders. Het trendy restaurant in Londen is er nog steeds, je vindt het in West End, ideaal dus voor een hapje voor of na theaterbezoek. Ik zag er in een vitrine een ‘communicator’ uit de tv-serie Star Trek. Fans van de science fiction serie weten waar ik het over heb. Het personeel aan boord van de USS Enterprise sprak op die manier met elkaar. Het apparaatje dat Captain Kirk, Spock, Dr. McCoy, Scotty of Lieutenant Uhura gebruikten lijkt op onze huidige mobiele telefoons.

Maar met onze moderne mobiele telefoon kunnen we geen contact leggen – zonder gebruik te maken van satellieten – met een ruimteschip. Dat komt omdat de ‘communicators’ waarmee de bemanning van de ruimteschepen in de serie met elkaar spraken, gebruik maakte van ‘subspace transmissions’. En daar gelden zoals iedereen weet andere regels en wetten dan wij nu kennen. De verbinding kwam ondanks de grote afstand tussen de sprekers van ‘Star Fleet’ ook altijd direct tot stand. Het was dan ook maar zelden dat je Captain Kirk – alleen en in direct gevaar op een enge planeet – hoorde roepen: “Uhura? Spock? Anyone? Can you hear me now?” Ze hadden eigenlijk altijd ‘bereik’. Toch zijn onze telefoons ‘smarter’. Geen knopjes, maar een touch screen. Dat zou Kirk vast ook hebben gewaardeerd.

2012-01-06T00:00:00.000+01:00

Onrustig bloed

Delft – Het is mooi weer. ok, het waait misschien wel wat stevig, maar het is droog. Tenminste hier. Voor hetzelfde geld ligt er een flink pak sneeuw, vriest het stevig en kunnen we alleen maar fors ingepakt de straat op. Maar nu niets van dat alles. Het lijkt wel lente. Alles raakt er door in de war. Niet alleen in de natuur begint er van alles uit te lopen. Zelf krijg ik ook de kriebels. Het lijkt net of ik iets moet. Iets opruimen, iets weggooien of iets schoonmaken. Het zijn voorjaarskriebels die ik met kracht onderdruk. De voorjaarsschoonmaak bestaat niet meer. Mijn moeder deed het nog wel, maar dan was het al april. In mijn jeugd was het koud in januari. Dan hadden we nog een paar koude maanden te goed. Daar vertrouw ik nu niet op. Het zal wel kwakkelen blijven tot het lente wordt en er officieel gekwakkeld mag worden.

Ook mijn echtgenoot heeft last van onrustigheid. Ook zij heeft het gevoel dat ze iets moet doen. Iets opruimen of oplossen. De krant kwam haar te hulp. Ze las dat in de zorgwinkel bloeddrukmetingen werden gedaan. Ze mankeert gelukkig niets. Haar bloeddruk is prima, maar ach nu het kon en dus moest het ook maar gebeuren. Tijdens haar lunchpauze streek ze neer in de winkel en liet haar bloeddruk meten. Daar hoorde ze wat ze al wist. Prima, de bloeddruk van een jonge meid. Aan een jongeman die ook in de winkel was, vroeg ze of hij even een foto wilde maken. “Voor mijn man”, legde ze uit, “dan heeft hij weer een stukje voor ODD”.

2012-01-05T00:18:00.000+01:00

Zuiver hart

Delft – De zaal in museum Het Prinsenhof waarin Abel voor een schilderij staat, heet de kapittelzaal. Ooit was het gebouw immers het Sint Agathaklooster en in deze zaal kwamen de zusters van het klooster regelmatig bijeen om met elkaar regels af te spreken. Ze deden dat zonder de nieuwe, nog niet ingetreden zusters. Die hadden nog geen stem in het kapittel. Het paneel waar mijn jongste kleinzoon naar kijkt is ‘De bewening van Christus’ van Maarten van Heemskerk. Deze boerenzoon leerde in Delft het vak van schilder bij Jan Lucasz. Hij raakte bevriend met Cornelis Musius, de rector van het klooster en maakte voor hem het schilderstuk. Het behoort tot het oudste Delfts kunstbezit en is het enige werk dat Van Heemskerk voor Delft maakte, dat zich nog in de Prinsenstad bevindt.

Ons kleine mannetje had natuurlijk geen idee wat die blote meneer op het schilderij moest voorstellen. Ik heb het hem ook niet verteld. Te ingewikkeld. Op de lijst van het schilderij staat o.a. ‘odora tantum pectora et munda Christus diligit’. Dat vond ik nu wel heel passend. Dat kleine mannetje dat onbevangen naar de voorstelling kijkt. De Latijnse tekst betekent immers: alleen zuivere harten heeft Christus lief.

2012-01-04T00:00:00.001+01:00

BBC maakt er een einde aan

Alun Armstrong als Hiram Grewgious.

Londen – In Groot-Brittannië zijn ze niet alleen in de ban van de komende Olympische Spelen. Ze zijn ook volop bezig met het komende Dickens jubileum. Op 7 februari viert men daar de tweehonderdste geboortedag van Charles Dickens. In Londen alleen al zijn drie tentoonstellingen over hem te bezoeken. ‘A Hankering After Ghost: Dickens and the Supernatural’ in the Britsh Library, ‘Charles Dickens: Life and Legacy’ in the National Portrait Gallery en in het Museum of London het groots opgezette ‘Dickens and London’. De laatste tentoonstelling maakte de meeste indruk op Corien & mij. Men had op de tentoonstelling de sfeer van de dickensiaanse hoofdstad gerecreëerd met behulp van schilderijen, foto’s en kostuums. Ook de manuscripten van ‘Bleak House’ en ‘David Copperfield’ waren er te bewonderen. Het bureau en de bijbehorende stoel waaraan de werken werden geschreven was ook te zien.

Volgende week dinsdag zendt BBC2 het eerste van een tweedelige serie naar aanleiding van zijn roman ‘The Mystery of Edwin Drood’ uit. Het tweede en laatste deel komt de woensdagavond daarna op BBC2. Ze duren een uur en beginnen om 22:00 uur. Bij de Dickensliefhebbers zie ik nu de wenkbrauwen omhoog gaan. ‘The Mystery of Edwin Drood’ is immers de onvoltooid gebleven roman van Charles Dickens. Het manuscript werd na zijn dood op het bureau van de schrijver aangetroffen. Dickens liet wel aanwijzingen achter over de afloop in een brief aan zijn biograaf. De BBC heeft een einde gemaakt aan de vertelling en belooft een spannende psychologische triller. Of daarbij de aanwijzingen uit de brief zijn gebruikt, weet ik niet. Het verhaal over een verslaafde koorleider die een erotische obsessie ontwikkelt voor de verloofde van zijn neef Edwin Drood zal wel bij jullie bekend zijn. Daar wijd ik dus maar niet over uit. Ik ga de serie zeker bekijken. Al was het alleen maar om een van mijn favoriete acteurs, Alun Armstrong, te zien in de rol Hiram Grewgious.

2012-01-03T00:00:00.000+01:00

Tube

Londen – De makkelijkste en snelste manier om je te verplaatsen in Londen is ‘The Underground’, door de Londenaren zelf de ‘Tube’ genoemd. De eerste lijn werd al in 1863 geopend en daarmee is het verreweg het oudste metrostelsel ter wereld. Overigens noemen ze het in Londen nooit metro. In ons land opende de eerste metrolijn in 1968. Dat was in Rotterdam en in Amsterdam moesten ze nog wachten tot 1977. Omdat het de oudste en waarschijnlijk ook complexste ondergrondse is, heeft het ook al een rijke historie. Wij stapten steeds bij Tottenham Court Road op de Central Line en voordat je dan Holborn bereikt, zie je onderweg het nu helemaal donkere perron van het voormalige station British Museum. Er zijn nog meer van deze spookstations.
Veel mensen kunnen het niet laten om als ze in Engeland zijn een foto te maken van zo’n typische rode telefooncel. Ik krijg altijd een onbedwingbare neiging om filmopnamen te maken in de Tube. Vandaar het filmpje. Kijk er dus vooral niet naar, het gaat alleen maar over de London Underground.

2012-01-02T00:00:00.000+01:00

De geit van dokter Sanders

Delft – Mijn kleinkinderen hebben een favoriete DVD. Een DVD die altijd wel een keer wordt gespeeld als ze hier logeren. Het album heet ‘Ziezo’. Daarop staan door leerlingen van de faculteit Kunst, Media en Technologie van de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht (HKU) geanimeerde gedichten van Annie M.G. Schmidt. Ze werden tot leven gebracht met de stem van Flip van Duijn, de zoon van de schrijfster en het AVRO-jeugdkoor. Ik kreeg de DVD lang geleden van Floris, toen nog een student van de HKU. Hij leverde een bijdrage aan deze dubbel DVD met kinderplezier.

De beide zilveren schijfjes bevatten een bonte verzameling van animaties met de meest uiteenlopende stijlen. Dat maakt de DVD waarschijnlijk ook zo aantrekkelijk. Hoe vaak je hem ook draait, de kinderen blijven altijd enthousiast. Ze kunnen de liedjes op de DVD natuurlijk inmiddels helemaal meezingen. Het is anderhalf uur literair kijkplezier met spellen en meezingliedjes. Onlangs kreeg ik van Saskia dit filmpje. Daaruit blijkt dat Benthe, Sietske en Karsten eenmaal weer thuis de liedjes van de dubbel DVD naspelen en -zingen.

2012-01-01T00:00:00.000+01:00

Een nieuw jaar, een nieuwe kalender

Delft – We hangen ieder jaar een nieuwe kalender op. Vandaag beginnen we weer met het afscheuren van 366 blaadjes. Het is immers een schrikkeljaar. Geniet er maar van want binnenkort is dat voorbij. Tenminste als twee wetenschappers van de Johns Hopkins University van Baltimore hun zin krijgen. Zij hebben een kalender ontwikkeld waar elke datum in de kalender steeds op dezelfde weekdag valt. Als je jarig bent op een zondag dan zou je dat in elk jaar zijn. Kerstmis en Nieuwjaar vallen heel handig elk jaar op een zondag. Volgens beide wetenschappers, een astrofysicus en een econoom, tellen alle maanden voortaan 30 dagen. Behalve maart, juni, september en december. Die tellen er 31.

Het levert een heel ander jaar op, want op deze manier duurt een jaar maar 364 dagen, 52 weken van zeven dagen. Wat zouden daar nu de voordelen van zijn? De beide wetenschappers zijn enthousiast. Volgens hen biedt hun kalender enorme economische voordelen. Al was het maar omdat bedrijven en scholen niet meer elk jaar moeten nadenken over de kalender van het jaar daarna. Elk jaar is immers hetzelfde. Ik zie ook wel een hoop nadelen. Je zult maar op 31 januari jarig zijn. Dan heb je pech want die dag wordt afgeschaft. Ik zie ook nog een economisch nadeel want de kalenderverkoop stort in. En ik vind het nu juist zo leuk om elk jaar weer naar nieuwe plaatjes op mijn kalender te kijken. Mijn advies is dus: niet doen.

2011-12-31T14:03:00.001+01:00

Zwemmend het jaar uit

Helmond – Vanmorgen om tien uur waren we allemaal present in het zwembad van Nuenen. Karsten zwom daar voor zijn A-diploma. En net als de negentien andere kandidaatjes slaagde ook hij op deze laatste dag van het jaar.

2011-12-31T00:00:00.002+01:00

Onfortuinlijk einde

Londen - Soms behoef je voor het schrijven van een stukje voor ODD niet meer te doen dan je oren open te houden. Je behoeft alleen maar te onthouden wat de mensen in je omgeving zeggen. Dat is soms al bizar genoeg.

Liverpool Street Station, Londen

In de trein op weg naar Londen zaten we achter twee mannen. Beiden droegen de sporen van een lang leven. De linker had wit en dun haar, de ander moest het met nog minder doen. Ze leden er kennelijk niet onder. Nadat ze een tijdje zwijgend naast elkaar hadden gezeten, zei de kortste van de twee plotseling:
“Weet jij dat Duncan dood is?”
De ander wist het kennelijk niet. Hij keek nogal abrupt op uit zijn krant en reageerde verbaasd:
“Wanneer is dat gebeurd?”
“Vorige week woensdag. Hij is al gecremeerd”
“Zo, dat is snel. Ik wist van niks. Wat deed hem de das om?”
“Je kent die steile trap bij zijn dochter thuis in Ruppert Street. Daar is hij vanaf gevallen”.
“Nek gebroken zeker?”
“Nee, dat is heel gek. Hij had niks gebroken. Hij had niks, nog geen bloedneus”.
De langste van de twee draaide zich nu naar zijn gesprekspartner om. Zijn wenkbrauwen gaan omhoog terwijl hij zegt:
“O, gelukkig maar”.
Nu gaan de wenkbrauwen van de ander omhoog:
“Gelukkig maar? Hij had een hartstilstand gekregen boven aan de trap. Hij was al dood toen hij beneden aankwam.”
“O, nou ja, gelukkig had hij niks gebroken. Dat ziet er zo slordig uit in de kist.”
De trein stopt nu bij een klein stationnetje en de beide mannen stappen uit. Terwijl ze over het perron naar de uitgang lopen, zie ik de twee nog steeds druk in gesprek. Zou het nog steeds over het onfortuinlijke einde van Duncan gaan. Ik zal het nooit weten.

2011-12-30T00:00:00.000+01:00

A Call for Christmas

Veldhoven – Tijdens de feestdagen worden we steeds opnieuw getrakteerd op koren. Mannenkoren, dameskoren en kinderkoren. Ze oefenen maanden op het kerstrepertoire om op de kerstuitvoering te stralen als kerststerren. Er is echter nog een soort koor. Een koor dat slechts één keer bij elkaar komt. Ze maken kennis en zingen een keer de liedjes door. Het zijn deze kinderkoortjes die op scholen en in kerstdiensten vaak voor de meeste ontroering zorgen. Papa’s, mama’s, oma’s, opa’s en broertjes en zusjes ontdekken plots dat er een zanger of zangeresje in de familie aanwezig is. En niet zo maar. De jongens en meisjes van het koor staan meteen voor een volle zaal.

Zo ging het ook in Veldhoven. Onder de titel ‘A Call for Christmas’ sloot het Veldhovens Muziekkorps het jaar af met een sfeervol kerstconcert in de Ceaciliakerk aan de Dorpsstraat. Natuurlijk trad daar het muziekkorps zelf op. Maar er was verder ook een barbershop kwartet, het kinderkoor van de muziekschool en een gemengd koor. Allemaal muzikanten die stevig hadden geoefend voor het concert. Maar ook het gelegenheidskinderkoor van basisschool ‘Op Dreef’ deed mee. Daarin zingen natuurlijk Nienke, Dieuwertje en Emma als leerlingen van de school mee. Er was echter ook een soliste nodig en voor die rol werd Nienke uitgekozen. Ik kreeg het filmpje van Saskia en wil het de lezers van ODD niet onthouden.

2011-12-29T00:00:00.000+01:00

De Delftse portrettenfabriek

Delft – Tweede kerstdag brachten we met het gezin van Saskia & Sander een bezoek aan de tentoonstelling ‘Portretfabriek Van Mierevelt’ in museum Het Prinsenhof. Stadgenoot Michiel van Mierevelt (1566-1641) was een van de meest productieve en succesvolle schilders, maar toch heeft vandaag de dag bijna niemand meer van hem gehoord. [klik hier voor een filmpje] Toch zijn het zijn portretten die ons beeld van Nederlanders uit de zeventiende eeuw, zoals van Hugo de Groot, Constantijn Huygens en Pieter Corneliszoon Hooft, hebben gevormd. Hij slaagde er als een van de weinige kunstenaars uit de 17de eeuw in om met zijn schilderkunst een fortuin te vergaren. Hij verkocht namelijk vanuit zijn atelier betaalbare kopieën van portretten van beroemde en bekende Nederlanders. Door zijn commerciële manier van werken was hij instaat om duizenden werken te produceren. Hij maakte steeds gebruik van dezelfde ponstekening voor zijn portretten. Hierdoor ontstond in zijn werk een standaardcompositie voor het gezicht. Ondanks deze methode dragen de individuele portretten toch de kracht en herkenbaarheid van de geportretteerde. Van Mierevelt voegde namelijk specifieke, zeer goed uitgevoerde details aan de gezichten toe.

Het succes van Van Mierevelt begon met zijn portret van Maurits. De Staten-Generaal verleende hem het octrooirecht op de reproductie van een gravure van zijn schilderij. Dat levert de ondernemende Delftenaar niet alleen veel geld, maar ook grote bekendheid op. De kleinkinderen vonden het erg leuk om in het museum aan de slag te gaan met de portrettenstandaard van Van Mierevelt. In zijn hele oeuvre maakte hij gebruik van de zelfde afmetingen en verhoudingen. Hij had een standaard voor een mannen- en een vrouwengezicht. Voor iedere klant paste hij deze standaard zo aan dat het toch weer een goed gelijkend portret werd. Met veel overgave tekenden de meisjes met behulp van de standaard van de meester uit de Gouden Eeuw een portret.

2011-12-28T00:00:00.000+01:00

Het kerstfeest der dieren

Delft – Gisteren vertelde ik op deze plek al dat de Gouden Boekjes nog steeds erg in trek zijn. Het laatste – een speciale luxe uitgave – boekje heet ‘Het kerstfeest der dieren’. Oma Corien moest het natuurlijk voorlezen aan Dieuwertje, Emma en Abel. Ze vertelde over de vos, de egel, de hermelijn en het konijn die zo hard aan het werk zijn. Ze moeten nog veel doen voordat het kerst is. De een schrijft de kerstkaarten, de ander bakt kerstkransjes of haalt de kerstboomlampjes uit de knoop. Tussen door gaan ze ook nog even met z’n allen naar het bos om een kerstboom uit te zoeken. Maar dan blijkt dat de vogels het niet pikken als er een boom in hun boom wordt opgekapt.

Maar zoals we gewend zijn van de boekjes in de reeks komt ook dit keer aan het eind alles weer goed.

2011-12-27T00:00:00.001+01:00

Boekjes zijn gouden greep

Helmond – Met kinderen en kleinkinderen lachen en dollen in een museum. Dat kan niet altijd. Meestal hangt er in een museum een beetje een gewijde sfeer. In de Helmondse Boscotondohal is dat helemaal anders. Daar staat de kinderboekenreeks ‘Gouden Boekjes’ centraal. We gingen er tijdens het kerstweekend met het gezin van Saskia & Bob naar toe. Het was een feest van herkenning voor oud en jong. Want wie kent ze niet? Het Koekemannetje, Pietepaf het circushondje of de hongerige leeuw. De belangrijkste figuren uit de succesvolle kinderboekenreeks met het gouden randje komen in het Helmondse gemeentemuseum op de vrolijke familietentoonstelling in hele bijzondere decors allemaal tot leven.

Ook oma’s en opa’s kennen de boekjes nog uit hun jeugd. In 1953 verscheen al het eerste Nederlandse Gouden Boekje. Dat was het verhaal van Pietepaf, het circushondje. Het was ook de eerste kennismaking met Annie M.G. Schmidt, want zij vertaalde en bewerkte de boekjes samen met Han G. Hoekstra. Het felgekleurde prentenboek met het simpele verhaaltje heeft ook in deze tijd van tv en 3D-films nog steeds een grote aantrekkingskracht op kinderen.

Voor volwassenen is de jarenlang voortgezette reeks een niet meer weg te denken deel van het cultureel erfgoed, voor de kinderen van nu zijn de heldere verhaaltjes een bron van groot plezier. Benthe, Sietske en Karsten konden zich op de tentoonstelling verkleden en zo mee doen in de acht boekjes uit de legendarische serie die op de tentoonstelling centraal staan. ‘Pietepaf, het circushondje’ bleek nog steeds favoriet, maar ook ‘Als Feda slaapt’ en ‘Ik kan vliegen’ spraken nog steeds tot de verbeelding. Maar ook in het decor van ‘De krantenpoes’ en ‘De hongerige leeuw’ konden de kinderen hun fantasie de vrije loop laten gaan.

Op de tentoonstelling lees ik hoe de reeks is ontstaan. Na de Tweede Wereldoorlog was er aan alles gebrek. Niet alleen aan primaire levensbehoeften, maar ook aan betaalbare kinderboekjes. In Amerika ontstond het fenomeen ‘Golden Books’. Het zijn stevige handzame gekartonneerde, maar vooral betaalbare boekjes van beperkte omvang met daarin verhaaltjes die de kleine lezertjes een goed gevoel geven. In 1953 verschijnt het eerste boekje met een gouden rugje uit die reeks ook in ons land en is sindsdien niet meer weg te denken. Je kunt met kinderen en/of kleinkinderen nog tot 25 maart terecht in het Gemeentemuseum Helmond aan het Kasteelplein.

2011-12-26T00:00:00.001+01:00

Met bijdrage van Sietske en Benthe

Helmond – Zaterdagavond maakten we twee bijzondere kerstvieringen mee in de St. Trudokerk in het hart van Stiphout. In de kerk die op steenworp afstand staat van het huis van Bob & Saskia speelden kleindochters Sietske en Benthe elk een rol. In de eerste dienst die al aan het begin van de avond begon, was Sietske engel. Een rol die ze met veel enthousiasme speelde. Niet alleen was ze samen met een aantal collega engelen verantwoordelijk voor het overbrengen van de blijde boodschap. Ze las met een heldere stem ook een gebedje voor. Nadat de dienst was afgelopen ging iedereen weer huiswaarts. Iedereen behalve Corien en Saskia. Zij namen plaats op de voorste rij. Het duurde nog een uur voordat de volgende kerstdienst zou beginnen, maar mama en oma wilden er zeker van zijn dat we in de volgende dienst een plaats hadden met goed en onbeperkt zicht op het liturgisch centrum van de neogotische kerk.

Want ook in die tweede dienst was kleindochter belangrijk. Nu was het de beurt aan Benthe. Ze is lid van het jeugdorkest van fanfare ‘De Vooruitgang’. In dit jubileumjaar - de fanfare bestaat 90 jaar – speelde het jeugdorkest enkele muziekstukken en ondersteunde het in de overvolle kerk de gemeentezang. Het viel met op dat het orkest bestaande uit muzikanten die pas drie jaar geleden hun instrument oppakten nu al zo goed klinkt.

Daarmee was het voor Benthe nog niet afgelopen. Ze sprak tijdens de dienst een paginalang gebed uit. Daar was ik zeer van onder de indruk. Ze deed het duidelijk, helder en met de nodige passie in haar stem. De oude pastor Jo van Kessel die ook dit jaar weer alle diensten leidde, stond een paar passen verder achter het altaar en zag dat het goed was. De warme chocolademelk en de worstenbroodjes hadden de meisjes na afloop dan ook zeker verdiend.

2011-12-25T00:00:00.000+01:00

2011-12-24T00:00:00.000+01:00

Portret

Londen – In museum Het Prinsenhof in Delft is nu een heel mooie tentoonstelling te zien over de Delftse schilder Michiel van Mierevelt. De tentoonstelling heet ‘Portretfabriek Van Mierevelt’. Dat zijn portretten zeer gewild waren blijkt uit het grote aantal schrijvers, denkers, wetenschappers en leden van het Koninklijk Huis die je in het museum vanaf de beschilderde panelen aankijken. Hij gaf de bekende Nederlanders uit de Gouden Eeuw het gezicht waarmee wij ze nog altijd associëren. Als je de tentoonstelling nog niet hebt gezien, dan moet je dat zeker nog doen. Het inspireerde ons om in Londen een bezoek te brengen aan The National Portrait Gallery. Het museum bezit een collectie van 11000 portretten. Niet alleen schilderijen, maar ook sculpturen en foto’s. Er heeft zich sinds Van Mierevelt een grote ontwikkeling voltrokken. In de zeventiende eeuw wilde met vooral mooi op het portret staan. De macht, kennis of geld van de geportretteerde moest goed uitkomen. Ook hedendaagse kunstenaars willen in hun portretten meer laten zien dan alleen een goede gelijkenis. Maar het gaat hen er niet om de geportretteerde er alleen maar mooi op te krijgen.

Het werk van de befaamde Britse kunstenaar Jason Brooks kende ik tot nu toe alleen van foto’s en boeken. Er hangt hier in Londen van hem sinds een paar jaar een portret van Sir Paul Nurse. Als je de zaal waar het werk hangt, binnenkomt en je niet bekend bent met het werk van Brooks, weet je op het eerste gezicht niet of het nu om een foto of een schilderij gaat. Het is een schilderij. Acryl op linnen. Maar omdat het schilderij een grote zwart-wit close-up laat zien van het gezicht van de wetenschapper dat bovendien om het filmisch effect nog te vergroten close is uitgesneden, aarzel je toch. Elke porie, elke haartje en alle groeven van het gezicht worden meedogenloos getoond. Ik lees in het gidsje dat Brooks voor zijn schilderijen gebruik maakt van eigen grootformaat foto’s als bronmateriaal. Toch vind ik het niet fotorealistisch, maar het geeft wel net als een foto een beeld van een bevroren moment. Van Mierevelt was er niet mee weggekomen. Brooks heeft met de Delftse meester wel gemeen dat hij beroemde c.q. bekende mensen kiest voor zijn portretten. Sir Paul Nurse werd in 2001 bekroond met de Nobelprijs voor Fysiologie of Geneeskunde voor zijn werk aan de genen die de celdeling-cyclus reguleren.

2011-12-23T00:00:00.000+01:00

Patent snoepje

Londen –Stel je maakt een snoepje. Heel eenvoudig een pinda in melkchocolade met daaromheen een krokant gekleurd suikerlaagje. Zou je die straffeloos mogen verkopen zonder een of ander patent te schenden? Ik denk het wel. Het wordt pas tricky als je er met plantaardige eetbare inkt een ‘m’ op drukt. Dan is het geen gewoon snoepje meer. Dat is het een M&M. Iedereen kent ze. Niet alleen in ons land, maar over de hele wereld is het snoepje een begrip. Je hebt ze in rood, geel, blauw, bruin, oranje en groen, maar de rode en gele zijn het bekendst. Dat komt omdat de ‘red’ en de ‘yellow’ een rol spelen in menig reclamefilmpje. Het snoepje is nu zo populair dat het commercieel exploiteren van de populariteit – zoals dat bij voetballers en filmsterren gebeurd – veel geld in het laadje brengt. Merchandising heet dat in het jargon. Je verkoopt niet alleen het snoepje, maar afbeeldingen van de ‘red’ en de ‘yellow’ op snuisterijen, plaatjes, sleutelhangers, spelletjes, posters, afbeeldingen op kleding, handdoeken, T-shirts, truien, knuffels, bekers, etc. ect. Overal zie je de mascottes van M&M op verschijnen. Ook de mascottes zelf al dan niet gevuld met de snoepjes doen het erg goed.

Om de verkoop te stimuleren heb je niet alleen een vak in de supermarkt nodig. Je moet een eigen winkel hebben. Wel die zijn er ook. In New York, Orlando en Las Vegas zijn er de M&M’s World. Samen goed voor meer dan 10 miljoen bezoekers per jaar. Sinds een paar weken is er nu ook een in Europa en het is meteen de grootste. De vier verdiepingen tellende megastore vind je op Leicester Square in London, vlak bij Piccadilly Circus. Corien & ik bezochten de kleurrijke wereld van M&M natuurlijk ook. Het is niet alleen de grootste M&M winkel, met meer dan 10.000 vierkante meter vloeroppervlakte is het meteen ook de grootste snoepwinkel ter wereld. We zagen in de winkel een immens groot aantal keuze mogelijkheden aan chocolade en merchandise. Het is een nieuwe attractie voor de toeristen.

Wat mij nog het meeste opviel is de beleving, vooral de overweldigende geur van chocolade zodra je de winkel binnenkomt. Er zijn levensgrote mascottes waar mee je op de foto kan en je kunt een kijkje nemen in het M&M’s laboratorium waar nieuwe kleuren worden ontdekt. Er was een wand met 120 buizen, elk gevuld met een andere M&M soort in alle kleuren en maten. En dan te bedenken dat het ooit begon met twee heren – Forrest Mars en Bruce Murrie - die een pinda in melkchocolade met een gekleurd jasje maakte. Dat was een prima idee, maar het werd pas echt briljant toen ze besloten de eerste letters van hun achternaam er op te drukken.

2011-12-22T00:00:00.002+01:00

Londen heeft de duurste

Londen – Achter deze deur in Rupert Street, een zijstraat van Leicester Square, zit een café, restaurant en nachtclub voor de puissant rijken. De zaak heet DSTRKT. Gewoonlijk komen Corien & ik niet in dit soort zaken, maar voor een kopje koffie maak ik een uitzondering. Het is het goedkoopste item op de menukaart en Corien & ik hadden er wel trek in. Het water liep me al in de mond, maar toen ik de prijs van het kopje koffie zag, sprongen de tranen ook spontaan in mijn ogen. Een kopje koffie kost hier £70, =. En als je daar nog geen waterige ogen van krijgt, krijg je die wel als je hoort waar de koffie van wordt gemaakt. Het heet Kopi Luwak en de speciale en complexe smaak dankt deze koffie aan poepjes.

Het wordt geproduceerd op het Indonesische eiland Sumatra en is de duurste koffie ter wereld. De prijs van de koffie wordt niet veroorzaakt door dat men een speciale soort koffieboon gebruikt, maar door het speciale productieproces. De koffiebes die op de koffieplantages wordt verbouwd, wordt gegeten door de luwak. Dat is een civet, een katachtig dier. Het vruchtvlees van de koffiebes wordt in de maag van het dier verteerd, maar de boon blijft intact en verlaat met de ontlasting het lichaam van het beestje. Door de fermentatie krijgt het zijn bijzondere smaak. De bonen worden uit de ontlasting gespoeld en vervolgens gewassen. Om de smaak zoveel mogelijk te behouden, worden deze bonen maar licht geroosterd. Omdat de uitgepoepte bessen moeilijk te vinden zijn, is de prijs erg hoog en heeft de koffie een exclusief karakter. Maar dan nog vind ik £70, = per kopje exorbitant hoog. Ik heb de Kopi Luwak ooit in de jaren negentig op de Pasar Malam Besar in Den Haag al gezien. Een kopje koffie kostte toen als ik het me goed herinner niet meer dan acht gulden. We hebben afgezien van de Kopi Luwak en koffie gedronken bij Starbucks. Ook heel lekker.

2011-12-21T00:00:00.000+01:00

Londen heeft de grootste

London – Waar de grootste kerstboom ter wereld staat weet ik niet. Ik weet wel waar de grootste LEGO kerstboom ter wereld staat. Die staat op St Pancras International Station – waar vandaan de Eurostar vertrekt - in Londen. Natuurlijk gingen Corien & ik ook even kijken naar de boom van Deense speelgoedsteentjes. We zijn er nu toch. Het bleek inderdaad een indrukwekkende boom. Volgens de verklarende tekst op het bord erbij bestaat hij uit meer dan 600.000 legosteentjes. Er hangen 1200 kerstballen in en de boom heeft 172 kersttakken. Hij wordt verlicht door een grote hoeveelheid LED-lampjes. In de boom zitten een aantal interactieve verrassingen en via een QR-code die je met je mobiele telefoon kunt scannen, krijg je meer informatie over deze LEGO kerstboom. Natuurlijk deed ik dat en zo weet ik nu dat hij is gebouwd en geplaatst door Duncan Titmarsh. Dat is de enige LEGO Certified Professional van het Verenigd Koninkrijk. Wat dat ook moge zijn. Waarschijnlijk iemand die kans zag om van zijn hobby zijn werk te maken. De takken van de boom zijn onder leiding van Titmarsh door een team van LEGO bouwers gemaakt en zijn later ’s nachts aan de boom gemonteerd.

De kerstballen zijn gemaakt door schoolkinderen en scouts uit Londen. Op een bordje wordt je gevraagd om je natuurlijke instinct om een souvenir mee te willen nemen, te bedwingend en de ballen te laten hangen. De bouw van de tien meter hoge boom zelf duurde twee maanden. Op de doorgang in het station waar de boom staat te schitteren, zie je permanent een aantal reizigers te fotograferen. Het is waarschijnlijk niet alleen de grootste LEGO kerstboom, maar ook de meest gefotografeerde.

2011-12-20T00:00:00.001+01:00

De gouden medaille

London – Volgend jaar zullen de Olympische Spelen in Londen worden gehouden. Daar is nu natuurlijk al veel van te zien. De officiële mascotte van de Spelen kijkt ons van grote borden in de ondergrondse overal aan en op Trafalgar Square staat een grote klok die de dagen, uren en minuten aftelt naar het grote moment dat de spelen zullen worden geopend. Voor elke nieuwe spelen worden nieuwe medailles ontworpen. Nu we toch in Londen zijn, willen we die ook wel zien. We gingen dus naar het British Museum waar de gouden medailles te zien zijn. De medailles voor de Olympische Spelen zijn ontworpen door Davids Watkins. Je ziet er het beeld van de godin Nike op. Er staat bovendien een tekst op: “the goddess Nike for the spirit and tradition of the Games and the River Thames for the city of London”. Op de achterkant van de medaille staat een modern versie van het ontwerp dat al sinds 2004 wordt gebruikt voor de Spelen. De twee medailles links op de foto [voor en achterkant van de gouden medaille] zijn van de Olympische Spelen. De medailles rechts zijn van de Paralympische Spelen. Deze zijn ontworpen door Lin Cheung.

In een vitrine vlakbij zie ik de stempels waarmee de medailles zijn gemaakt. Daar lees ik ook dat er bijna 8 ton erts (koper, goud en zilver) is gebruikt voor de 4700 medailles van de Spelen van volgend jaar. Laten we hopen dat er veel Nederlandse atleten er eentje mee naar Nederland nemen.

2011-12-19T00:00:00.000+01:00

Nieuwe bus in Londen

Londen – Afgelopen weekend is een nieuwe bus geïntroduceerd in de Britse hoofdstad. Het is voor het eerst in vijftig jaar dat er weer een bus speciaal ontworpen voor Londen door de straten van de stad zullen rijden. Corien & ik reden even naar het station van Shepherd’s Bush om de bus te zien. De eerste indruk is goed.

De bus heeft drie ingangen en zo kun je dus makkelijk instappen. De bus heeft twee trappen – een voorin en een achterin - om de topverdieping te bereiken. Dat is een trap meer dan we gewend zijn. Maar nog opvallender is de open instap aan de achterzijde. Je kunt heel gemakkelijk op en van de bus stappen. Hop-on en hop-off zoals de Londenaren dat gewend waren van de oude Routemaster. Ik denk dat de inwoners en bezoekers van de stad snel in hun hart zullen sluiten, want het vehikel ziet er erg mooi uit. De man van Transport for London (TfL) die ons ontving was zelf ook erg enthousiast over de nieuwe bus. Hij wees ons op “the mix of innovative features” aan boord van de nieuwe bus zoals “a new seat pattern, low energy LED lighting, a climate controlled air system and next stop audio and visual announcements”.

Londen heeft acht bussen aangeschaft. Ze worden in de komende weken getest en zullen dan vanaf eind februari gaan rijden op lijn 38 tussen Victoria en Hackney. De bussen hebben TfL £1,6 miljoen per stuk gekost. Daar zitten ook de ontwikkelkosten in. De vele tientallen bussen die nog volgen zullen dan ook significant goedkoper zijn. Een ding ontbreekt er nog wel. Dat is een flitsende naam. De bussen heten nu officieel ‘New Bus for London’. Dat bekt niet lekker. Daar moeten de Londenaren maar snel een leuke bijnaam voor verzinnen. Hebben jullie een suggestie?

2011-12-18T00:00:00.000+01:00

Winter Wonderland

Londen – Kerstmarkten, waar ook ter wereld, hebben een hoop gemeen. Je kunt er Glühwein – mulled wine heet dat hier – drinken en allerlei andere lekkernijen eten. Dat verschilt niet veel. Vooral de kerstmarkten in Duitsland en België hebben een goede naam. Wat ik op Winter Wonderland, de kerstmarkt in Londen in Hyde Park, zag, was dat bij veel etenswaren was aangegeven dat de kwaliteit overeenkwam met die van het vasteland van Europa. Met grote letters stond er bij dat het Duitse hamburgers, Duitse patat, Hollandse poffertjes, Belgische chocolade en frites waren.

Gewoonlijk zijn de Engelsen er nogal kien op om aan te duiden dat iets British is. Dat geldt, kennelijk niet voor de kerstmarkt. Gebraden worsten tussen een broodje zijn nu geen hot dogs, het zijn nu echte Duitse braadworsten. Anders dan in Europa is er hier wel een grote kermis bij. Corien vond de vele verschillende Santa’s erg leuk en zette er een aantal op haar fotosite. [klik daar voor hier]. Ik vond de zingende eland erg leuk. [klik daarvoor hier]

2011-12-17T00:00:00.000+01:00

Doorzingen

Londen - Een paar dagen geleden had ik het op ODD over het sprookjesachtige uiterlijk van Delft op Lichtjesavond. Steeds meer steden in ons land maken werk van Kerst. Ze creëren graag een kerstsfeer in de stad, maar moeten daar natuurlijk wel mee wachten tot na 5 december. In Engeland is die beperking er niet. Daar hoeft men niet te wachten tot Sinterklaas het land uit is. Met als gevolg dat de eerste kerstliedjes al in augustus door de winkelcentra klinken. Nog eerder dan in ons land over de Sint wordt gezongen, klinken hier al de eerste carols. Nu klinkt er niets anders meer.

Overal hoor je hier kerstmuziek. In de lange gangen van de ondergrondse klinken overal de kerstklanken. Hier en daar staan kleine koortjes kerstliedjes te zingen. In de pubs en restaurant, overal is de kerstsfeer neergestreken. Gewone liedjes klinken er niet meer. Dat is heel leuk als je hier een weekje bent. De caissière van een winkel verzekerde me dat ze de kerstliedjes na al die maanden nu wel zat is. Wij overigens niet, donderdagavond genoten we van een gemengd jeugdkoor dat op Trafalgar Square bij de grote kerstboom te zingen. Van mij mogen ze nog wel even doorzingen.

2011-12-16T00:00:00.001+01:00

Leonardo da Vinci in Londen

Londen – Gistermorgen arriveerden we in Londen. Het doel van onze reis is een bezoek aan de tentoonstelling over Leonardo da Vinci in de London National Gallery. Het museum verzamelde voor een tentoonstelling over de Italiaanse meester de meest complete collectie die ooit werd getoond van bewaard gebleven schilderijen van da Vinci. Er hangen meer dan 60 werken (schilderijen en tekeningen) van de Italiaan. Van de 15 schilderijen die nu nog van renaissance meester bekend zijn, hangen er negen hier in Londen. Dat is werkelijk uniek en dus komen vanuit de hele wereld kunstliefhebbers naar Londen om de uitzonderlijke collectie van Da Vinci, die schilder was aan het hof van Milaan van 1482 tot 1499, te zien. Bij de getoonde schilderijen zit ook het werk 'Christus als Salvator Mundi', dat pas recent werd toegeschreven aan de schilder.

In 1958 werd dit werk nog voor 52 euro verkocht, omdat werd aangenomen dat het door een leerling van Da Vinci was gemaakt. Experts schatten de waarde ervan nu op zo'n 148 miljoen euro. Nadat we onze koffers op onze hotelkamer hadden geparkeerd, was onze eerste bestemming vandaag daarom de National Gallery. We troffen er een flinke wachtrij voor de kassa. Kaartjes voor de tentoonstelling, die op 9 november van start ging, waren via internet razendsnel uitverkocht. Op internet betalen cultuurliefhebbers nu soms 350 euro voor een entreekaartje voor de expositie. Wij hadden geen kaartjes, maar het museum heeft per dag 500 kaartjes beschikbaar voor de losse verkoop. Toen wij om twintig over elf in rij plaats namen, waren er nog kaartjes beschikbaar voor half vier. Na een wachttijd van zeven kwartier waren ze van ons. Binnen mocht niet worden gefotografeerd. Ik kan je er dus niets van laten zien. Je moet dus zelf maar in de rij komen staan. Het kan nog tot 5 februari.

2011-12-15T00:00:00.000+01:00

Als je maar plezier hebt

Delft – Wat is het verschil tussen tafeltennis en pingpong? Het spel heeft niet veel spelregels nodig. Je moet de bal met je batje over het net slaan op de tafelhelft van je tegenstander. Die moet weer terug slaan. Dit gaat heen en weer tot een van de spelers mist of fout slaat. Er zijn ook landen waar het nog anders heet. In Frankrijk noemen ze het Pimpam en in Amerika Whiff-Whaff. En ik heb ook wel eens Flimflam gehoord.

Het is een eenvoudig spel wat overal gespeeld kan worden. Natuurlijk zijn er officiële tafeltennistafels met voor geschreven afmetingen. Maar ook zonder een tafeltennistafel kan het spel worden gespeeld. Elke tafel voldoet, zelfs een keukentafel. Het is net al badminton natuurlijk afgeleid van tennis en net als badminton wordt het vooral recreatief beoefend. Afgelopen weekend moest ik een plank leegmaken in de bijkeuken en vond ik daar een spelsetje uit lang vervlogen tijden.

Dat wilde Benthe en Sietske natuurlijk wel even gebruiken. De tafel in de keuken werd leeggemaakt en het netje gespannen. Het spel bleek nog niet zo eenvoudig als het lijkt. Zo balletje vliegt alle kanten uit. Ik probeerde de beide speelsters samen met het balletje op een foto te krijgen. Maar meestal was het balletje al verdwenen voor dat ik en de ontvangende speelster er erg in had. Maar ach, als je maar plezier hebt. En dat hadden de beide dames.

2011-12-14T00:00:00.001+01:00

Lichtjesavond 2011

Delft - Gisteravond veranderde Delft op Lichtjesavond voor de veertiende keer weer in een sprookje. Rond halfzeven stroomde de Markt ook dit jaar weer vol. Delftenaren en bezoekers van de stad wilden getuige zijn van het ontsteken van de grote kerstboom in het midden van het plein. Daarna trokken de mensen de binnenstad in om te genieten van chocolademelk, oliebollen, glühwein en erwtensoep. Op diverse plaatsen zongen grote en kleine koren stemmige kerstliederen. Ook Corien & ik wandelden mee. We bezochten de kerstmarkt en gingen even kijken bij de schaatsbaan op de Beestenmarkt. Overal was het erg gezellig.

De historische binnenstad was ook dit jaar weer prachtig verlicht. Boven de grachten brandde er licht en de grachtenpanden zelf waren opgevrolijkt met gekleurd licht. Net als op voorgaande Lichtjesavonden waren de Nieuwe Kerk en de Oude Kerk vrij toegankelijk voor bezoekers.

Ook Museum Het Prinsenhof opende weer haar deuren voor bezoekers. Ze kwamen in grote getalen naar het museum om in de Van der Mandelezaal te genieten van Pim van den Akkers florale fantasie. De ooit zo bescheiden begonnen avond vol kerst- en winteractiviteiten in het historische decor van de Delftse binnenstad is uitgegroeid tot de jaarlijkse grandioze start van een feestelijke kerst.

2011-12-13T00:00:00.000+01:00

Geen excuus

Robert Delaunay, La Tour Effel, 1926

Den Haag – Ik ben er niets te beroerd voor om voor een mooi schilderij naar Parijs te reizen. Het is tenslotte de stad van de moderne kunst en wil je een werk zien van bijvoorbeeld Pablo Picasso, Kees van Dongen, Karel Appel, Piet Mondriaan, Henri Matisse, Balthus, Marc Chagall of Joan Miró dan heb je daar de meeste kans. Sterker nog als je na aankomst meteen naar Musée national d’art moderne in het Centre Pompidou gaat zie je daar van al die schilders werk aan de muren. En nog veel meer. Mocht je van plan zijn dit excuus te gebruiken om een weekendje naar de Franse hoofdstad te gaan, wacht dan tot februari volgend jaar. Want tot eind januari 2012 zijn in het Gemeentemuseum Den Haag veertig beroemde meesterwerken uit dat museum te zien. Al de namen die ik hier boven vermeldde, zie je ook daar, maar ook werk van Kandinsky, Bonnard, Léger, Braque, Delaunay en Giacometti. Ik zal er nog wel een paar vergeten. Corien & ik waren er onlangs en keken onze ogen uit. [ Klik hier voor een filmpje ]Heel wat Nederlandse kunstenaars hebben in de eerste helft van de twintigste eeuw de beslissende stappen in hun carrière in Parijs gezet. Een heel sprekend voorbeeld daarvan is de schilder Piet Mondriaan. Nadat hij Parijs had bezocht gooide hij zowel in zijn professionele als persoonlijke leven het roer om. De aanwezigheid van Nederlandse kunstenaars in Parijs krijgt op de tentoonstelling dan ook speciale aandacht.

Balthus, La toilette de Cathy, 1933

Nooit eerder zag ik de relatie tussen Parijs en Nederlandse kunstenaars op zo’n treffende manier in beeld gebracht. Wandelend over de tentoonstelling en kijkend naar deze weldaad aan schilderijen wordt glashelder dat Parijs in de eerste helft van de twintigste eeuw het kloppend hart was van de moderne kunst uit de hele wereld. Elke kunstenaar woonde en werkte wel een bepaalde periode in deze bruisende stad. In het Gemeentemuseum drong het al snel tot me door dat er momenteel geen enkele reden is om naar Parijs te gaan. Ik moet wat anders bedenken.

2011-12-12T00:00:00.000+01:00

Heel doorsnee

Delft – Op zaterdagavond is het altijd erg druk op de eerste hulppost van het hospitaal. Op de gangen zitten op de houten banken de patiënten die lopend binnen zijn gekomen. Hier en daar is er wel een gebroken armpje te ontdekken, maar de jongens en mannen kunnen nog zelfstandig zitten. Ze worden beschouwd als de lichte gevallen. In de kamers aan de gang liggen de wat ernstiger zaken. Mannen met steek- en schotwonden. Hun gekreun is op de slecht verlichte gangen te horen. Verpleegsters hollen door de duistere corridors. Ze slepen zakken met bloed achter zich aan. Een broeder komt met een baaltje gips op zijn rug voorbij. Op weg naar de gipskamer waar de gebroken benen en armen worden ingegipst. Op zaterdag gaan de jongens en mannen naar de kroegen en speelholen in de donkere binnenstad. Door de drank eindigt het meestal, nee altijd, in een bitter gevecht. Een gevecht dat altijd slachtoffers vraagt. Geen zaterdag gaat voorbij of de ambulances spoedden zich door de donker straten van de binnenstad. Van drankhol naar drankhol.

Elke ambulance heeft tenminste twee – inderdaad men gebruikt stapelbedden – zwaar gewonde en kreunende slachtoffers aan boord. Bloed op de deurklink van de auto getuigt van het drama dat zich kort daarvoor heeft afgespeeld. De ziekenauto’s snellen naar de behandelkamers. Huilende meisjes en vrouwen achterlatend op de plaats van het delict. In het kleine hospitaal zijn een arts en haar verpleegster samen druk in de weer om de gewonden mannen en jongens weer op te kalefateren.

Als ik op een doorsnee zaterdagavond onverwacht binnen kom, zie ik een jongen liggen. Het slachtoffer van een van de gevechten. Hij mist een tand in zijn bovenkaak. Die is achtergebleven in het van bloed doordrenkte zaagsel op de vloer van de bar waar hij een koele Fristie dronk. Plotseling ontstond daar een gevecht. Waar het overging, weet hij niet meer. Waarschijnlijk ging het om de knikkers en niet om het spel, veronderstelt hij nu. De dokter gebaart dat hij stil moet blijven liggen. Ze maakt een spuitje klaar tegen tetanus. De patiënt heeft er nauwelijks tijd voor. Terwijl de dokter haar spuitje klaarmaakt, is een verpleegster druk bezig om de andere verwondingen te verzorgen. Terwijl het zachte gekreun uit de gangen van het hospitaal doordringt in de behandelkamer gaan dokter en zuster onverstoord door. Het is een doorsnee zaterdagavond in het ziekenhuis. Heel doorsnee

2011-12-11T00:00:00.000+01:00

XXSmall

Den Haag – Zaterdag bezochten we het Gemeentemuseum Den Haag om een tentoonstelling met dertig poppenhuizen te bekijken. Corien is altijd enthousiast over de magische wereld van de miniatuurhuizen. Omdat we Saskia met haar kinderen naar een vriendin in Den Haag brachten, maakten we van de gelegenheid gebruik deze fascinerende ‘wereld in het klein’ te zien. De poppenhuizen dateren uit de 17de en 18de eeuw. Wat opvalt is dat in de prachtig intact gebleven interieurs geen pop te zien is. Dat komt omdat poppenhuizen niet bedoeld waren voor kinderen. Het waren de ‘speeltjes’ van de gegoede volwassenen uit die periode. Je kijkt daardoor eigenlijk naar het dagelijkse leven uit die eeuwen. Tot in het kleinste detail nagemaakt, maar ook naar de woninginrichting en mode uit die tijd. De poppenhuizen komen uit verschillende collecties en musea. Ook de boerderij die prinses Juliana in 1911 op haar tweede verjaardag van haar ouders kreeg, is in het museum. Haar ouders wilde dat het kleine prinsesje inzicht kreeg in het leven op de boerderijen uit het Kroondomein Het Loo. Verder zag ik in het museum een Engels, een Duits, een Italiaans en zelfs een Japans poppenhuis. Het hoogtepunt van de tentoonstelling is het Nederlandse topstuk van Sara Rothé uit 1745. Het is een van de best bewaarde kabinetpoppenhuizen. [klik hier voor een filmpje] Er is in al deze poppenhuizen veel te bekijken. Hindelooper kinderstoelen, handbeschilderde hoedendoosjes, een kabinetje vol Delfts blauw aardewerk, zilveren haardstellen, Friese stoelklokken, kroonluchters, een Statenbijbel van 2 centimeter met zilverbeslag. De meest uiteenlopende voorwerpen, tot en met mattenkloppers en Mariabeeldjes, zijn ooit door kunstenaars in het klein gemaakt ter wille van gegoede dames. De tentoonstelling heet XXSmall en is tot en met 24 maart te zien in Gemeentemuseum Den Haag.

2011-12-10T00:00:00.000+01:00

OMG trampoline

Cowdenbeath – Ik denk dat je nog nooit gehoord hebt van het plaatsje Cowdenbeath in Schotland. Dat duid ik je niet euvel. Het plaatsje haalt nooit het nieuws. Het heeft er de afgelopen dagen aardig gestormd. Net als bij ons en net als bij ons is dat niets bijzonders voor Schotland. Het waait er wel vaker hard. Toch had de lokale politie gewaarschuwd: “Laat geen spullen los liggen in de tuin of op het erf”. Daar had niet iedereen naar geluisterd.

Toen het eenmaal begon te waaien, filmde een inwoner van het plaatsje door het raam van zijn woning het slechte weer. Plotseling komt er een trampoline voorbij. Je hoort de man roepen: “OMG trampoline, trampoline OMG”.

2011-12-09T00:00:00.002+01:00

All I Want for Christmas

Delft – Gistermorgen zag ik op BBC1 een leuk ideetje voor een kerstboodschap. Het idee is heel eenvoudig en iedereen kan het doen. Wat je nodig hebt is een camera en een kopietje van een kerstlied gezongen door Mariah Carey. O ja, je hebt ook een heleboel vrienden, familie en collega’s nodig en de nodige vrije tijd. En dat is wat ze hadden aan boord van het Engelse oorlogsschip HMS Ocean. Ze waren dit jaar 214 dagen samen aan boord. Vandaag 9 december komen ze weer terug in Engeland. Op tijd voor kerstmis. Er zijn tenminste 400 mannen en vrouwen aan boord. Maar op sommige momenten tijdens hun werk liep dat op tot wel 900 mensen. Het is natuurlijk altijd druk aan boord van een dergelijk groot schip. Er stijgen maar liefst 16 verschillende soorten vliegtuigen op van de Ocean. Toch was er nog wel wat tijd over om samen een clip te maken voor het thuisfront. Want dat missen de mannen en vrouwen natuurlijk wel. Vijftien mannen werden tijdens de trip vader. Ze konden niet naar huis om bij de geboorte te zijn. Vijf mensen zijn tijdens de reis wel naar huis gevlogen. Dat moest wel omdat ze anders hun eigen bruiloft zouden missen. De lange reis was namelijk nogal onverwacht. Toen HMS Ocean de haven van Plymouth in april verliet was dat voor een training van zeven weken. Het schip werd echter halverwege de oefening naar Libië gestuurd om daar de UN missie te steunen. Je begrijpt dat ze blij zijn om na zeven maanden weer thuis te zijn. Op tijd voor Kerstmis.

2011-12-08T00:00:00.000+01:00

Rode duivels

Delft – Hoe ziet een engel eruit en welke kleur heeft hij/zij? In de kunst worden zij meestal uitgebeeld als wezens met vleugels. Hoewel we aannemen dat ze geslachtloos zijn, hebben ze toch vaak het uiterlijk van een jonge man. Die vleugels hebben ze waarschijnlijk van de kunstenaars gekregen omdat ze immers op en neer moeten kunnen naar de hemel. In de verhalen in de Bijbel hebben ze die vleugels niet. Jacob zag ze bijvoorbeeld met een ladder uit de hemel komen. De zogenaamde Jacobsladder. Kennelijk kunnen ze een willekeurige vorm aannemen. In verhalen in de Bijbel worden engelen in een aantal gevallen in eerste instantie niet eens als engelen herkend. Je hebt dus als kunstenaar de nodige vrijheid als het gaat om het uitbeelden van een engel. Ook over de kleur is weinig duidelijkheid. Soms komen ze voor in de gedaante van een ‘licht uitstralend wezen’. Rood vind ik een niet erg voor de hand liggende kleur. Dat associeer ik meer met de duivel. Het Belgisch voetbalelftal wordt niet voor niets aangeduid als de Rode Duivels. Toch zijn de engeltjes in het winkelcentrum De Hoven rood van kleur. Ik begrijp dat wel, want rood is de kleur van kerst. De Kerstman is immers rood, dus waarom de engel die de blijde boodschap brengen ook niet rood gemaakt. Ik denk dat er door de geoefende googlelaar meer rode duivels dan engelen zijn te vinden.

2011-12-07T00:00:00.001+01:00

Onverwachte baby

Delft – Jongemannen, zeg zo begin twintig, zijn dol op avontuur en spanning. Maar er is één avontuur waar ze niet op zitten wachten. Dat is een vriendenrequest van hun baby op Facebook. Het Braziliaanse condoommerk Olla Condoms is een voorstander van het bedrijven van veilige seks. Ja, wie niet. Zij bedoelen met veilig natuurlijk alleen het gebruik van een condoom. Daarom stuurde het reclameteam van het bedrijf Braziliaanse jongemannen op Facebook een vriendenverzoek van een baby die hun naam had met daarachter jr. Ze omschrijven het zelf als een campagne om veilige seks te promoten. Ik vind het een nieuwe vorm van spammen, eentje met jr. er achter.

2011-12-06T00:00:00.001+01:00

Zo hoort dat

Mierlo – Via Facebook en ODD hadden we natuurlijk reeds kennisgemaakt met Raf. We hadden op FB zelfs een fotoverslag gezien van zijn eerste sinterklaasavond. Zo gaat dat tegenwoordig. Als Raf in 2081 met zijn kleinkinderen Sinterklaas viert, kan hij ze nog steeds de foto’s laten zien die op internet zijn te vinden van zijn eerste pakjesavond. Vroeger werden alleen de levens van prinsen en prinsessen van de wieg tot het graf gedocumenteerd. Nu is ieder kind een prins of prinsesje. De bofkonten.

Vandaag voeg ik daar weer enige foto’s aan toe. Samen met Saskia bezochten Corien & ik gisteren de jongste telg uit de familie. Wij zagen nu met eigen ogen dat het montere kereltje opgewekt de wereld inkijkt. Moeder Jolijn ontving ons met vers gezette koffie met beschuit met muisjes. Terwijl wij daarvan zaten te genieten, keek Raf vrolijk om zich heen en sjokte Shuttle met een bedroefde blik door de kamer. Niemand had oog voor de witte hond. Toen Raf ook nog kleine geluidjes begon te maken, zocht Shuttle een plekje in de hoek van de kamer. Als het om aandacht gaat, kan niemand winnen van een pasgeboren baby. En zo hoort dat.

2011-12-05T00:00:00.003+01:00

Surprise, surprise

Veldhoven – Vandaag is het pakjesavond. In heel ons land groepen vrienden en familieleden bij elkaar om gezamenlijk de eventuele komst van de Sint en zijn Pieten af te wachten. Het wordt een heerlijk avondje met chocolademelk, bisschopswijn, pepernoten, marsepein en natuurlijk cadeaus. Om dit alles mogelijk te maken, wordt deze feestelijke dag voorafgegaan door de inpakdag. De dag waarop alle cadeaus in feestelijk papier worden gestoken. Eventueel begeleid door een gedicht. Dat zijn de makkelijke cadeaus. De geschenken waaraan meer dan een kwartiertje inpakken aan voorafgaat, zijn de surprises. Als eerste is er het denkwerk. Het moment waarop Sint zit te denken wat hij nu weer moet schenken. Als eenmaal is bedacht op welke vrolijke manier het geschenk zal worden vermomd, komt het onvermijdelijke kluswerk. De surprise moet worden ontworpen en gemaakt. Nienke had in haar klas het lotje met de naam Femke getrokken. Onze oudste kleindochter bedacht dat ze het geschenk wilde verstoppen in een megareep chocolade. Nienke ging niet over een nacht ijs. Eerste tekende ze het ontwerp. Toen dat naar haar tevredenheid was, begon het maken van de reep. Helemaal complete met geheime luikjes voor de cadeautjes. Daarna moest het in een chocoladekleur worden geschilderd. Na de eerste verfbeurt was zij niet tevreden over het resultaat. Ze vond het bruin niet chocolade genoeg. Ze bracht daarom nog een tweede verflaag aan. Ook toen was het nog niet mooi genoeg. Nadat de nepreep was opgedroogd, zette Nienke de reep helemaal in de vernis. Dit was het resultaat dat ze zocht, een prachtige reep chocolade op megaformaat. Daarmee was het natuurlijk nog niet klaar. Nienke had ook een wikkel ontworpen voor de reep. Ze schilderde daar op dat het om een Femkade reep ging. Vervolgens werd het gedicht geprint. Pas daarna was de surprise naar de zin van Nienke. Ik hoop dat haar klasgenootje vandaag blij is met het eindresultaat.

2011-12-04T00:00:00.003+01:00

Opportunisme

Delft – Je moet je kansen grijpen. Als zich een onverwachte mogelijkheid voordoet, niet aarzelen maar onmiddellijk je kans grijpen. Dit meisje begrijpt dat. Terwijl ik dit schrijf, kijk ik naar de wedstrijd tussen FC Groningen en NEC. Je kansen grijpen zodra zich een mogelijkheid voordoet, noemen ze in het voetbal opportunistisch spelen. Als ze dat van een Tweede Kamerlid zeggen, klinkt het negatief, maar in het voetbal bedoelen ze daarmee dat de ploeg aanvallend en avontuurlijk speelt, met heel veel inzet. Tactiek speelt daarbij geen grote rol. En op die manier speelde NEC en sleepte een punt in de wacht. Als ze je in de politiek van opportunisme betichten, bedoelen ze dat je met alle winden meedraait. Dat is andere koek. Grappig die volkomen andere betekenis van de zelfde term. Toen ik eerder deze dag door het winkelcentrum liep, zag ik daar de Spaanse Goedheiligman met enkele pietermannen lopen. Het waren trouwens pietervrouwen, maar dit terzijde. Dit meisje liep met haar kleinere broertjes en haar moeder even voor ons. Dat grut liep natuurlijk achter de Sint aan, maar het meisje zag haar kans schoon. Zij zag kans om een van de pieterbazen even apart te nemen. Ze was niet geïnteresseerd in snoepgoed, maar wilde snel nog even wat zaken met een van de knechten van de Sint doornemen. Zij zag haar kans en greep hem. Dit meisje komt er wel.

2011-12-03T00:00:00.001+01:00

Mijn moeder had gelijk

Los Angeles – Als kind werd mij geleerd om zuinig te zijn op mijn speelgoed en mijn stripboekjes. Het leek wel of ze een leven lang mee moesten. Dat klopt ook wel, want er zwerven in een kast boven nog altijd Dinky Toys rond. Dat ligt niet aan mijn zuinigheid, maar meer aan de onverwoestbaarheid van het speelgoed. Van mijn stripboekjes hebben alleen een handvol Dick Bos-boekjes het overleefd. Ik had beter naar mijn moeder moeten luisteren en zuinig moeten zijn op mijn stripboekjes en –tijdschriften. Daar zit het grote geld. Ik lees in de krant dat een exemplaar van het eerste nummer van Action Comics op een veiling $2,16 miljoen [ €1,6 miljoen] heeft opgeleverd. Het is in dit eerste nummer van het striptijdschrift dat Superman voor het eerst verschijnt. Superman is in het verhaal nog een kind en heet Kal-El. Hij wordt door zijn ouders van de ten dode opgeschreven planeet waar hij is geboren naar de aarde gestuurd om daar verder op te groeien. Het tijdschrift werd voor het eerste verkocht in juni 1938. Toen nog voor de prijs van tien cent. Er zijn ongeveer nog 100 exemplaren van dit eerste nummer in omloop. Niet allemaal even duur. Het hangt van de conditie van het tijdschriftje af wat de waarde is. In maart van dit jaar werd een exemplaar verkocht voor $1,5 miljoen [€1,11 miljoen] en een paar weken eerder wisselde een exemplaar voor ‘slecht’ $1 miljoen [€ 741.720] van eigenaar. Je ziet dat zuinig en zorgvuldig bewaren van je stripboekjes de moeite waard is. Mijn moeder had gelijk

2011-12-02T00:00:00.000+01:00

Lekker met port en peertjes

Delft – Ik zag deze week bij een lokale supermarkt een fles port ondersteboven in een hele Stilton kaas staan. Waar de traditie vandaan komt om met kerstmis Stilton te eten waarin een hele fles port is verdwenen, weet ik niet. Maar dat doet er ook niet toe. Ik vind het heerlijk. Het duurt ongeveer drie weken voor de fles port in de kaas is verdwenen. Wil je het dus voor de kerst verkopen, dan moet je er als kaasboer op tijd mee beginnen. De blauwschimmelkaas heeft een tamelijk sterke geur, maar is verrassend zacht van smaak. Traditioneel drink je er een glaasje port bij. Alleen met kerst zit die port in de kaas. Ik weet uit ervaring dat deze variant ook heel lekker is met peertjes. Je moet de peertjes dan niet met rode wijn, maar in rode port koken. Het gekookte nog warme peertje op een schoteltje, dik schijfje Stilton met port er op en garneren met geroosterde walnoten. Een heerlijk en bovendien makkelijk dessert voor een kerstmaal.

2011-12-01T00:00:00.000+01:00

Haal schaatsen maar vast uit het vet

Delft – Vorig jaar meldde Robin Verschoor, de organisator de schaatsbaan op de Beestenmarkt, na afloop dat het vanwege het slechte weer en de steeds maar minder wordende sponsorinkomsten economisch gezien een van de minste jaren was geweest. Toch is hij ook dit jaar met zijn medewerkers weer begonnen met de opbouw van de schaatsbaan in het centrum van Delft. Robin is kennelijk een optimist. Ik zag van de week dat het straatmeubilair en de fietsnietjes al zijn verwijderd. Nu is men bezig met het ophangen van de verlichting. Daarna kan de vloer worden gelegd. Als die ligt, kan het ijs maken beginnen.

Op vrijdag 9 december kun je dan weer terecht om rondjes te maken op de DSW schaatsbaan op de Beestenmarkt. Het is voor de schaatsbaanorganisator te hopen dat de weersomstandigheden dit jaar beter zijn zodat de schaatsliefhebbers weer in grote getalen de weg naar de schaatsbaan weten te vinden.

2011-11-30T00:00:00.000+01:00

Snieklaas

Delft – In de politiek krijg je van tegenstanders soms een komische bijnaam. J.P. de M.P weet er alles van. Joop den Uyl, de doctorandus uit Buitenveldert, kreeg van zijn tegenstrever Hans Wiegel in een debat tijdens de verkiezingen van 1972 [klik hier voor het bewijs] ooit de bijnaam Sinterklaas. Het bleef zijn hele loopbaan aan hem kleven. Bijnamen zijn makkelijk gegeven, maar je komt er meestal heel moeilijk vanaf. Sint zelf heeft ook de nodige bijnamen. Sinterklaas [1] bijvoorbeeld, of Spaanse kindervriend [2]. Goedheiligman [3] is er natuurlijk ook een. Zakkenvuller [4] ligt voor de hand, maar wordt toch weinig gebruikt. Net als schoenmaatje [5] en stafmedewerker [6]. De vriendelijke Bisschoppelijke dakpannenkraker [7] werd door Toon Herman Snieklaas [8] genoemd. Hij was geen vriend van hem en noemde hem ook ‘een nare man met z’n schimmel’ [9] en ook wel een ‘schijnheiligerd’ [10]. Het lijkt me nu de pakjesavond snel nadert wel leuk om nog eens naar die conference uit 1974 te kijken.

2011-11-29T00:00:00.000+01:00

Maan roos vis

Delft – Karsten zit in groep 3. Dat is de groep waarin leren kinderen lezen. Want lezen gaat niet vanzelf. Dat komt je niet aanwaaien. Stapsgewijs wordt de kinderen het principe van ons alfabet en het maken van woorden geleerd. Welke letters heb je nodig om woorden te maken? Een van de methodes die ik ken is het bekende ‘hakken en plakken’. Ik weet niet of dat die nog gebruikt wordt. Niets zo veranderlijk als onderwijs. Maar welke methode ze ook gebruiken, zo tegen februari kennen de kinderen de meeste letters wel en lezen ze woorden als maan, roos en vis. Het gaat Karsten allemaal te langzaam. Hij is nieuwsgierig en probeert alle etiketten, labels en opschriften te lezen. Die leergierigheid bezorgt hem een voorsprong. Woorden die op eur, eeuw of ieuw eindigen, behoren reeds tot zijn vocabulaire.

Het moderne leesplankje

Ik houd er van hem op dit gebied ook steeds uit te dagen. Op de iPad liet ik woorden en zinnen in een lichtkrant voorbijkomen. Hij ziet dan steeds slechts vier letters van het woord en dat maakt het wat lastiger. Maar het lukt mijn kleinzoon toch om de woorden uit te spreken. Dit is een mooie leeftijd. Het is de leeftijd dat je als opa nog iets sneller bent dan je kleinzoon. Dat zal snel genoeg voorbij zijn, merkte ik tijdens ons ‘leespelletje’.

2011-11-28T00:00:00.001+01:00

Inpakken en wegwezen

Delft – “Inpakken en wegwezen” was de beroemde afsluiter van het ooit legendarisch NCRV-team Farce Majeur. Het zinnetje schiet me in deze sinterklaastijd menigmaal spontaan in gedachten. Ik zie vaders, moeders, oma’s, opa’s, ooms, tantes, neven en nichten zich door de straten van de Prinsenstad spoeden. Ze vliegen van winkel naar winkel, het verlanglijstje van de gelovigen in de familie stevig in de hand geklemd. Vlug iets uitzoeken, afrekenen en dan “inpakken en wegwezen”. Op weg naar een nieuwe winkel. Sommige geluksvogels mogen op hun werk, zangkoor, voetbalclub, reclasseringsbijeenkomst of andere kring waar ze vrijwillig dan wel verplicht deel aan nemen ook nog voor cadeaus zorgen. Al dan niet aan de hand van lotjes. Soms ‘moet’ er ook nog een gedicht bij. Het zijn momenten waar velen van jullie al maanden naar uitkijken. Ik zie de gezichten om mij heen veranderen. Ze krijgen iets verbetens. De stap wordt sneller en de ogen staan voortdurend zoekend. Straks op pakjesavond mogen ze onderuit zakken en van het ontrafelen van de geschenken genieten. Zover is het nog niet. Eerst moet ‘de lijst’ afgewerkt worden. Deze periode voorafgaand aan de vijfde december heeft een naam: voorpret. Vergeet dat niet!

2011-11-27T00:00:00.003+01:00

Simpel

Crieff – Als het over lekker eten gaat, zijn de eenvoudige tips vaak het waardevolst. Hoe eenvoudiger de tip, des te beter die blijkt te zijn. Dat geldt in het bijzonder voor recepten van desserts. Wanneer iemand een recept met je wilt delen, merk je dat meteen. Als je tot de ontdekking komt dat je een heel A-viertje vol moet schrijven met ingrediënten en aanwijzingen weet je dat je een recept onder ogen hebt dat je waarschijnlijk nooit zult maken. Het recept dat ik nu met je ga delen, kreeg ik ooit van een blender van het bekende Schotse whiskymerk The Famous Grouse. Het is verbluffend van eenvoud en ik heb het dan ook altijd onthouden. Ik heb het ook al menigmaal klaargemaakt. Ik wed dat Ad, die er bijstond toen de man het recept verstrekte, het zich ook nog wel kan herinneren. Eerst even wat gegevens. Voor the Famous Grouse worden alleen de beste malts gebruikt. De bekendste daarvan zijn The Macallan en Highland Park. Het blenden gebeurt door mannen die de titel blender hebben. Hun baas is de Master Blender. Toen Ad en ik de distilderij in Schotland bezochten was dat John Ramsay.
Het is belangrijk werk want de blender is verantwoordelijk voor de kwaliteit en continuïteit van de The Famous Grouse Blended Whisky. Het is dus iemand met een sterk ontwikkeld gevoel voor smaak. Als die dus een recept geeft, heb je een pareltje in handen. Voordat hij het recept prijsgaf, keek hij eerst even om zich heen om te zien of iemand ons kon horen. Toen gaf hij dit recept voor een heerlijk dessert: een glas 18 jaar oude Highland Park met daarbij een dikke plak donkere chocoladecake. Simpel, maar verrukkulluk.

2011-11-26T00:00:00.000+01:00

Alles van chocolade

Delft – Chocolade is seizoen gebonden. Hazen, kippen en konijnen van chocolade zie je alleen rond Pasen. Sinterklazen, Pieten, Kerstmannen en letters van chocolade zie je alleen in november en december in de winkels. Het is overigens geen wet van Meden en Perzen, want je kunt natuurlijk alles van chocolade laten maken. In elke seizoen en voor elke gelegenheid. In de etalages van Belgische specialisten op het gebied van chocolade zag ik ooit hele pikante chocolade afbeeldingen. En dan bedoel ik niet alleen Mannetje Pis. Men doet er alles aan om de (eet)lust op het gebied van deze zoete lekkernij te stimuleren. Gisteren beweerde ik al dat pure chocolade ook nog op een andere manier goed voor je is.

Waarom houdt chocolade mij nu plotseling zo bezig? Dit alles schoot mij in gedachten toen ik deze week op de fiets de Markt overstak. Vlak voor mijn wiel fladderde een chocoladekleurige duif omhoog. Ik heb al heel wat duiven op de Markt zien fladderen. Elke denkbare soort heeft inmiddels domicilie gevonden in onze historische binnenstad. Maar een bruine duif zag ik daar nog niet bij. Ik wist niet eens dat er chocoladekleurige duiven bestonden. Zou het een fokvariant zijn of bestaan er echt bruine duiven. Ik kom er via google niet uit. Het beestje ziet er in ieder geval wel echt puur uit.

2011-11-25T00:00:00.000+01:00

Graag extra puur

Delft – Hoe ouder je wordt, hoe meer chocolade je moet eten. Geen melk- of witte chocolade, nee neem elke dag een flink stukje pure chocolade. Beter nog is extra puur. Als je dat doet neemt het risico op hart- en vaatziekten flink af. Dat komt door de stof flavonoïde in donkere chocolade. Die stof maakt de aders wijd en op die manier kan cholesterol zich niet in je bloedvaten ophopen. Het zit ook in wijn, fruit, uien en groene thee, maar het komt het meest voor in pure chocolade. Dat is dus goed nieuws in de Sinterklaastijd. Laat de Sint vooral extra pure chocolade letters in de schoen stoppen. Dat heeft nog een extra voordeel. Echte chocolade bevat namelijk cacao en daarin zit serotonine en fenylethylamine. Deze stoffen zijn stresswerend en bezitten ook antidepressieve eigenschappen. Ik moet wel een klein dompertje aanbrengen. De wetenschap heeft eigenlijk nooit helemaal met zekerheid kunnen vaststellen dat het eten van chocolade bijvoorbeeld zou helpen bij depressieve klachten. Je moet namelijk wel tonnen chocolade verorberen om te profiteren van de positieve eigenschappen van deze stoffen. En dat brengt weer andere risico’s mee. Maar dat van die flavonoïde klopt wel. Dat is wel wetenschappelijk vastgesteld. Dus mocht u dit toevallig lezen Sint: Doe toch maar een extra pure letter.

2011-11-24T11:31:00.000+01:00

Raf is geboren

Geldrop – Op zondag 20 november om 14:54 zag Raphael Adrianus Franciscus in Geldrop het levenslicht. Mama Jolijn en papa Jeroen zijn enorm blij en trots op hun mooie en gezonde zoon. Vandaag kreeg ik van hen deze schitterende foto van Raf. Daarmee laten de nieuwe ouders weten dat de familie is uitgebreid. We wensen ouders, grootouders en alle nieuwe tantes en ooms veel geluk met het nieuwe familielid.

2011-11-24T00:00:00.001+01:00

Vipspotting

Delft – Veel gewone Nederlanders weten graag van alles, misschien wel gewoon helemaal alles, van bekende Nederlanders (BN’ers). Je kunt daarvoor bladen kopen die je op de hoogte brengen van de leefstijl en gewoonte van de BN’ers. Maar je kunt er ook websites voor bezoeken waarop staat waar ze recentelijk zijn gesignaleerd. Op onze laatste vliegreis naar Spanje zaten we zowel op de heen- als de terugreis in het vliegtuig met bekende Nederlanders. Met die wetenschap heb ik niets gedaan. Ik heb me ook niet met een van hen laten fotograferen. Toch zijn er mensen die dat wel doen. Deze hobby heet vipspotting. Je hebt zelfs websites waarop je kunt vertellen waar en met wie je een BN’er hebt gezien.

Ik vind het voldoende om mijn echtgenote even aan te stoten: “Zag je met wie Chris Zegers was” of “Het haar van Johnny de Mol ziet er in het echt ook bizar uit”. Vroeger sms’te men een dergelijk waarneming naar de beheerder van www.vipspotting.nl en binnen luttele seconden stond de waarneming vermeld op de site. Nu is dat niet meer nodig. Met de mobiele telefoon wordt een fotootje gemaakt en meteen op Twitter en/of Facebook geplaatst. Ik doe dat niet. Ik volg mijn eigen Nederlander(tjes). En die verschijnen dan niet alleen hier op ODD, maar soms ook heel onverwacht in combinatie met de BN’ers van het web. Saskia spotte hen zo op YouTube. Leuk hé?

2011-11-23T00:00:00.000+01:00

Dieuwertje heeft een toekomst

Delft – Afgelopen weekend was het logeren geblazen in Delft. Vanwege het grote aantal kleinkinderen gebeurt dat in ploegen. Vrijdag rolden de eerste kleinkinderen hun trekkoffertjes naar binnen. Ze parkeerden hun spulletjes onder de trap om die later naar de logeerkamers te brengen. Dieuwertje had dit keer nog een extra koffertje bij zich. Ze zette het niet tussen de andere koffertjes onder de trap, maar stationeerde het op het bureau van Corien. Terwijl ze dit deed, wierp ze een blik van verstandhouding toe. Het was immers haar vioolkoffer.

Sinds kort heeft zij de piano ingeruild voor de viool. Nou ja, de piano staat er natuurlijk nog wel in Veldhoven, want Nienke en Emma gaan gewoon verder op de 88 toetsen. Dieuwertje is echter overgeschakeld op vier snaren. Snaren waar ze inmiddels haar eerste sinterklaasliedje op heeft leren spelen. Dat wilde ze natuurlijk wel even laten horen. Maar dat bedoelde ze niet met haar blik. Nee, ze weet dat ik ook ooit viool speelde. Dat is inmiddels wel 50 jaar geleden, maar het instrument is er nog steeds.

Mensen die beweren dat viool spelen net zo iets is als fietsen, namelijk je verleert het nooit, hebben het mis. Vioolspelen verleer je snel. Als er één instrument is waarbij het van doorslaggevend belang is om veel te blijven oefenen dan is het wel de viool. Een pauze van vijftig jaar maakt de speler nog al roestig. Toch haalde ik – nou ja ik niet, mijn echtgenote deed het – de viool te voorschijn. Het lijkt op de foto’s misschien net of ik samen met Dieuwertje enige fraaie klanken aan het instrument kan ontlokken. Maar dat is schijn. Er kwam geluid van de snaren, dat was alles. Dieuwertje heeft een toekomst op het instrument. Ik alleen een verleden, een ver verleden.

2011-11-22T00:00:00.000+01:00

Gooi iets in mijn …..

Delft – Vanaf het moment dat Sinterklaas in ons land is, zetten kinderen hun schoen klaar. Niet elke avond natuurlijk. Sinterklaas blijkt een uitgebreid afsprakenboek te hebben aangelegd waarin hij vermeldt op welke avond de schoen mag worden gezet. Voor veel kinderen is dat twee keer per week. Niet alleen moet de Spaanse kindervriend bijhouden op welke nacht hij wel kind moet/mag bezoeken, hij moet ook nog aantekeningen maken over de locatie. Kinderen die bij hun grootouders logeren mogen immers ook daar hun schoen klaar zetten. In dat geval blijken de afspraken die met ouders zijn gemaakt over vaste schoenavonden niet op te gaan. Het is ingewikkelde materie. Ga er als eenvoudig Goedheiligman maar eens aan staan. Het is maar goed dat hij tegenwoordig wordt bijgestaan door een geweldig leger aan Zwarte Pieten (m/v).

Nadat is vastgesteld op welke dag kinderen hun schoen mogen zetten, volgt de Sint ook nog de aanwijzingen in het boekje dat de inhoud van de klaargezette schoen bepaald. Sinterklaas mag er maar niet zo van alles in gooien. De meeste ouders zijn van menig dat speelgoed alleen mag worden gegeven op Pakjesavond. Wat er overblijft, is over het algemeen speculaas, kruidnoten, pepernoten, borstplaat, taaipoppen, chocoladeletters of marsepein. Samengevat: snoepgoed. Deze eeuwenoude lekkernijen vormen de traditionele schoenverrassingen. Sinterklaas heeft in Delft - althans bij ons in huis – een eigen traditie ontwikkeld. De kleinkinderen vinden in hun schoen steevast een adventskalender. Of ze nu hard, zachtjes, eerbiedig of ondeugend zingen, maakt niet uit. De Sint geeft graag een kalender met chocolaatjes. Dat is makkelijk voor zowel Sint als kinderen. Je weet waar je aan toe bent.

Ook op ander gebied wordt het de Sint en zijn knechten gemakkelijk gemaakt. Traditioneel moet de schoen bij de haard worden gezet. Zwarte Piet komt immers vanaf het dak door de schoorsteen naar binnen met zijn pakjes. Maar omdat het huis van oma & opa niet meer op deze manier wordt verwarmd, zetten de kleinkinderen de schoen bij de achterdeur. Zo gebeurde het ook afgelopen weekend. Er waren geen wortels, suikerklontjes of hooi voorradig. Het enige dat de kinderen konden doen was dan ook uit volle borst zingen. En dat gebeurde ook. Nienke en Dieuwertje vonden het een goed idee om de schoen wat hoger te plaatsen. Door de mist zou Zwarte Piet immers misschien een minder goed zicht hebben. Het werkte. De volgende ochtend was de adventskalender en het andere snoepgoed netjes afgeleverd.

2011-11-21T00:00:00.000+01:00

Van Tut naar Tøth

Delft – Op zijn tijd hebben we allemaal een knuffel nodig. Waarom? Nou gewoon, daarom! Daarvoor zijn we mensen. Zo’n knuffel op zijn tijd is heel wat waard. Ik heb dan ook een geweldig weekend achter de rug, want ik erg veel geknuffeld. Kinderen en kleinkinderen waren het weekend in Delft om met ons mijn verjaardag te vieren.

Mijn zeven kleinkinderen zijn geweldige knuffelaars. Daar boffen we geweldig mee. Al direct bij binnenkomst heb je de eerste knuffel te pakken en dat gaat het hele weekend door. Niet alleen de meiden Nienke, Benthe, Dieuwertje, Sietske en Emma zijn echte knuffelaars. Ook de beide jongens Karsten en Abel geven graag een welgemeende knuffel. Nu scheelt het wel dat mijn echtgenote & ik op het gebied van knuffelen allebei erg ervaren zijn. We kunnen niet alleen goed rinzepinzen, wij zijn ook erg goed in het terug knuffelen. Mijn echtgenote heeft op dit gebied zelfs nog een extra kwaliteit. Zij is namelijk erg goed in het repareren van een beschadigde dan wel versleten knuffel. Geef haar jouw zieltogende knuffel en zij brengt haar weer tot nieuwe glorie. Dat weet kleindochter Sietske ook erg goed. Deze kleindochter is zeer gehecht aan haar persoonlijke knuffel. Ze slaapt ermee en vindt er zo nu dan wat houvast. Haar knuffel, die van haar de naam Tut kreeg, is door het intensieve gebruik erg onderhevig aan slijtage. Corien heeft hem al eerder opgekalefaterd. Sietske liet dit weekend zien dat haar Tut heel erg aan zo’n nieuwe beurt toe was. Samen met Saskia heeft Corien Tut een ‘make over’ gegeven.

Corien zorgde voor een nieuwe muts, die door Saskia weer vast op het hoofdje van Tut werd genaaid. Een erg precies karweitje waar ze wel even mee bezig was. Op verzoek van Sietske fotografeerde ik Tut voor en na de hersteloperatie. Met het nieuwe mutsje kreeg Tut volgens mij een wat meer Scandinavische uitstraling. Ze zag er plotseling niet meer uit als Tut, maar meer als Tøth. Met haar nieuwe mutsje en mouwen kan Tøth er weer even tegen. Want zoals ik het begin al zei, een knuffel is belangrijk. Op zijn tijd hebben we er allemaal een nodig.

2011-11-20T00:00:00.002+01:00

Unhate

Delft – “De humor ligt op straat”, zei cabaretier Wim Sonneveld reeds heel lang geleden eens. En hij ligt er nog steeds, of hangt in abri’s en andere hangplekken. Modemerk Benetton is vermaard om zijn humor in de reclamecampagnes. Het ontlokt wachtende in het bushokje een glimlach, maar de politieke en religieuze leiders die worden geportretteerd als innig kussende koppeltjes kunnen er niet zo om lachen. Direct nadat ze waren gepresenteerd waren er al verontwaardigde reacties. Een van de kussende koppeltjes wordt gevormd door paus Benedictus XVI en Ahmed Mohamed el-Tayeb, de imam van de Al-Azhar-moskee in Caïro. Het Vaticaan zag de humor van deze fotomontage niet en dreigde meteen met juridische stappen. Bennetton kondigde meteen aan te stoppen met het gebruik van de foto. Ze zitten niet te wachten op gedonder en de reclameactie heeft nu al voor voldoende aandacht gezorgd. Over gedonder gesproken. Daar weten ze bij Ajax ook alles van. Volgens de media speelt er nu een akkefietje tussen de commissarissen van de Amsterdamse club. Oud-stervoetballer van de club Johan Cruijff wil Ajax hervormen en heeft voor meerdere oud-voetballers in de ledenraad gezorgd. Zelf zit hij in de Raad van Commissarissen. Maar juist daar is hij om in voetbaltermen te blijven buitenspel gezet. Louis van Gaal is als de verlosser binnengehaald en die functie was niet vacant. Johan bekleedt al de functie van verlosser. Misschien is het tweetal nu ook wel kandidaat voor de reclame actie van het Romeinse modemerk Bennetton. Die heet niet voor niets ‘Unhate’

2011-11-19T00:00:00.001+01:00

Nooit alleen drinken

Delft – Vanavond mag ik een glaasje extra drinken. Daar heb ik een goede reden voor. Ik heb namelijk bezoek en als je in gezelschap drinkt, mag het een glaasje meer zijn. Ik verzin dat niet. Ik heb het geleerd van mijn vaste slijter De keus van de drank wordt vaak bepaald door het eten dat er bij wordt geserveerd. Dat is over het algemeen wel een goed idee. Maar er is nu een app die begrijpt dat drank ook heel goed gekoppeld kan worden aan muziek. Muziek en drank horen ook bij elkaar. Klik even op deze app en krijg een gratis advies. Tik de naam in van de artiest waar je naar luistert in en je krijgt een dranksuggestie.
Soms krijg je wel een bizar advies. Als ik Miles Davis intik, krijg ik als keuze: “The Miles Davis” 1 oz Heroin Serve neat. Stir slowly. Garnish with salt. Ik denk dat ik dat maar over sla. Ik probeer Louis Armstrong. Nu is het advies 1 bottle red wine, serve at room temperature. De app houdt niet van glazen. Het suggereert graag een hele fles te drinken. Kennelijk is het programma er van overtuigd dat sommige muziek niet nuchter is te verteren. Anders kan ik niet uitleggen dat mij wordt gesuggereerd om 1 bottle Gin te combineren met 1 bottle Worcestershire sauce nadat ik de naam van Paul de Leeuw had ingetikt.

2011-11-18T00:00:00.000+01:00

Bier en een praatje

Delft - Het beste café van Nederland vind je in Maastricht. Waar zou het anders moeten zitten. In het zuiden van ons land weten ze immers alles van gastvrijheid, gemoedelijkheid en bier. Het café heet ‘Sjinkerij De Bóbbel’. Met zo’n naam heb je natuurlijk meteen al een voorsprong. Ik ben er nooit geweest, maar het zal ongetwijfeld een prachtig café zijn. Maar er zijn meer mooie oude tapperijen in ons land. Er moet dus nog iets zijn. Wat maakt een gewone kroeg tot een prijswinnend dranklokaal? Ik denk dat het de muziek is. Of beter nog de afwezigheid van muziek. In De Bóbbel is er geen muziek. Toch is het er niet stil. In deze kroeg kunnen de bezoekers gewoon met elkaar praten. Een biertje drinken terwijl je een praatje maakt met een andere gast. Hoe simpel kan het zijn? Een eenvoudig concept, maar tegelijk een gouden greep. Geen rockband, geen komediant, nee gewoon een lekker biertje en een praatje. Trouwens ook geen nachtwerk. De Bóbbel gaat vier dagen per week om negen uur dicht. Alleen op donderdag, vrijdag en zaterdag mogen de gasten een uurtje langer blijven.

In het achterhuis van Bierhuis De Klomp tijdens een Open Monumentendag

Ik heb even op de lijst gekeken of er in de woonplaatsen van vaste lezers van ODD ook een kroeg zit die in de top 100 voorkomt. Ik vond ‘Bar le Duc’ in Den Bosch (op 29), ‘De Vooruitgang’ in Eindhoven (op 31) en ‘Bierhuis de Klomp’ in Delft op 85. In Helmond komen er volgens het vakblad Misset Horeca dat de jaarlijkse top 100 samenstelt geen cafés in aanmerking voor een vermelding. Helmonders die enigszins dichtbijhuis een café uit de top 100 willen bezoeken moeten naar Deurne. Daar zit ‘Beekman en Beekman’ (op 44).

2011-11-17T19:34:00.000+01:00

Neem even de tijd

Eindhoven – Op zaterdag 6 november schreef ik op ODD een stukje over de opening van het jaarlijkse Lichtfestival GLOW in eindhoven. [klik daarvoor hier]. Via dat stukje kon je ook doorklikken naar een filmpje dat ik maakte van de opening. Het is inmiddels meer dan 1000 keer bekeken. Samen met Corien, Sander en de kinderen keken we indertijd naar de muzikale opening. Saskia stond niet bij ons. Zij stond in het koor en zong uit volle borst mee. Mijn filmpje duurt maar vijf minuten en geeft slechts een impressie van het stuk. Inmiddels is er nu een film waarop het stuk in zijn geheel is te zien. Neem er even de tijd voor want het duurt ruim een kwartier.

2011-11-17T00:00:00.000+01:00

Niet zwaaien, maar wuiven

Madrid – Dat Sinterklaas geen gewone sterveling is, wist ik natuurlijk wel. Sinds ik de film Sint van Dick Maas heb gezien, ben ik me daar nog veel meer van bewust. Sinterklaas zwaait niet naar de kinderen. Sinterklaas wuift. Sinterklaas loopt niet door het winkelcentrum. Sinterklaas schrijdt. Sinterklaas huilt ook nooit. In het geval van grote emotie schreit hij. Deze levenshouding is hem maar niet zo aankomen waaien. Daar is jarenlange, zelfs eeuwenlange training aan vooraf gegaan. Sinterklaas ben je niet zo maar. Het is geen vak, het is een roeping. Op een dag wordt je wakker in de vaste overtuiging dat je Sinterklaas bent. Het overkomt je. Dat geldt niet alleen voor de Spaanse kindervriend. Ook zijn Hollandse hulpsinterklazen dienen zich bewust te zijn van de waardigheid van het ambt. Niet iedereen kan succesvol het ambt van hulpsinterklaas uitoefenen. Daar gaat misschien dan geen eeuwenlange training aan vooraf, er is wel sprake van een jarenlange opleiding. Een leerschool die al heel jong begint. Onlangs zag ik dat Abel het wuiven al voor een groot deel onder de knie heeft. Dat gaat heel goed. Abel komt er wel. Daar zie ik een heel capabele hulpsinterklaas in.

2011-11-16T00:00:00.001+01:00

Corien en Jamie

Delft – Terwijl ik gisteravond zag hoe het Oranje-elftal werd gedeclasseerd door een soepel draaiende Duitse Manschaft keek Corien naar de vierde aflevering van het programma Jamie’s Great Britain op Channel 4. Zij zag de beroemde Britse TV-kok heerlijke traditionele Engelse gerechten klaarmaken en had een leuke avond. Je vraagt je nu misschien af hoe dat mogelijk is. Channel 4 is immers een commerciële Engelse zender die in ons land niet via de kabel is te ontvangen. De ontvangst is mogelijk dankzij de gratis voor iPad en iPhone beschikbare app FilmOn Plus. Via deze app kijk je naar films, sport, nieuws en series. Allemaal live en gratis! Helaas geen Nederlandse zenders, maar wel Engelstalige zoals BBC, Channel Four, ITV en Film One. Er zijn in totaal meer dan zeventig zenders beschikbaar. Er is dus een ruime keus in comedy, film, drama, nieuws en sport beschikbaar. Misschien wist je al wel van het bestaan van de app af. Ik had er nog nooit van gehoord. Corien las over de app in de rubriek DIGI-weetjes van het damesblad Margriet en wees me erop.

Gisteravond maakte zij er zelf als eerste gebruik van. Terwijl ik het Nederlands elftal in Hamburg keihard onderuit zag gaan, leerde zij van Jamie Oliver was het geheim is van een goede pork pie. Misschien levert de avond dan toch nog iets moois op.

2011-11-15T00:08:00.001+01:00

Emma 8 jaar

Veldhoven – Morgen wordt Emma 8 jaar. Dan trakteert ze op school en viert ze thuis met mama, papa, haar zussen en broer ook feest. Afgelopen zondag vierde onze kleindochter ook al feest. Die dag niet alleen met de leden van het gezin, maar ook met oma’s, opa’s, tantes, ooms, neven, nichtjes, vrienden en vriendinnen.

Ongeveer veertig mensen waren naar haar feestje gekomen. Het grote zang- en blaasmoment heeft Emma dus al gehad. Haar mama had weer voor heerlijk eigengemaakt gebak gezorgd. Terwijl dat werd binnen gebracht, zongen de aanwezigen de jarige Jet uit volle borst toe.

Daarna kwam het blaasmoment. Emma haalde diep adem en in één keer doofden de acht kaarsjes op de taart. Daarna was het smullen geblazen.

2011-11-14T00:00:00.000+01:00

Voorbereid op horrorwinter

Delft – De komende winter zal het erg koud worden. Dat beweerden meteorologen eerder dit jaar. Deskundigen in Polen beweerden zelfs dat de aankomende winter een van de koudste van het afgelopen millennium zal gaan worden. Ook in andere landen worden koude winters voorspeld. In Groot-Brittannië vergelijken meteorologen het al met een nieuwe ‘Kleine IJstijd’, met temperaturen van -23 graden Celsius. De bevriezing van ons continent zou volgens deskundigen in diverse Europese landen te maken hebben het feit, dat de Golfstroom in de oceaan beduidend lager is dan de voorafgaande jaren. De warme stroom zou daardoor niet langer in staat zijn om de kou te compenseren, die vanuit Antarctica komt. Ik zag een Nederlandse meteoroloog in september op de tv uitleggen dat de eerste strenge kou reeds begin november een vorstdeken over ons land zal leggen. Dat gaat niet meer lukken. De eerste helft van november zit er inmiddels bijna op en het weer voelt aan als lente.

Toch stelt mij dat nog niet gerust. Ik zie dat nogal wat gemeenten en bedrijven er vanuit gaan dat het inderdaad erg koud gaat worden. Zij stemmen er hun stroom- en gasinkopen op af. De gemeente Rotterdam heeft zelfs al een miljoen kilo strooizout gekocht. Ook de ANWB neemt de voorspelling serieus. Leden van deze wielrijdersbond konden gisteren in hun winkels een emmertje strooizout ophalen. Wij hebben dat dus ook maar gedaan. Ik heb echter nog wel hoop op een warmere afloop. Weervoorspellers zitten er namelijk ook vaak erg naast. Wordt het inderdaad een ijs en ijskoude horrorwinter met strenge vorst met temperaturen tot min 25 graden en zeker drie maanden sneeuw? Lees dit berichtje volgend jaar 1 maart nog maar eens na en wie weet blijkt dan dat het allemaal is meegevallen.

2011-11-13T00:00:00.001+01:00

”Laat je lurven zien, laat je kladden zien”

Veldhoven – Meneer Kaktus, Kweetniet en Mevrouw Stemband waren de drie vaste hoofdpersonen uit het televisieprogramma de ‘Grote Meneer Kaktus Show’. Als je tussen 25 en 35 jaar bent, zul je die namen en karakters vast kennen. Het kinderprogramma liep – bij verschillende oproepen - van 1986 tot 1993. Het is later in het seizoen 1999/2000 ook nog even onderdeel geweest van een kinderprogramma op RTL4. Daarna zijn de altijd in zijn pyjama met een stropdas rondlopende Meneer Kaktus en zijn consorten voorgoed bijgezet in het tv-walhalla. Ik heb niet veel herinneringen aan het programma. Het enige wat me er nog wel van bijstaat is ‘Het Grote Meneer Kaktus Lied'. Daarmee begon en eindigde het programma dat zich in een boksring afspeelde. Ik zag de muziek van het lied terug tussen een stapeltje bladmuziek boven op de piano in Veldhoven. Nienke wilde het – met begeleiding van haar vader - wel even voor me zingen. Voor het geval je mee wilt zingen, heb ik de tekst onder het filmpje gezet.

Alles schoon, alles keurig
Mijnheer Kaktus is tevree
Alles schoon, alles fleurig
Mijnheer Kaktus zegt "O.K.!"

Laat je nagels zien, laat je haren zien
Zijn ze schoon en fris
Laat je sokken zien, laat je tenen zien
Zit er geen geurtje aan
Laat je navel zien, laat je neus eens zien
Zit er geen peurtje aan

Refrein:
Laat je handen zien, laat je tanden zien
Zijn ze goed gepoetst
Laat je hersens zien, laat je voeten zien
Zijn ze fris genoeg
Laat je billen zien, laat je schoenen zien
Zijn ze goed geveegd
Laat je lurven zien, laat je kladden zien
Waar zitten je lurven en de kladden eigenlijk

2011-11-12T00:00:00.000+01:00

Leesbril

Delft – Weet jij wie René & Willy van de Kerkhof zijn? Als je die vraag met ja kan beantwoorden, heb je een leesbril nodig. Als je geen idee hebt wie het zijn, heb je nog goede ogen en lees je nog zonder bril. Je behoort dan niet tot de doelgroep van Eyewish. Het is dus goed afgestemde reclame.

Even voor de jongere lezers onder ons. René en Willy zijn twee profvoetballers die hun mooiste jaren beleefden bij PSV. Als amateurs kwamen ze uit voor de Helmondse voetbalclub RKSV Mulo. Daar werden ze ontdekt door trainer Kees Rijvers en naar FC Twente gehaald. In Brabant zijn ze nog steeds wereldberoemd. Op Omroep Brabant Radio hebben de voormalige PSV-prominenten de rubriek ‘Tikkie Terug’.Daarin volgen ze natuurlijk ook PSV op de voet. Met of zonder leesbril.

2011-11-11T00:00:00.002+01:00

Alleen verder

Delft – Vandaag is het 11-11-11. Een dag om te trouwen, vinden veel mensen. Geen dag om over echtscheiding te beginnen. Toch doe ik het. Alleen verder na een scheiding is een moeilijke zaak. Alles samen doen klinkt heel romantisch, maar steeds meer mensen vinden het ook beklemmend. Ze zoeken ruimte, maar als ze na een scheiding alleen aan tafel een boterhammetje zitten te eten, komen ze tot de ontdekking dat het toch ook wel erg ongezellig is. Dus dan maar op zoek naar een nieuwe partner. Dat moeten in deze internettijden toch makkelijk genoeg zijn.

rock solid

Tja, dat hangt van een hoop zaken af. Onder anderen van je leeftijd. Alle mannen die zeg maar boven de 60 zijn hebben een verleden. Mannen die nooit getrouwd zijn geweest, zullen maar met moeite kunnen wennen in een relatie. Weduwnaars zijn ook een moeilijke categorie. Als ze terugkijken op een gelukkig huwelijk kan de nieuwe vrouw dat moeilijk evenaren. Dan zijn er nog gescheiden mannen. Daar zou ik als vrouw helemaal niet aan beginnen. Die hebben vaak zoveel ellende meegemaakt dat een nieuwe relatie meer als therapie aanvoelt dan als een ‘echtverbintenis’. Ondanks al die sombere vooruitzichten scheiden tegenwoordig steeds meer 65-plussers.

Samen, maar toch alleen

Kinderen denken dat het huwelijk van hun ouders degelijk en onverwoestbaar is als er een 25- of 40-jarige huwelijksjubileum is gevierd. Mis! In 1988 scheidden slechts 3,5 procent van de ouderen. Nu is dat al 8 procent. De generatie babyboomers die nu 65 wordt heeft nog steeds behoefte aan ruimte. Het heeft natuurlijk ook te maken met het feit dat het makkelijker is geworden om te scheiden. Vroeger had je bijvoorbeeld geen recht op een uitkering als je door een scheiding zonder inkomen kwam te zitten. Daar komt bij dat het aantal hoogopgeleide en economisch zelfstandige vrouwen steeds groter wordt. ‘Tot de dood ons scheidt’ is voor veel ouderen niet langer een adagium. Bekenden die dit stukje lezen, maken zich nu misschien zorgen. “Waarom begint hij nu ineens over scheiden?” Dat komt door een regeltje in de krant over het toenemend aantal scheidende 65-plussers, maak je maar geen zorgen over mijn huwelijk. Dat is “rock solid as ever”.

2011-11-10T00:00:00.000+01:00

Leuk op je Facebook

Zanzibar - Iedereen kan fotograferen, want iedereen heeft een fototoestel bij zich. Nou ja, bijna iedereen. Daar ga niet alleen ik, maar ook de overheid van uit. Zij roepen via een voorlichtingscampagne iedereen op het mobieltje te pakken en te filmen of te fotograferen zodra je getuige bent van een overval o.i.d. En daarna natuurlijk ook 1-1-2 te bellen. Maar soms moet je je juist inhouden. Dan ziet het er niet professioneel uit als je een foto maakt. Stel je bent als persvoorlichter of beveiliger aanwezig als een lid van de Koninklijke familie ergens een bezoek brengt. Dan verdringen de fotografen zich om een mooi kiekje te maken.

Deze foto is genomen in Zanzibar waar de The Prince of Wales en The Duchess of Cornwall – thuis heten ze gewoon prins Charles en prinses Camilla – tijdens hun bezoek aan Tanzania ook een kijkje namen. Het was er erg warm, 32 graden Celsius. De soort vochtige warmte zoals die alleen in die landen voorkomt. De fotografen staan dan ook allemaal in hun overhemd. Te warm voor een colbert. Dat kan natuurlijk niet als je er officieel bij bent. In functie moet het jasje netjes aanblijven. Daarom denk ik dat de man met de bril links en de man naast de boom die hun mobieltjes boven de fotografen uitsteken, een persvoorlichter, beveiliger of ander soort begeleider is. Hij kon de verleiding niet weerstaan en nam ook een paar foto’s van het bezoek van het Koninklijke paar om thuis te tonen: “Kijk eens papa was erbij”. Rechts op de foto zie je nog net een stukje van de jurk van de prinses. En omdat ik denk dat prins Charles deze foto niet heeft genomen, is ook hier een begeleider verantwoordelijk voor. Soms is de verleiding om te fotograferen te groot. Het staat immers zo leuk op je Facebook.

2011-11-09T00:00:00.000+01:00

Metroland

Londen – De Engelse dichter Sir John Betjeman overleed in mei 1984. Zijn voorouders kwamen uit Nederland. De familienaam was oorspronkelijk Betjemann, maar de laatste n haalde de familie er al in de Eerste Wereldoorlog af om minder Duits te lijken. Betjeman is ook nu nog erg bekend in zijn geboorteland. Hij doet me daarin een beetje denken aan schrijver Godfried Bomans. Net als Bomans was Betjeman in de eerste plaats natuurlijk auteur en literatuurcriticus. Maar net als Bomans was hij al in de jaren zestig een populaire televisiepersoonlijkheid. De Engelse schrijver/dichter had een voorliefde voor architectuur en bereikte op dat gebied wel het een en ander. Ik schreef daar vorig jaar op vrijdag 3 december al eens over. Over zijn andere liefdes kerken en treinen maakte hij niet alleen gedichten, maar ook tv-documentaires. Dit fragment komt uit de documentaire Metroland die de BBC uitzond in het begin van de jaren 60. Het was de tijd waarin de post nog per trein kwam en niet via het web. Ik kijk graag naar dit soort oude documentaires.

2011-11-08T00:00:00.004+01:00

Buskruitverraad

Eindhoven – Terwijl wij in Eindhoven genoten van de opening van het jaarlijkse lichtfestival GLOW gloeide er aan de overkant van het Kanaal ook het een en ander. Niet alleen met veel licht, maar ook met veel geluid. Op 5 november is het in Groot-Brittannië ‘Bonfire Night’. De Engelsen gedenken op die dag met grote vuurwerkshows dat Guy Fawkes op die datum in1605 probeerde de Houses of Parlement op te blazen. Wie Guy Fawkes was en waarom hij en zijn maten van ‘the Gunpowder Plot’ de parlementsgebouwen probeerde op te blazen, met koning Jacobus I en al doet er nu niet zo veel meer toe.

Het is vooral een gelegenheid om vuurwerk af te steken. En de Britten doen dat massaal in het hele land. Brandweerkorpsen in Engeland hebben het er druk mee. Er gaat namelijk nog wel eens wat fout. The London Fire Brigade besloot het publiek op de hoogte te houden van hun werkzaamheden via ‘live tweets’. Een leuk ideetje want het geeft een fascinerend blik op de werkzaamheden van de brandweermannen in de Britse hoofdstad op een feestavond zoals ‘Bonfire Night’. Of alle brandjes gerelateerd zijn aan het (onverstandig) gebruik van vuurwerk kan ik er niet uit afleiden. Het buskruitverraad uit 1605 leidt op deze manier nog steeds tot schade in het Perfide Albion.

2011-11-07T00:00:00.000+01:00

Trouwen in Veldhoven

Veldhoven – Afgelopen zaterdag konden aanstaande echtparen een leuke deal afsluiten in winkelcentrum ‘het Citycentrum’ in Veldhoven. Bij aankoop van twee trouwringen kreeg het stel er een trouwauto bij cadeau. Een leuke aanbieding. Corien & ik hadden er echter niet veel aan. We hebben al trouwringen en die zijn nog lang niet aan vervanging toe. Onze kleindochters Nienke, Dieuwertje en Emma zijn niet in het bezit van een dergelijk kleinood, maar zij behoren niet tot de doelgroep van de juwelier die de aanbieding deed. Nog niet tenminste.

Ze hadden ondanks het warme zonnetje en de vrolijke stemming toch geen enkele belangstelling voor de collectie ringen die stond te pronken in het grote winkelcentrum. Dat gold niet voor de trouwauto’s. Er stond een glanzende witte cabrio VW-kever, maar de dames vonden de witte Engelse taxi nog veel mooier. Niet alleen de kleur, ook het feit dat het stuur aan ‘de verkeerde’ kant zat, was heel leuk. De juffrouw van de juwelier wilde de auto wel even voor de drie dames opendoen. Zodoende konden ze even plaats nemen achter in de taxi en natuurlijk ook even achter het stuur. Ik maakte wat foto’s en we bedankten de juffrouw vriendelijk voor het gebruik van de auto. “U hoeft er niet in te trouwen”, probeerde de juffrouw nog, “U kunt hem ook huren om een ritje te maken met de kleinkinderen”. Een verleidelijk aanbod, maar ik heb het toch maar afgewezen.

2011-11-06T00:00:00.000+01:00

“Hé, daar hangt mijn lamp”

Eindhoven – Sinds gisteravond zeven uur is Eindhoven weer een hele week dè lichtstad van Europa. Gedurende die dagen is de stad namelijk weer in de ban van het jaarlijkse Lichtfestival GLOW. Via een speciaal uitgezette route kan je dan tientallen schitterende lichtcreaties bekijken en beleven. De GLOWweek begon met een spectaculair klank- en lichtspel op het terrein van de TU/e.

Een lokaal koor van 200 zangers en zangeressen – waaronder Saskia – voerde begeleid door een blazersensemble en elektronica een nieuwe compositie uit van Bart van Dongen. Het geheel werd met behulp van projecties visueel ondersteund.

Samen met Sander en de kinderen stonden Corien & ik op de eerste rij tussen de genodigden om van dit audiovisuele spektakel te genieten. Terwijl de muziek en de zang klonken, groeide op de muur van het gebouw de projectie tot structuren en kleurvlakken. De muziek en de zang vormden daarbij complexe ritmes en wolken van klank. Een waar kunststukje. [Klik hier voor een filmpje] Na deze spectaculaire opening van het festival zijn wij de lichtstad in gewandeld. Saskia bleef achter want er volgde nog een optreden van het klank- en lichtspel.

We zagen veel schitterende kunstwerken. Veel indruk maakte het project “Daar hangt mijn lamp”. Leerlingen van basisscholen in en rond Eindhoven maakten voor GLOW een eigen lamp. Duizend leerlingen lieten zich van hun creatieve kant zien en decoreerde naar eigen idee een forse lampenkap. Alle lampen werden aangesloten en opgehangen. Het resultaat is een groot kleurrijk kunstwerk dat boven de Markt lijkt te zweven. Terwijl wij stonden te kijken, hoorden we tientallen kinderstemmen enthousiast roepen: “Hé, daar hangt mijn lamp”.

2011-11-05T00:00:00.000+01:00

Gratis

Delft - Weet je wat het grootste orgaan van je lichaam is? Het is bovendien niet alleen het grootste, maar ook een van onze gevoeligste organen. Inderdaad het is je huid. Je huid vertelt je of je het warm of koud hebt. Aan je huid kan iemand zien of je gespannen of gezond bent. We zien of je ‘goed in je vel’ zit. Hoe ik daar nu weer aan kom? Wel ik begon over mijn huid na te denken toen ik vanaf een zonnig terras in Malaga deze jongeman zag met zijn bord. Er staat ‘Regalo Abrazos’ op en dat betekent ‘gratis knuffel’. Voorbijgangers - mannen en vrouwen - kregen van hem een gratis knuffel.

Ik ben niet bij hem langs gegaan, maar misschien had ik dat wel moeten doen want knuffelen heeft een heilzame werking. Moeders geven hun kinderen een aai of een knuffel om pijn te verzachten. En dat is geen suggestie. Het werkt echt. Dat komt door een hormoon dat Oxytocine heet. Om de heilzame werking ervan te ervaren behoef je maar één ding te doen: elkaar aanraken. Het zorgt er voor dat we ons tevreden en rustig voelen. Het smeedt een band en niet alleen tussen moeders en kinderen. Oxytocine doet je bloeddruk dalen en minder stress ervaren. Bovendien krijg je een blozende huid en een betere spijsvertering. Wat een knuffel al niet te weeg kan brengen. O ja, er is nog iets. Je libido wordt groter, maar dat was je misschien al wel eens opgevallen. Waar zo’n knuffelhormoon al niet goed voor is.

2011-11-04T00:00:00.002+01:00

Lunch

Helmond – Met oma & opa aan tafel omdat mama & papa in Praag zijn. Daar zal wel niet veel verschil in zitten. Dan eet je boterhammen met kaas en chocolade vlokken. Je drinkt melk en babbelt onder tussen over de belevenissen van die morgen op school. Dat klopt allemaal, maar er is een klein verschil. Lunch met oma & opa begint – tenminste deze keer - met een stukje taart. De drie stukjes taart die waren overgebleven van de avond daarvoor vormden een smakelijke starter voor een verder hele gewone lunch. Want het moet natuurlijk niet al te gewoon zijn als oma & opa er zijn. Toch?

2011-11-03T19:48:00.002+01:00

Life in a Day

Helmond - Vanavond om 22:00 uur (Nederlandse tijd) zendt BBC2 de documentaire ‘Live in a Day’ uit. Het is een monumentaal werk samengesteld uit 80.000 filmpjes die op YouTube zijn gepubliceerd. De makers zijn Hollywood-filmmakers Ridley Scott (Robin Hood) en Kevin MacDonald (Last King of Scotland). Zij deden vorig jaar een oproep om op 24 juli 2010 een moment uit je leven vast te leggen op film en te uploaden op YouTube. Dat leverde de eerder genoemde 80.000 filmpjes op. Van die 4500 uur aan beeld maakten zij de anderhalf uur durende documentaire Life in a Day. Het werd een zogenaamde Social Cinema-documentaire die op het Sundance Film Festival in januari in première ging. In ons land was de film in september te zien op het festival in Vlissingen ‘Film by the Sea’. Maar niet alleen de filmmakers krijgen credits voor deze film. Alle mensen die aan het project bijdroegen worden genoemd als regisseur. Life in a Day is ondertiteld in 25 talen. Mocht je nu vanavond geen tijd of gelegenheid hebben om de film op BBC2 te zien dan kan dat vanaf vandaag ook op YouTube.

2011-11-03T00:00:00.003+01:00

Geduld

Delft – Overal langs de Moezel zie je in Duitsland de trein voorbij razen. Overal behalve in Cochem. Daar duikt de trein de 4205 meter lange Kaiser Wilhelm Tunnel in. Tot 1985 was dit de langste tunnel van Duitsland. De tunnel loopt van Ediger-Eller tot in het centrum van Cochem. Vorig jaar is men hier begonnen met de bouw van een tweede tunnelbuis. Volgens de plannen mag het 200 miljoen euro kosten. Als Delftenaar ben ik tegenwoordig erg geïnteresseerd in de bouw en aanleg van treintunnels.

Ik weet inmiddels uit ervaring dat het aanleggen van dergelijke tunnels voor de nodige overlast zorgt. Op zich is dat niet erg, want je krijgt er iets moois voor terug. Maar toch, overlast geeft het. In Delft was er goede reden om de trein onder de grond te willen. Maar hoe zit dat hier? Waarom moet de tweede tunnelbuis hier komen? Een inwoner van de stad die in de buurt woont, noemt als argument ‘Verbesserung der Sicherheit’. Daar kan niemand bezwaar tegen maken. Op de vraag of het werk bijna klaar is, merkt hij op dat de tunnel „innerhalb der nächsten Jahre fertig gestellt werden soll“.

Ik kon een glimlach niet onderdrukken. Er doen zich immers altijd zaken voor die je niet verwacht. In Cochem zou men in 2004 al zijn begonnen aan de tunnel, die dan in 2012 klaar zou zijn. Maar in die fase ontstond al vertraging. Men begon pas in 2010 met het werk en denkt nu in 2016 klaar te zijn. Dan zijn de oude en de nieuwe tunnelbuis klaar voor gebruik. Dat wil zeggen, als er niets mis gaat in de komende 5 jaar. Ik wens de inwoners van Cochem veel succes. En geduld. Ze zullen het nodig hebben.

2011-11-02T00:00:00.000+01:00

Dacht het niet

Cochem – Kleinzoons Karsten en Abel kunnen het samen goed vinden. Dat bleek eens te meer toen we met zijn allen een weekje vakantie vierden in Cochem. Er is heel veel dat ze samen kunnen doen. Samen zingen hoort daar ook bij. Het zijn echte singer/songwriters, want de liedjes die ze ten gehore brengen, maken ze zelf.
Of ze bewerken er eentje. Over “Dag Sinterklaasje, dacht het niet” waren ze erg tevreden. En terecht. Het is leuk gevonden.

2011-11-01T00:00:00.000+01:00

Een voorproefje

Delft – Afgelopen vrijdagnacht zwierf ik door Delft samen met 2500 kunstliefhebbers van museum naar galerie en vandaar weer naar een museum. Alle deelnemers aan de museumnacht waren toegerust met een halssnoer met drie knipperende ledlichtjes. Dat gaf een mooi effect, maar gelukkig kon je het ook uitzetten, want na enige tijd knipperend te hebben rondgelopen, wil een mens ook wel weer eens onopvallend ergens naar binnen kunnen glippen. Er was veel te zien. In de Van de Mandelezaal van het Prinsenhof werd een modeshow gehouden. Het was aan mij niet zo besteed, maar aan het aantal bezoekers te zien, was het een succes. Voor kinderen was het erg leuk in het Legermuseum. Daar kon je een route lopen door een heus spookhuis. Maar omdat ik geen kinderen bij me had, liet ik dat ook maar voorbijgaan. Bij HYPO Kunstsupermarkt was het tijdens de nacht erg gezellig. Er waren ook hier veel bezoekers. Zij konden op de tonen van lekkere muziek meewerken aan een ‘kunstwerk’. Het was bedoeld als hommage aan de Delftse beeldend kunstenaar Jan Schoonhoven. Hij is vooral bekend geworden door zijn monochrome witte reliëfs. Hij gebruikte daarvoor ribkarton, papier-maché en closetrollen op een triplex ondergrond. Het werk was te zien op vele tentoonstellingen in binnen- en buitenland. In Hypo deed men het met papier. Het resultaat zal binnenkort te zien zijn op een tentoonstelling. Op ODD alvast een voorproefje

2011-10-31T00:00:00.000+01:00

Gesprek bij een carpacciololly

Delft - Een kleine tien jaar na zijn ‘Dagboek van een chefkok’ presenteerde Yuri Verbeek van de Kokkerie bij Boekhandel Huyser gisteren zijn nieuwe boek ‘Chef over de vloer’. Er is geen leuker gezelschap denkbaar dan een combinatie van smulpapen en lezers. Daarom waren Corien & ik natuurlijk ook van de partij. Mijn echtgenote lees veel en ik ben een smulpaap. We hadden dus alle reden om er te zijn. Het boek staat vol met verhalen en met recepten van de sympathieke Delftse chef-kok. Een ideale combinatie. Het prikkelt niet alleen de fantasie, maar ook de smaakpapillen. In zijn boek neemt Verbeek je mee in het dagelijkse leven van een chef-kok.

Op originele manier beschrijft hij ontmoetingen en persoonlijke mijlpalen. Er staan werkelijk hilarische gebeurtenissen in opgetekend. En dan heb ik het nog niet eens over de recepten. Ik proefde tijdens de presentatie bij een heerlijk glas witte wijn zijn carpacciololly. In ‘Chef over de vloer’ heet dat carpaccio op een stokje. Het is namelijk een heel hip kookboek met verrassende foto’s. De uitgever noemt dat innovatief koken. Ook heel verrassend was dat wij een goede vriendin tegen kwamen. Ik had het kunnen weten, want Manita hoorde helemaal in het gezelschap. Ze leest veel en is dol op een goede maaltijd met vrienden en vriendinnen. En daar nodigt het boek zeker toe uit. En als je ideeën opdoet bij Yuri Verbeek komt het zeker goed met de maaltijd.

2011-10-30T00:00:00.002+02:00

Op rouwkaarten en bidprentjes

Delft – Als je in het bezit bent van een smartphone of een iPad heb je daar zeker ook de gratis app op gedownload die het mogelijk maakt om een QR-code te lezen. Het is daarmee heel eenvoudig om een website te bezoeken of meer te weten te komen over een product of een dienst. Scan met je smartphone de QR-code hier rechtsboven maar en je ziet wat ik bedoel met “eenvoudig een website bezoeken”. De QR-code komt uit Japan. Hij werd daar al eerste toegepast in de autotechniek om snel en gemakkelijk auto-onderdelen te identificeren. Hij wordt door producenten nu steeds mee ingezet. Hier is als voorbeeld [klik daarvoor hier] de manier waar op Heinz dat doet. In andere landen is men al weer een stap verder. Daar is het mogelijk om een QR-code op een grafsteen te plaatsen.

Nabestaanden kunnen op die manier bij een bezoek aan het graf foto’s van hun overleden dierbaren oproepen. Er is bovendien een herdenkingssite aangekoppeld waarop niet alleen nog meer foto’s, maar ook een condoleanceregister is te vinden. Het lijkt me ook handig om de QR-code op rouwkaarten en bidprentjes af te drukken.

2011-10-29T00:00:00.007+02:00

De Schotse boer bepaalt

Delft - Zondagmorgen om drie uur zetten we de klok weer een uur terug. We doen dat al sinds 1977. De keuze voor zomer- en wintertijd heeft o.a. te maken met ons energiebeleid. De jaarlijkse overstap naar wintertijd betekent dat we die nacht een uur langer kunnen uitgaan, een uur langer kunnen slapen of besteden aan andere pleziertjes. In Engeland wordt het trouwens nu wel erg gauw donker. Om vier ’s middags moet de lamp al aan. De Britse regering wil daarom de klok nu gelijk zetten met die van Nederland.Een uur langer licht heeft veel voordelen. Je kunt langer in het licht naar buiten en dus stimuleert de Europese tijd het sporten. Dat betekent dat de tijd op het vaste land van Europa dus beter is voor de gezondheid. Het maakt bovendien deelnemen aan het verkeer ook veiliger, bespaart veel energie en zorgt dus ook voor de afname van de CO2-uitstoot. Al die voordelen zijn nu ook doorgedrongen tot het Verenigd Koninkrijk, maar ze gaan niet meteen overstag. Dat zou niet erg Brits zijn. Ze doen het voor een proefperiode van drie jaar. In die tijd wil de Britse regering bestuderen of het een positieve uitwerking heeft op het land en de bevolking.

De Schotse boer bepaalt

Of het doorgaat is overigens nog niet helemaal zeker. Er is een deelregering die nog tegensputtert. De Schotten zijn namelijk nog niet overtuigd. In hun land blijft het tijdens de winter langer donker en als ze de Europese tijd zouden invoeren, betekent dat dat de boeren ’s morgens in het donker hun land moeten bewerken. Dus ondanks het feit dat de Britse natie jaarlijks miljoenen zou kunnen besparen, kunnen de Schotse boeren het nog tegenhouden. En ik denk dat ze dat gaan doen.

2011-10-28T00:38:00.001+02:00

Het ijkpunt

Cochem – Op een van de bruggen over de Moezel in Cochem staat op de stenen reling een geel kruisje. Ik heb mijn fototoestel precies bovenop dit kruisje gezet en deze foto gemaakt.

Niet vanwege het uitzicht, maar om te controleren of de GPS-gegevens van mijn fototoestel in orde zijn. Het gele kruisje is namelijk een ijkpunt. Op een bord tegen de reling staat vermeldt wat de lengte- en breedtegraad zijn die bij dit kruisje horen. Die kun je dan checken met de coördinaten die je eigen toestel geeft. Als je binnen een foutmarge blijft van 20 meter is het in orde. Mijn toestel zat er 0,6 seconden naast en dat is omgerekend in meters iets minder dan 15 meter. Een conclusie die tot tevredenheid leidt. Waarom Cochem deze service biedt, werd mij niet duidelijk. Maar het is een aardige geste en dat waardeer ik.

2011-10-27T00:00:00.000+02:00

“Met oma aan de top”

Cochem – Deze week zijn we in Cochem omdat Corien veertig jaar geleden ja zei op mijn vraag of ze met me wilde trouwen. Dat positieve antwoord heeft grote gevolgen gehad. Het was de start van onze club die nu dus al uit dertien mannen en vrouwen bestaat. Om dit feit te vieren doen we de hele week samen leuke dingen. De dag van gisteren werd ons aangeboden door de kinderen. Zij hadden een programma samengesteld ter gelegenheid van ons veertigjarig huwelijksjubileum.

Na het ontbijt reden we naar Cochem. Daar maakten we met de hele club een rondrit met een treintje door de stad en langs de moezel. De lunch gebruikten we daarna in het oude centrum van de moezelstad. Daar in het centrum maakten we ook de groepsfoto’s die je bij dit stukje ziet. Eentje met de mannen en eentje met de vrouwen.
Het middagprogramma werd geheel verzorgd door de kleinkinderen. Ze hadden thuis een voorstelling geschreven die ze hier voor hun grootouders en ouders speelden. Nienke speelde de rol van opa en Sietske nam de rol van oma voor haar rekening. Benthe was de radio. Het verhaal begint als opa Nienke de radio aanzet om naar de Jazzmix te luisteren. De ontvanger – heel overtuigend gespeeld door Benthe – blijkt het niet te doen. We horen alleen gesputter en geprut. Opa zet de radio teleurgesteld uit. Hij vindt al gauw een oplossing en roept: “We gaan de Jazzmix life doen”. Dieuwertje, Sietske, Emma en Nienke zingen vervolgens met zijn vieren het mooi lied “Met oma aan de top, kan het feesten niet op”. Daarvoor schreven zij zelf de tekst. Daarna is de beurt aan Karsten. Hij speelt een one-man-show over ridders te paard op de tonen van het lied dat de meisjes zingen. Tenslotte zingt Nienke a capella een lied uit the American Song Book. Een lied dat zo in de Jazzmix kan worden uitgezonden.

Na de voorstelling kregen de kleinkinderen een warm applaus van de aanwezigen.
We besloten deze feestelijke dag in het restaurant. Daar hadden de kinderen een tafel gereserveerd voor een feestelijk diner. Er was voor elk wat wils. En dat is een mooie conclusie na veertig jaar.

2011-10-26T00:00:00.000+02:00

Even diep ademhalen

Cochem – De ontbijten zijn hier in Cochem erg gezellig. Met zijn dertienen zitten we aan de tafel en genieten van verse broodjes en van elkaars gezelschap. Het is een geweldige manier om de dag te beginnen. Ook gisteren begonnen we zo de dag, maar er was deze keer nog meer sfeer aan de ontbijttafel. Kleinzoon Karsten werd die dag zes jaar. Hij had naar de dag uitgekeken. Hij vond het geweldig om door zoveel mensen aan de ontbijttafel te worden toegezongen. Na het zingen, kwamen de cadeaus.

Elke keer weer glunderde hij van oor tot oor als cadeau uit de verpakking kwam.

Een tafelvoetbalspel, een voetbalshirtje van Barcelona net zoals zijn grote voetbalheld Messi draagt, allerlei doosjes met lego en Playmobil. Ook het cadeau waar hij al maanden over bezig is, was erbij: Safari van Playmobil. Hij had er al correspondentie over gevoerd met Sinterklaas, maar kon tot zijn grote vreugde nu al de doos in ontvangst nemen zonder dat de Spaanse kindervriend in actie behoefde te komen.
Een kinderverjaardag kent behalve cadeaus nog een hoogtepuntje. Dat is het uitblazen van de kaarsjes op de verjaardagstaart. Dat mocht ook op vakantie natuurlijk niet ontbreken. Zijn moeder had uit Nederland een kaarsje in de vorm van een zes meegenomen. Samen met zijn ouders had de jarige zelf het gebak uitgekozen. Aangemoedigd door de aanwezige nichten en neef kweet Karsten zich prima van deze taak. Even diep ademhalen en weg was de vlam.

2011-10-25T00:00:00.000+02:00

Burcht Thurant

Cochem – In een paar blaadjes werd ons – in het Nederlands, dat wel – in het kort de geschiedenis verteld van de ‘Burcht Thurant’. We kregen het gisteren bij ons bezoek aan het kasteel uitgereikt door de vriendelijke mevrouw die ons ook de kaartjes verkocht. Heel uitgebreid vertelde het ons van de paltsgraaf die het tussen 1198 en 1206 liet bouwen. Ik zal je er niet mee lastig vallen. Ik kan het in één zin samenvatten: groot kasteel waar veel is te zien met als bonus een geweldig uitzicht over de Moezel.

Het gaat bij een bezoek aan een kasteel met kinderen om de verhalen die er spontaan boven komen. Het gaat er niet om wat er is gebeurd, het gaat om wat er gebeurd zou kunnen zijn. Een kasteel prikkelt de fantasie. De kinderen zagen zich al als ridder of jonkvrouw op het kasteel wonen. Ze keken door een luik en zagen in een kelderruimte verbleekte beenderen liggen. Wat zou daar zijn gebeurd?

In de volgende kamer zagen onze ridders en jonkvrouwen hoe mensen in de middeleeuwen werden geradbraakt. De huidige tijd werd steeds aantrekkelijker. Op een andere binnenplaats zagen we een schandblok. Dat apparaat wilden de kinderen wel even proberen. Zonder het blaadje van de mevrouw aan de entree was er al genoeg te vertellen